Parathënie

 

Përshëndetje dhe një herë nga unë Serxhio Prelashi.Ja ku u takuam sërish në librin tim të dytë: “Të Vërtetat e Fshehura”.Nëse çdo histori e vërtetë do të mbyllej në një dimension të caktuar të vërtetësisë së saj atëhere un nuk do ta kisha marrë mundimin për ta shkruar këtë libër.Atë ç’ka ju jap në këtë libër,është e vërteta esenciale dhe e zhveshur që përmbajnë historitë që do lexoni më poshtë.

Mund të keni dëgjuar për shumë nga historitë që unë përmend në këtë libër,por si gjithmonë e vërteta ka mbetur enigmë dhe ajo ç’ka marr unë përsipër,është: T’ju sjell “në duar” vetëm të vërtetën në kuptimin e plotë të saj.

Mjaft bukur si shumë romancierë dhe sharlatanë unë mund të transformoj faktet dhe mund të trilloj histori që ky libër të bëhet best-seller (më i shituri),por nuk e bëj këtë gjë.Nuk e bëj për faktin se ajo për të cilën kanë nevojë lexuesit sot është realja dhe jo trillimi.

Të trillosh një histori sipas mëndjes është shumë e thjeshtë,por të zbulosh të vërtetën e saj,e ta japësh ashtu siç ka qënë-kjo është pjesa më e vështirë.

Ky libër përmban historitë,misteret,sekretet,enigmat dhe gjithcka të errët që ka mbetur e pashpjeguar ndër shekuj dhe mijëvjeçarë.Unë nuk “mburrem” duke thënë se ju ofroj realen.Un thjesht iu tregoj historinë siç ka qënë dhe pjesa më e vështirë,”të besuarit”,iu mbetet juve.

Të vërtetat e fshehura,ka një kuptin primar dhe të pandryshuar.Ato ç’ka ju do lexoni pas kësaj faqeje do jenë thjesht të vërtetat që nuk na janë thënë kurrë dhe që na janë fshehur për arsye të ndryshme,por ja që erdhi dita të nxirren në dritë me anë të këtij libri.

Ka qenë e vështirë të punosh kaq shumë materiale,ku çdo pjesë e tyre mbetej në fshehtësi,por sadisfaksioni im është se me anë të këtij libri përcjell tek ju gjithçka që nuk keni ditur dhe gjithçka që iu kanë fshehur ndër vite rreth atyre që keni dashur të dini.

Ashtu si dhe në librin “Të pathënat e Titanic” nuk do të mbështes asnjë hipotezë dhe teori,por do ti vë përballë historisë.

Çdo “mister”që do të lexoni më poshtë është i vërtetuar shkencërisht dhe unë iu rrëfej gjënë më të vështirë: “TË VËRTETËN”.

( Ku e kam gjetur ? ) – ( Kjo është “detyra” ime ! )

 

 

A ka ekzistuar me të vërtetë CIKLOPI ?

 

Të gjithë e njohin legjendën e gjigandit me një sy Polifemit,të ishullit të Sicilisë që përshkruan Homeri në veprën e tij “ODISEA”.A ka ekzistuar një qënie gjigande e tillë?Po,vetëm se ai nuk ka qënë as njeri dhe as i biri i perëndisë së detit Poseidon,siç tregohet në legjendë.Sipas disa palenteologëve,shkak për lindjen e kësaj legjende ka qënë kafka e një Mamuthi,një nga elefantët,fosile të zhdukur gjatë epokës së akullnajave,domethënë 15-20 mijë vitet e fundit të historisë së tokës.

Nëse na duhet që patjetër të bazohemi në këtë fakt atëherë lindj pyetja se ç’lidhje ka Polifemi me Mamuthin?

Mamuthi është një nga kafshët prehistorike më interesante.Duke qenë farefisi më i afërt i elefantit të sotem,ai ndryshonte prej tij se e ka pasur trupin te mbushur nga një shtresë qimesh të buta (push) që i shërbente si “astar” i peliçes së tij,e cila përbëhej nga qime të trasha,si furcë,e të gjata deri në 1 metër.Po kështu,në kokë,nga të dy anët e feçkës,ka pasur dy dhëmbë shumë të gjatë e të përkulur nga lart.Kafka e mamuthëve si dhe e elefantëve ka në mes një zgavër relativisht të madhe,që lidhet me feçkën e tyre,kurse zgavrat e syve vendosen anash kokës nga prapa.Ashtu siç tregohet në poemën e Homerit,detarët të rraskapitur nga udhëtimi i vështirë në det,iu afruan brigjeve të Sicilisë.Pasi mbërritën në tokë,mbushën bucelat dhe vozat me ujë të pijshëm dhe u nisën për gjueti,në brendësi të ishullit,për të siguruar ushqim.

Në një shpellë ata gjetën një kafkë “gjigandi”në pamje të jashtme të ngjashme me atë të njeriut,vetëm se në vend të dy gropave të syve,kishte vetëm një,e për më tepër ajo ndodhej në mes të saj,poshtë ballit.Të habitur nga ky zbulim ata nuk e kishin të vështirë të përfytyronin trupin,këmbët e duart e këtij gjigandi me një sy në ballë dhe sigurisht pasojat që do të kishin po të ndesheshin me një krijesë të tillë.Prandaj i zuri paniku,u vërsulën drejt anijes dhe të tmerruar u larguan me të shpejtë nga bregu për në det të hapur.

Autorët e kësaj hipoteze e mbështesin mendimin e tyre duke u nisur edhe nga fakti se detarët e guximshëm nuk kishin parë kurrë mamuth ose elefant (mamuthi në atë kohë ishte zhdukur kurse elefanti nuk ekzistonte në Evropë),as edhe ndonjë kafshë tjetër e ngjashme me të.Keshtu,nuk është vështirë të kuptojmë jo vetëm tmerrin që i kapi,por edhe krijimin e fantazisë për gjigandin e tmerrshëm Polifem.

Duke u mbështetur në mbeturinat skeletore të kafshëve dhe fosileve të ndryshme,fantazia popullore ka krijuar figura përrallore të dragonjëve,të kuçedrave etj,që kanë krahë,shumë kokë,që lëshojnë zjarr nga goja dhe vrasin njerëzit e djegin kasollet e tyre.

Ky është i vetmi shpjegim racional i bërë nga disa palenteologë për figurën e Ciklopit Polifem të poemës së lashtë të Homerit.Në këtë rast si dhe në shumë të tjerë fantazia e njeriut ka arritur të krijojë këtë përbindësh,duke besuar kohë mbas kohe se ai mund të ketë ekzistuar në të vërtetë.

 

Jetë Paralele !!!

 

Ç’do jetë ka një jetë ! Kjo ka qenë shprehja më e famshme e viteve 70’ e thënë nga një hipi që s’kishte asgjë për të humbur.Por nëse sot vihemi në drejtimin e duhur për të analizuar këtë shprehje,ç’farë do të mendonim në të vërtetë ???

Regjistrat në të cilat shënohen emrat e njerëzve që kanë jetuar,për disa mbeten thjesht regjistra,por për studiuesit janë pika e nisjes për një studim tepër të çuditshëm,i cili nuk është bërë i ditur më parë.

Studimi mbi jetët identike të njerëzve nxjerr në dritë një realitet të fshehtë e të pabesueshëm.

Janë vënë re raste njerëzore shumë të çuditshme.Duke filluar që nga dy gra me emrin Edna,deri te dy presidentët Kennedy dhe Lincoln.Ndoshta çdonjëri prej nesh ka një sozi,një tjetër që bën të njejtën jetë si fotokopja jonë e shkruar në librin e madh të fatit.Studiuesi Johan Gudvag ka arritur të zbulojë,pas shumë vitesh punë,disa raste në të cilat është vërenjtur një paralelizëm mes jetëve të personave edhe pse shumë larg nga njëri-tjetri,ose që injoronin ekzistencën e tyre.

Koinçidencat në fjalë janë vërtet të mahnitshme,pasi nuk bëjnë pjesë në rendin normal të jetës.Gudvag,në librin e tij “Astrologjia”,tregon disa aspekte të ngjashme mes jetës dhe vdekjes së dy personave : Donald Chapman dhe Donald Brasil,të dy të lindur në 5 shtator të 1933,i pari në një fshat të Eurekës,ndërsa i dyti në Ferndale të Kalifornisë.Një mëngjes të diele,më 10 shtator të 1956,ekzaktësisht pesë ditë pas ditëlindjes së secilit,djemtë e rinj po ecnin me makinë në autostradën 101 në jug të Eurekës.

Pasi kishin shoqëruar të fejuarat për në shtëpi,u përplasën me makinë me njëri-tjetrin dhe vdiqën në vend.Çertifikatat e vdekjes tregojnë se të dy djemtë kishin vdekur nga plagët e rënda që kishin marrë në kokë.

Një rast tjetër paralelizmi i treguar nga Gudvag flet për dy gra të lindura në të njejtën ditë,por pa asnjë lidhje familjare : Edna Hanah dhe Edna Osbeurn.Në 1939, në spitalin Hankersack në Nju Xhersi që të dyja lindën në të njëjtin moment dhe u pagëzuan me të njëjtin emër.Gudvag,pasi  kishte pyetur të dyja gratë zbuloi më shumë.Burrat e tyre bënin të njëjtën punë dhe ishin pronarë të së njëjtës markë makine që kishte të njëjtën ngjyrë.Të dy çiftet ishin martuar ekzaktësisht tre vjet e gjysmë më parë.Burrat e tyre kishin lindur në të njëjtin vit,në të njëjtin muaj dhe në të njëjtën ditë,ashtu si dhe gratë e tyre.Gratë ishin brune,sy blu dhe kishin të njëjtën gjatësi.Të dy çiftet kishin blerë në të njëjtën ditë një qen dhe i kishin vënë të njëjtin emër,Spot.

Ekzistojnë shumë raste të tjera,ku ngjashmëria në jetën e individëve është e habitshme.Më 8 nëntor,gazeta italiane “Il Giornale” e 1981 raportoi një rast të jashtëzakonshëm të vdekjes së njëkohëshme të dy vëllezërve,të cilët vdiqën në të njëjtin moment dhe në rrethana të njëjta.Vëllezërit vdiqën larg nga njëri-tjetri,me një distancë prej 300 kilometrash.Jo më pak interesant është dhe rasti i studimit të profesorit Boocard të Universitetit në Minesota,i cili flet për dy binjakë,të ndarë që në lindje nga njëri tjetri,të adoptuar nga familje të ndryshme.Jetonin në Ohaio dhe asnjëri s’e dinte për ekzistencën e tjetrit.Të dy u diplomuan për Juridk,filluan punë part-time si ndihmëssherifë dhe që të dy zgjidhnin Floridën për të kaluar pushimet.Blejnë një qen dhe i vendosin të njëjtin emër,gratë e tyre quhen të dyja Linda.Divorcohen dhe rimartohen me dy gra me emrin Betty,fëmijët i quajnë James dhe Alan dhe pijnë të njëjtën markë cigareje.

Këto janë vërtetë studime tepër të cuditshme por studiuesit që janë marrë me to kanë vërtetuar çdo fakt në të cilin ato janë bazuar.

Si përherë mëndja jonë e ka të vështirë të besojë të tilla studime,por një gjë është e sigurtë; Jetët paralele janë të vërteta dhe ajo ç’ka lexuat më sipër ishte “esenca” e tyre.

 

Abraham Lincoln dhe John Fitzgerald Kennedy

“Përsëritet Historia” !!!

 

Mistere dhe të vërteta të pathëna kurrë më parë kanë prekur jetën dhe vdekjen e dy presidentëve amerikanë, Abraham Lincoln (1809-1865) dhe John Fitzgerald Kennedy (1917-1963).

Thuhet se Lincoln shfaqet gjithnjë para vdekjes së një presidenti.Një ditë para vdekjes së Kennedyt ai është shfaqur.Janë të shumta rastësitë dhe të përbashkëtat e këtyre dy figurave të mëdha të historisë amerikane.Para së gjithash,Lincoln zgjidhet president në 1860.Ekzaktësisht 100 vjet më vonë,Kennedy zgjidhet president.Lincoln u vra një të premte,ndërkohë që ishte përkrah së shoqes.Edhe Kennedy u vra në prezencë të gruas një ditë të premte.Të dy presidentët u qëlluan nga prapa dhe të dy ndihmën e parë e morën nga gratë e tyre dhe vdiqën që të dy pa u përmendur më parë.Përveç të përbashkëtave të vdekjes,ekzistojnë dhe të tjera:

Gruaja e presidentit Lincoln humbi një fëmijë kur banontë në Shtëpinë e Bardhë.E njëjta gjë i ndodhi dhe gruas së Kennedyt.Si Lincoln edhe Kennedy patën katër fëmijë dhe në momentin e atentatit vetëm dy ishin gjallë.Këshilltari i presidentit Lincoln quhej Johnson dhe kishte lindur më 1808,edhe këshillëtari i Kennedyt quhej Johnson dhe kishte lindur në 1908.Atentatori i Lincolnit quhej Xhon Uilkes Botk dhe kishte lindur në 1839,kurse atentatori i Kennedyt quhej Li Harvej Osvald dhe kishte lindur në 1939.Është kurioze,por e vërtetë se,nëse shohim me vëmendje dhe mbledhim gërmat që formojnë emrat e atentatorëve,bëjnë në total 15.Por rastësitë nuk mbarojnë këtu,pasi të dy presidentët kishin mbajtur fushata për mbrojtjen kundër racizmit.Sekretari i lincoln quhej Kennedy dhe u mundua ta ndalonte presidentin të shkonte në teatër atë natë,ndërsa sekretarja e Kennedyt quhej Lincoln ku dhe ajo u mundua ta ndalonte presidentin të shkonte në Dallas.Kur ndodhi atentati,Kennedy po udhëtonte me një makinë “Lincoln” e prodhuar nga grupi “Ford”.Vrasësi i Lincolnit ishte në teatër dhe u fsheh në një magazinë,ndërsa vrasësi i Kennedyt ishte në një magazinë dhe pas atentatit u fsheh në një teatër.Gjatë vitit të fundit të presidencës,të dy u përfshinë nga një skandal dhe nuk mund të kandidonin për një mandat të ri.

Disa studiues u kushtojnë shumë rëndësi shifrave,pasi ka shumë raste të përsëritjes së historisë.Filozofi i madh Muesan de la Villoret flet për shtatë ligje.I pari flet për ekzistencën “...e një raporti konstant ndërmjet numrit të presidentëve të një shteti apo të princërve të një dinastie dhe shumës së shifrave të para apo të fundit të bashkuara”.Kështu,duke studiuar dinastinë Merovinge,ai zbuloi se kurorëzimi i Klodionit,Mbretit të parë,u bë në 427,duke mbledhur shifrat (4+2+7)bën 13,Mbreti i fundit i dinastisë Cilderiko u kurorëzua në 670 (6+7)bën akoma 13 dhe mbretërit e kësaj dinastie ishin 13.

Numri 3 e përndoqi gjatë gjithë jetës princin Bismark.Ai u shërbeu tre mbretërve,mori pjesë në tri luftëra,u bë nismëtar i tre traktateve për paqe,bëri të mundur takimin mes tre perandorëve për aleancë,pati tri fëmijë dhe kontrolloi tri parti: konservatorët,liberalët dhe ultramontanët.

James Gordon Borget më ka ilustruar një shembull tipik të këtyre lidhjeve të veçanta me numrin 539.Duke mbledhur vitin e lindjes së Luigjit të IX,23 prill 1215 me numrin 539,dalim në vitin e lindjes së Luigjit XVI,23 gusht 1754.Duke mbledhur vitin e martesës së Luigjit IX (1231+539),dalim në 1770 vitin e martesës së Luigjit XVI.

Disa numra duket se kanë një lidhje të vecantë me jetën e personave...Rastësi impresionuese me të vërtetë! Tepër misterioze,për të mos menduar se në jetën e njerëzve nuk ka ndërhyrje nga një nivel superior,nga një rreth fatesh në të cilin të gjithë bëjmë pjesë.

 

Ku ndodhet në të vërtetë “DHOMA E QELIBARTË” ?

 

Është folur shumë por jo aq sa duhet për mrekullinë më legjendare që ka bërë dora e njeriut : Dhoma e Qelibartë.Gjatë shekullit XX’ Dhoma e Qelibartë ishte në qendër të vëmendjes jo për madhështinë dhe bukurinë e saj,por për një fakt tepër tronditës.Ajo u vodh gjatë luftës së dytë botërore në Rusi.

Por çfarë është Dhoma e Qelibartë?Kjo dhomë është një ndër mrekullitë më të bukura botërore e ndërtuar rreth viteve 1698-1715 nga mjeshtri gjerman Vohan Luzberg dhe ai rus Tirenk Lomanikov.Urdhëri për ndërtimin e kësaj dhome u dha mga mbreti i Prusisë,Frederick Vilhelmi i parë.Për ndërtimin e kësaj dhome janë dashur 900 kilogramë ar i lëngët,mbi 10.000 diamantë dhe gurë të tjerë të çmuar.Kjo dhomë është e ndërtuar krejtësisht me panele prej ari dhe e mbushur krejtësisht me perla,diamantë,rubinë dhe shumë lloje gurësh të tjerë të çmuar.

Vilhelmi i parë ja bëri dhuratë këtë dhomë aleatit të tij rus Carit,Pjetri i Madh në vitin 1716.

Nga shekulli në shekull vlera e kësaj dhome rritej drastikisht dhe dëshira e shteteve të tjera për ta përvetësuar sa vinte e rritej,derisa në vitin 1943 kjo dhomë u vodh në mënyrë të mistershme dhe sot nuk dihet ku ndodhet në të vërtetë.

Por ja që këtu thyhet misteri !

Në një fshat Gjerman me emrin Doicneudorf në kufi me Republikën Çeke dy gjuetare thesarësh mendojnë se kanë arritur të gjejnë vendodhjen e vërtetë të Dhomës së Qelibartë.Gjuetarët janë mjaft të sigurt sepse arritën të gjejnë ar në atë vend.Dhe banorë të ndryshëm të atyre rrethinave dëshmojnë se gjatë luftës së dytë botërore nazistët vinin shpesh me kamione të mëdha dhe groposnin pasuri që i konfiskonin shteteve që kishin pushtuar.Në fakt prej vitesh flitej që Dhoma e Qelibartë ishte një Mision sekret i nazistëve për ta vjedhur dhe dëshmitë e sotme më japin faktin më konkret se kjo dhomë është duke u gjetur.Diologu dhe historiani Haustein më ka rrëfyer që ka vite që kërkon Dhomën e Qelibartë dhe së një ish-punonjës i Luftëaffe i ka treguar një bazë dokumentash se ku ndodhet me të vërtetë vendi ku nazistët fshihnin thesaret e tyre.Në atë vënd ku janë bërë kërkimet ka qënë shumë e vështirë të depërtosh për faktin së nazistët thesaret e tyre i rrethonin nga kurthe minash për ti mbrojtur sa më mirë.

Por si arriti të grabitet Dhoma e Qelibartë?

Në tetor të vitit 1941,katër muaj  pasi gjermanët pushtuan Bashkimin Sovjetik,ata e çmontuan nga pallati i Katerinës në qytetin që atëherë quhej Leningrad,për ta transportuar në Prusinë Lindore.Një pjesë e tij u ekspozua në kështjellën e Kenigsberg gjatë luftës së dytë botërore.U zhduk pa lënë gjurmë në vitin 1945.

Mbi fatin e saj janë hedhur mbi qindra teori.Disa historianë janë të mendimit se u shkatërrua gjatë bombardimit të Kensinbergut dhe disa të tjerë që humbi gjatë transportit detar.Përgjatë viteve shumë kërkues kanë dështuar në përpjekjet për ta gjetur,por sot,tashmë është zbuluar se ku prehet prej më shumë se 63 vitesh Dhoma e Qelibartë.

Teoritë dhe faktet e ndryshme që janë thënë për të, gjatë kohës së luftës nuk janë marrë për bazë,por teoria më rrënqethëse është se shumë dëshmitarë nazistë rrëfejnë se: Jashtë bunkerit të Berlinit gjermanët dogjën një sozi të Hitlerit dhe se trupi i Hitlerit të vërtetë është varrosur bashkë me Dhomën e Qelibartë . . . !!!

 

Çfarë ishin Vampirët ?

 

Histori,filma,fantazi dhe shumë gjëra të tjera që kanë të bëjnë me Vampirët na kanë shoqëruar nga viti në vit duke na i bërë sa më realë e sa më të pranishëm në frikën dhe ankthet tona.Sipas Karen Thompsonit,studiuese e mitologjisë së vurkolakëve ose vampirëve,ata përfaqësojnë një fantazëm që na imponohet nëpërmjet frikës,këtu e shumë shekuj më parë në të gjithë botën.Me gjithë distancat e kohës dhe largësitë që ndajnë qytetërimet e ndryshme,historitë e lidhura me vampirët çuditërisht janë shumë të ngjashme.Përshkrimet e shumta lidhur me sulmet vampireske vijnë nga Greqia,Kina ashtu si dhe nga të gjitha vendet sllave.

Vampiri është produkti i grumbullimit të frikës së errët dhe dëshirave të thella të njeriut.Ai përfaqëson frikën primitive të njeriut nga vdekja dhe nga të vdekurit në përgjithësi,lufta që bën ai për pavdekësi,dëshira për të kontrolluar ambientin që e rrethon,pikëpamjet e tij antropomorfe për pjellorinë e tokës,për krijimin e saj,mendimet për botën dhe për vendin e njeriut në të.Të gjitha këto me kalimin e kohës ndikuan dhe na ofruan figurën bashkëkohore dhe të komplikuar të vampirit.Fakti se vampiri “jeton” përtej vdekjes fizike dhe legjendat e lidhura me origjinën e tij,tregojnë për lidhjen shumë të ngushtë me simbolin e gjarpërit.Vampiri ka lidhje me legjendat e lashta të pjellorisë dhe përfaqëson lidhjen parësore që ka gjarpëri me karakteristikat jetësore të tij,si mënyra e të fjeturit,kthimi nga vdekja dhe ripërtëritja nga kontakti me jetën.

Të dyja legjendat që bëjnë fjalë për prejardhjen e vampirëve janë pothuaj të ngjashme.Legjenda e parë është historia e Lamias,mbretëreshës së Libisë e cila u dashurua me Zeusin.Prej tyre lindi një fëmijë,por Ira (perëndesha e zilisë) ia vodhi fëmijën.Duke vajtur,Lamia,u gjend përpara një shpelle pranë detit,koha po kalonte dhe ajo e ligështuar po endej nëpër errësirën e natës,duke vjedhur e duke ngrënë fëmijë të porsalindur.Pas kësaj sjelljeje makabre,preferencat e saj u shtuan dhe ajo filloi të tërhiqte pas vetes meshkuj të rinj të cilët i vriste ose bënte dashuri me ta derisa ua merrte shpirtin duke u pirë gjakun.Megjithëse ajo e ruante pamjen e saj të bukur,kishte aftësinë edhe të shëmtohej.Në njërën nga pamjet që njohim,pjesa e poshtme e Lamias paraqitet në formë gjarpëri me pendë.Vampirët e sotëm femra,supozohet se janë me flokë të kuqe,me lëkurë të zbehtë dhe me sy të gjelbër si të dragoit me pendë.

Legjenda e dytë tregon për Lilithin,për bashkëshorten e parë të Adamit,sipas Biblës.Ajo u krijua në të njëjtën kohë me Adamin,nga e njëjta baltë dhe sipas saj ishin të barabartë në gjithçka.

Meqënëse Adami nuk e pranonte dot një barazi me të,ajo e mohoi,nxorri krahë dhe fluturoi larg tij.Ëngjëjt ama e zbuluan se ku fshihej dhe i thanë se për shkak të largimit ishte dënuar nga Adami t’i vdisnin gjithë fëmijët e saj.E brengosur thellë ajo mendoi për vetëvrasje.

Kohë më vonë njerëzit kryenin shërbesa fetare për ta mbajtur Lilithin larg nga fëmijët.Fëmijët e porsalindur kalonin nën mbrojtjen e ëngjëjve në mënyrë që të mos prekeshin nga zilia dhe nga zemërimi i Lilithit për fëmijët e saj të humbur.Ajo më vonë mendohet se u bë dashnorja e djallit i cili zakonisht përshkruhet si një gjarpër.Fëmijët që lindën prej tyre jetuan dhe u bënë të njohur si demonë.Duhet thënë se Lilithi i tërhiqte meshkujt e rinj dhe më pas i vriste.

Si Limia ashtu dhe Lilithi kanë një lidhje të fortë me gjarpërin.Në njërin prej përkthimeve të Biblës dhe konkretisht tek Vulgata,përkthimi i emrit Lilith është Lamia.Fjala Lilith gjithashtu do të thotë kukuvajkë,zog ky që nxjerr një tingull të trishtueshëm dhe depërtues.Lamia dhe Lilithi,që të dyja i joshnin viktimat e tyre për t’i çuar drejt vdekjes.Istar,perëndesha e pjellorisë në Mesopotami i vriste dashnorët e saj me të njejtën mënyrë,por nuk u transformua dot në një demon,ashtu si paraardhëset e saj.Fakt ky që tregon për përplasjet fetare në kohrat e lashta dhe për mbizotërimin e elementit mashkullor gjatë adhurimit dhe zëvendësimit gradual të perëndeshës me pamjet e saj demoniake.Po në lashtësinë e largët Lamia dhe Lamos ishin fëmijët e Poseidonit dhe u adhuruan si Perëndi.Adhurimi i tyre u shua kur ata u rënduan dhe u bënë demonë kur erdhi në fuqi Zeusi.

 

Frika nga vdekja dhe bota e nëndheshme.

Faktori tjetër që ndikoi në krijimin e përfytyrimit të vampirëve është edhe frika e njerëzve primitivë nga vdekja dhe nga gjithçka që lidhet me të.Dëshirat e lidhura me dimensionin e vdekjes janë të shumta,ndër to edhe ata që përcaktojnë lidhjen ndërmjet të vdekurve dhe të gjallëve.Të përbashkëta ose të njejta janë dhe zakonet lidhur me varrosjen e të vdekurve tek të gjithë popujt evropianë.Që shpirti të kalojë në çfarëdolloj bote astrike pas vdekjes,të vdekurve u duhet bërë një varrim i shenjtë.Trupi i të vdekurit e mban shpirtin në tokë derisa pjesa fizike fillon të tretet.Sipas popujve sllavë,pas vdekjes,shpirti endet në tokë pranë varrit të tij dhe viziton ato vënde që i njihte mirë kur ishte gjallë.Pas 40 ditësh shpirti kthehet përsëri në trupin e tij që është duke u dekompozuar dhe shkëputet nga dekompozimi për tek ambienti i tij i ri astrik.Vampiri natyrisht e gjen trupin e tij të padekompozuar prandaj nuk ka nevojë të shkojë në botën e të vdekurve.Ishte zakonisht detyrë e njerëzve,se,nëqoftëse do të gjenin një kufomë,ta varrosnin menjëherë atë,në mënyrë që shpirti i të vdekurit të reabilitohej për sigurinë e të gjallëve.Tek grekët dhe romakët e lashtë ishte e fiksuar ideja e lidhjes së gjarpërit me gjëndjen e të vdekurit.Gjarpëri shfaqet shpesh rreth varrezave prandaj është supozuar të jetë edhe rimishërimi i shpirtit të vdekur.Prandaj dhe me kalimin e shekujve u kthye edhe në simbolin e vdekjes.

Popujt e lashtë nuk ishin të bindur se të vdekurit ndaheshin plotësisht nga të gjallët.Ndërmjet dy botëve është menduar gjithmonë një bashkëveprim aktiv.Të lashtët besonin se të vdekurit jetonin në botën e nëndheshme dhe e konsideronin këtë vend si një kopje e botës së të gjallëve,duke menduar se dielli lindte në botën tjetër kur perëndonte në botën e mbitokës.Më vonë u krijua ideja e botës së frikshme dhe të errët të skëterrës,sipas popujve të Mesopotamisë.Sipas romakëve shpirti pushonte bashkë me trupin në varr prandaj aty vendoseshin edhe orendi dhe mjete të nevojshme për jetën në vazhdim.

Vazhdimi i ekzistencës së shpirtit pas vdekjes është përmendur me hollësi.Grekët gjithashtu besonin në pavdekësinë e shpirtit.Në botën tjetër shpirtrat bashkëekzistonin,bota tjetër e nëndheshme ishte e errët dhe e trishtueshme dhe dielli nuk ndriçonte kurrë.Shpirtrat ishin si hije dhe përshkruheshin si fantazma anemike që mund të flisnin apo të kënaqnin ndonjë dëshirë njerëzore.Në eposin e Odisesë përshkruhet se vetë Uliksi,kur vizitoi botën e nëndheshme,iu desh të jepte gjak për ushqimin e fantazmave që ato të kishin mundësi të flisnin.

Paraardhësit tanë të lashtë kishin shumë frikë nga kthimi i ndonjë shpirti keqbërës dhe merrnin masa për qetësimin e tij.Kështu varrimi kishte një qëllim të dyfishtë: ruajtjen e të gjallëve nga shpirtrat e varrosur dhe sigurimin e qetësisë së këtyre shpirtrave në botën tjetër.

Që të gjallët të mbroheshin nga të vdekurit merreshin disa lloje masash gjatë ceremonisë mortore,të gjitha me qëllim që ta mbanin të vdekurin në varr.Para se i vdekuri të dilte nga shtëpia,të afërmit i vinin atij rrotull tri herë,një praktikë e njohur kjo si rrethim.Gjatë largimit të trupit nga banesa tregonin kujdes të veçantë se nëqoftëse masat e tjera dështonin,i vdekuri të mos ishte në gjëndje të gjente rrugën për t’u kthyer përsëri në shtëpi.E nxirrnin prej andej me këmbët përpara dhe sytë të lidhur që të mos shikonte se ku po shkonte.Duke u nisur nga fakti se vampiri kthehej gjithmonë për të sulmuar të afërmit dhe shpirti mund të kthehej nga i njëjti vënd nga doli,atëherë i vdekuri nuk dilte nga dera por nga ndonjë dritare e shtëpisë.Në disa raste rrëzohej edhe ndonjë pjesë e murit,kalohej kufoma dhe më pas gjithçka rregullohej.Kështu vampiri nuk mund të kthehej në shtëpi dhe të kërcënonte banorët e saj.Në vendin e varrimit merreshin edhe masa të tjera.Shpesh trupi varrosej me fytyrë nga toka që të mos ta gjente daljes.Për të bllokuar trupin disa fise primitive të Evropës qëndrore thyenin shtyllën kurrizore për të shmangur lëvizjet e të vdekurit,apo pjesë të tjera të trupit.Sa varrosej i vdekuri,mbi varr vendoseshin gurë që ai të mos hapej.Disa herë varrimi bëhej në ndonjë derdhje të përkohshme lumi sepse uji ende sot konsiderohet si një pengesë rezultative për kalimin e vampirit.

Për të vdekurit me vetëvrasje proçedurat ndryshonin.Zakonisht këta njerëz varroseshin në udhëkryqe me zemër të shpuar dhe me duar e me këmbë të thyera.Me këtë mënyrë të gjallët mendonin se mbroheshin nga të vdekurit që mohonin ligjet e natyrës dhe i jepnin fund vetë jetës së tyre.Një jetë që i takonte vetëm natyrës ta merrte.Përveç kësaj,të afërmit,duke u kthyer nga varrimi e kishin zakon te zbrasnin të gjitha enët me ujë para banesës që të pengonin rikthimin e të vdekurit.Gjithashtu edhe gjatë kohës që mbahej zi të gjitha pasqyrat ktheheshin mbrapsht.Në vitet e lashtësisë pasqyrimi konsiderohej si shpirt.Në qoftë se fantazma e të vdekurit ndodhej diku afër,do të mund ta vidhte shpirtin që pasqyrohej dhe atëherë i gjalli duhej ta shoqëronte në botën tjetër.Pasqyra tregon gjithmonë të vërtetën dhe të mirën,si pasojë asnjë vampir apo fantazëm nuk mund të shfaqet në pasqyrë.

Mendohej se të vdekurit kanë fuqi të mëdha prandaj tek këto mentalitete fshihet sidomos frika.Të vdekurit ama mund të bëjnë edhe mirë.Mirësia e tyre sjell prodhueshmëri,bollëk,reshje etj ndërsa zemërimi i tyre vdekje,sterilizimin e grave dhe të tokës,furtuna,tërmete,eklipse,me një fjalë thithjen e energjisë jetësore.

Vampiri konsiderohet si sinonimi i gjarpërit sepse edhe ai duket se është i pavdekshëm kur ndërron lëkurën çdo vit.Mendohej se vampiri si dhe gjarpëri ishin përgjegjës për fenomenet meteorologjike.

 

Fantazitë e ndërgjegjes fisnore.

A ekzistojnë vampirët?Nuk mund ta konsideroj këtë fenomen vetëm si mitologji.Interpretimet logjike janë më tepër shkencore,sociale dhe psikologjike se sa mitologjike dhe mendimi kolektiv i fisit të njeriut për “zakonet”makabre të vampirëve ndoshta i dedikohet fenomeneve paralele psikologjike.Është fakt se në të shkuarën ashtu si dhe tani,janë varrosur njerëz me vdekje klinike.Të gjithë ata që kanë mundur të dalin nga varret e tyre të parakohshëm përballoheshin me frikë sepse quheshin si “të kthyer”.Një lloj tjetër vampiri është ai që thith energjinë shpirtërore nëpërmjet frikës duke u privuar njerëzve dëshirën për jetën.Megjithëse njeriu u zhvillua nga ana intelektuale,mbeti rob i fantazmave të tij të errëta të cilat nuk arriti kurrë t’i shpjegojë me gjithë zhvillimin e madh teknologjik e shkencor.Vampiri siç duket përfaqëson njërën prej këtyre fantazive të rrënjosura thellë në ndërgjegjen tonë njerëzore dhe frika e pashpjeguar fëminore e ndjek njeriun edhe në pjesën tjetër të jetës së tij.

Mbi bazë të shkencës dhe të legjendave vampirët dhe fantazmat janë thjesht pjesa e errët e imagjinatës tonë që vihet shpesh herë në punë për ti dhënë një shpjegim një fakti iracional.

Por pavarësisht cdo legjende këto dy krijesa kanë për të na shoqëruar përherë deri në fundin e jetës sonë.

 

Misteri i piramidës së KEOPSIT !

 

Çdo njeri është në gjëndje që në një natë të errët të gjejë drejtimin e Bejrut,me anë të Yllit Polar.Gjithashtu,është në dijeni që,për shkak të dukurisë së preçesionit,boshti i rrotullimit të Tokës zhvendoset duke përshkuar një sipërfaqe konike një herë në 25.800 vjet.Domethënë se ky bosht e ndryshon orientimin e vet në hapësirë.Kjo do të thotë se poli qiellor,pra pika ku shënjon boshti i Tokës,përshkuan në sfondin e qiellit yjor një rreth të madh.Në qoftë se poli bie pikërisht afër ndonjë ylli të shndërritshëm,atëherë ky yll luan rolin e Yllit Polar.Sot këtë rol e luan ylli Alfa i Arushës së vogël(Ursae Minoris).Por 4.500 vjet më parë Poli Verior i qiellit ndodhej afër një tjetër ylli të ndritshëm dhe pikërisht afër yllit alfa Draconis.Me këtë lidhet historia  e njërës prej hipotezave të fshehta të ndërtimit të piramidës së Keopsit.

Korridori i brëndshëm më i gjatë,ose thënë ndryshe hyrja e tunelit e kësaj piramide, është e ndrejtuar për nga veriu.Sikur pjerrësia e tij të ishte 30 gradë aq sa është gjerësia gjeografike e vendit,ku ndodhet piramida,atëherë vrojtuesi i ndodhur në qendër të saj do të shikonte Polin Verior të qiellit në drejtim të vrimës së tunelit.Pjerrësia e tunelit është vetëm 26.5 gradë.Kjo do të thotë se tuneli shënjon në drejtim të pikës që ndodhet 3.5 gradë poshtë polit.Në fillim të shekullit XIX astronomi i dëgjuar,Herchel,në lidhje me këtë problem formuloi hipotezën,sipas së cilës,del se në kohën kur u ndërtua piramida,ylli alfa Draconis ishte pikërisht në po këtë largësi nga poli e për rrjedhojë gjatë një ditë-nate,ai ndodhej një herë në kulmin e poshtëm të tij dhe saktësisht poshtë polit,atje ku shënjonte tuneli i piramidës.

Ja dhe një tjetër histori rreth kesaj piramide,që ka lidhje me ciklin “Dijet e panjohura të Egjiptit”.Po jo vetëm vendosja se kur ka ndodhur kjo mund të ndihmojë në përcaktimin e saktë të datës së ndërtimit të piramidës.Siç del,alfa Draconis ndodhej larg Polit me 3.5 gradë dy herë:në vitin 2.100 dhe 3.300 vjet para erës sonë.Fatkeqësisht,asnjë nga këto data nuk përputhen me ato çfarë dihen nga studimet egjiptologjike:Piramida e Keopsit u ngrit rreth vitit 2.800 para erës sonë,pra kemi një shmangie,një digresion.Për këtë,astronomi polak,Jozef Smak,është shprehur se “duke mos qenë egjiptolog nuk ishte në gjendje të thotë se hipoteza e John Herschel në kohën kur e ka formuluar atë ishte përputhja më e mirë”.E ndoshta kështu mund të ketë qenë,nëse gjykohet nga mesazhi i Napoleonit kur thoshte:”Ushtarë,40 shekuj shikojnë te ju!”.Nga kjo del se shkencëtarët që shoqëronin Napoleonin në ekspeditën për në Egjipt e datuan ngritjen e piramidës së Keopsit rreth vitit 2.200 para erës sonë.

Hipotezës së Herschelit,studiuesit i janë kthyer disa herë.Këtë e kanë bërë po ashtu dhe astronomët edhe pse korigjimet e tyre kanë qënë të vogla,por dijet tona rreth dukurisë së preçesionit nuk kanë ndryshuar aq shumë gjatë këtyre 200 e më shumë viteve të fundit.Përpara shumë vitesh,me këtë problem,por edhe për shumë vjet u morën përsëri edhe Walker i Us Naval Observatory.Ai arriti t’i japë zgjidhje këtij misteri edhe pse nuk kishte asnjë lidhje me astronominë.Walker konstatoi pikërisht atë që,mënyra më e thjeshtë e ndërtimit të trotuarit apo korridorit konsiston me vendosjen përkatëse të blloqeve prej guri.Pa vështirësi ai vuri re se tangjentja është e barabartë me ½ por sa do të jetë vetë këndi?Për këtë mjafton të përdoret tabela e logaritmeve apo edhe mënyra të tjera dhe ky kënd del i barabaratë me 26.5 gradë.Megjithatë ka lindur reflektimi.Kështu,gjatë më shumë se 200 vjetëve që zotëroi hipoteza e Herschelit dhe kur luajtën rol dijet e panjohura të Egjiptit,ky problem tërhoqi vëmendjen e shumë njerëzve.Ndërkohë që zgjidhja e enigmës që dha Walkeri në fakt nuk ndeshi asnjë kundërshtim.Por,duhet thënë se deri sot nuk ka pasur asnjë sipërmarrje për të ndërmarrë rrënimin e shtresave të sipërme të sipërfaqes së tunelit,për t’u bindur nëse blloqet prej guri janë vendosur ashtu siç janë deri më sot.Nga sa u tha dilet në përfundimin se misteri i piramidës së Keopsit mbetet përsëri sekret.

 

 

Misteri i vdekjes së STALINIT !

 

Të gjitha versionet të njohura deri më sot mbi vdekjen e prijësit të popujve,mesa duket janë larg të vërtetës.Më 9 mars 1953,në vend të Stalinit,bashkëluftëtarët e tij mund të kenë varrosur një njeri krejt tjetër.

Vetëm pak kohë më parë u hoq nga regjistri një dorëshkrim i dhjetë mjekëve mbi ditët e fundit të Stalinit.Unë personalisht mësova disa histori sensacionale nga ky dokument.Ky regjistër ku janë shënuar ngjarjet nga 2 deri në 6 mars 1953,shënon një përmbysje të plotë për gjithçka që ndodhi atë herë.Ditarët dhe konkluzionet janë nënshkruar nga mjekët e shërbimit dhe pataloganatomistët të cilët në ato orë të frikshme nuk do të mund të sajonin të paqëna.Përse?Që pastaj të përgjigjeshin me kokën e tyre?

Ata nuk mund të harronin që pikërisht ato ditë,në Moskë po merrtë udhë një çështje e tmerrshme politike,e sajuar kundër mjekëve.

Para se të citoj regjistrin mjekësor dua të theksoj se të gjithë studiuesit marrin për bazë kujtimet e Pjetër Llozgacovit,i cili ishte i pari që e pa prijësin të sëmurë për vdekje.Llozgacovi,zëvendës shefi i rojeve të shtëpisë ku vdiq Stalini,thotë : “Stalini qe shtrirë mbi qilim pranë tavolinës.Me radio njoftova urgjentisht Starostinin,Tukovin dhe Butusovën.Dukej që ai kishte ngrirë vetëm me këmishën e ushtarit...Butuzova i uli mëngët e shpërvjelura të këmishës...Stalinin e vunë mbi divan dhe e mbuluan me batanije...Në orën 9:00 të 2 marsit edhën mjekët dhe nisën të vizitojnë Stalinin...”.

Tani nga regjistri i mjekëve do të mësojmë si ka ndodhur në të vërtetë.Vizita e parë e të sëmurit u bë në orën 7:00 të 2 marsit nga profesorët në prani të shefit të shërbimit mjekësor të Kremlinit,shokut Kuperin...I sëmuri qe shtrirë pa ndenja në divan...i veshur me kostum.Me një fjalë mjekët u thirrën para orës 7:00 të mëngjesit.Së dyti Llozgacovi në asnjë vend nuk thotë se Stalinin e kishin veshur para se të vinin mjekët.Përse?Ndoshta ngaqë atë e kishin gjetur menjëherë të vdekur,pastaj prijësin e ndjerë,gjysmë të zhveshur,e kishin zëvendësuar me sozinë “e sëmurë urgjentisht” dhe të veshur me kostum ! Midis të tjerave,që Stalinin e gjetën të vdekur tregoi nga fjalët e shefit të rojave Orllovi ,Genadi Kollomencevi,përgjegjësi i ushqimit në Kremlin.

Ku e çuan Stalinin e vdekur nuk dihet.Ka mundësi ta kenë fshehur fillimisht në shtëpi,në një dhomë të madhe frigorifer që ndodhej atje.Pastaj mund ta kenë varrosur fshehurazi ose mund ta kenë murosur në ndonjë bodrum.Sic nuk e di njeri edhe sot e kësaj dite se ku ndodhen eshtrat e Buharinit dhe Rukovit,po ashtu mund të ketë ndodhur edhe me Stalinin dhe sozinë e tij.Kurse për faktin që në ekspertizën patalogoanatomike nuk sollën Stalinin (po ti besojmë aktit të ekspertizës) nuk mbetet dyshim.Për të arritur në një përfundim të tillë,mjafton të krahasojmë aktin e ekspertizës patologoanatomike të trupit të Stalinit me përshkrimet që i bëjnë mjekët prijësit të gjallë.Të habit fakti që gjatë kontrollit të jashtëm të të vdekurit nuk u vërejt që gishti i dytë dhe ai i tretë i këmbës së majtë qenë rritur (me protezë),meqënëse ky fakt përmendej enkas (gjatë arrestimit më 1904 dhe vizitave mjekësore në vitet ’20).Kurse për operacionin e ndarjes së këtyre gishtave nuk flitet gjëkundi.Edhe po të kishte patur të tillë do të mbeteshin shenja të cilat patalogoanatomistët do ti kishin fiksuar,siç fiksuan “shenja të vjetra të vecanta” të trupit.Ne fakt këmbët përshkruhen me të gjitha hollësitë: “Tabanët ndodhen në pozicionin mesatar.Gishtat e këmbës së djathtë (i pari dhe i dyti)janë pak të përthyer.Thonjtë e gishtit të parë dhe të dytë janë të trashë,të shkurtër,të rrudhosur,me ngjyrë të murrme.Thonjtë e gishtave të tjerë janë të zbehtë dhe të hollë”.Mjekët nuk kishin parë diçka të tillë tek Stalini i gjallë.Kurse në ekspertizën ambulatore më 1925 dhe 1926 mjekët Krauz,Fester,Rozanov,Obrosov dhe Elistratov kanë shkruar: “Rritje e gishtave në këmbën e majtë” të Stalinit 46 vjec.

Patalogoanatomistët e përshkruajnë trupin me hollësi : njolla,blana,shenja prerje,ngjyra etj...Ata shkruajnë : “Lëkura në kurrizin e dorës së djathtë ka nuancë të lehtë rozë,kurse në kycin e majtë nuancë të verdhë.Në lëkurën e kurrizit të duarve vërehen njolla pigmenti,me forma të ndryshme,me madhësi nga një kokë gjilpëre deri 0.6x0.5 cm të parakrahut të djathtë nga pjesa e jashtme.Thonjtë e duarve janë të nxirë vende vende dhe në ngjyrë mavi”.Lind pyetja : Përse gjatë një kontrolli kaq të imët 19 yjet e mjekësisë nuk vunë re që dora e majtë që nuk përthyhej,ndryshonte shumë nga e djathta,për çka dëshmojnë disa vizita mjekësore të Stalinit për së gjalli?Më 11 gusht 1926 konsultantët Tarasevic,Shurovski dhe Obrosovi në ekspertizë shkruan : “Dora e majtë me atrofi periartikulare të kyçeve të bërrylit dhe të supit,rrjedhojë e një rënieje në moshën 6 vjeçare,qelbëzimit të gjatë pranë kyçit të bërrylit...”.Ose : “Lëvizje të kufizuara në kyçin e supit të majtë dhe dukuri atrofike në muskujt e dorës së majtë përreth kyçit të bërrylit dhe supit”.Kurse në aktin e patalogoanatomistëve shkruhen vetëm për volumin e muskujve,por s’përmendet fare bërryli i dëmtuar : “Seksioni i gjymtyrës së sipërme të majtë në mes të llërës 24 cm,kurse në mes të parakrahut 20 cm.Seksioni i krahut të djathtë në të njëjtin nivel është 28.5 cm,kurse seksioni i parakrahut të djathtë 21 cm”.Këto difekte thuajse nuk bien në sy,për çka mund të bindet gjithkush,po të masë duart e veta dhe të zbulojë mospërputhje analoge.Sozia mund të përshtatet lehtë me pasaktësi të tilla.Mjafton të vihet dora në allçi,si të ishte e thyer dhe ajo do të tkurrej,po të mos ushtrohej rregullisht...

Përfundimisht dhe më shumë se gjithçka tjetër të nxit të mendosh për një sozi fakti që patalogoanatomistët më të mirë të vendit nuk dalluan mospërputhjen e dukshme të këmbëve për nga trashësia,gjë që përmendet në kartelën mjekësore nga profesorët Valedinski dhe Versilov më 2 shtator 1929.Dua të theksoj se ndryshimi në trashësinë e këmbëve,qoftë edhe 1 cm bie në sy,kurse ndryshimi tek prijësi arrinte nga 2 deri në 3 cm.Udhëheqja e Stalinit mund të ishte e përjetshme.Kësisoj,të gjitha flasin vetëm për diçka : trupi i hapur pas vdekjes nuk i përkiste Stalinit ! Po të kemi parasysh zërat sipas të cilëve Stalini i vërtetë qe helmuar që më 23 dhjetor 1937,kurse sozia e tij e talentuar më 26 mars 1947,atëherë ndërrimi periodik i “Stalinëve” në timonin e shtetit nga sozitë mund të bëhej aq i zakonshëm sa bashkëluftëtarët,duke e hyjnizuar kësisoj prijësin,kishin mundësi ta bënin udhëheqjen e Stalinit praktikisht të përjetshme ! Përse mund të duhej kjo? Vetëm për të shfrytëzuar autoritetin e papreçedent të Stalinit në Botë ! Me sa duket,Jo më kot Andrei,i biri i malenkovit pranon se lidhur me Stalinin babait nuk i nxirrje dot një fjalë edhe 30 vjet pas vdekjes së tij...

Kuptohet,kjo është hamëndje e pazakontë,por ç’nuk bën vaki,sidomos kur bëhet fjalë për personalitete të tilla,si Beria dhe Malenkovi ! Pikërisht këta,në mars 1953 “frenuan” drejtimin e shtetit nga sozia i rradhës,i cili me sa duket qe bërë i pakomandueshëm.Këtu është vendi të shtojmë : edhe po të gjenin të vdekur Stalinin e vërtetë,Beria njëlloj do të vinte në vend sozinë në agoni,që të fitonte kohë për të ndarë pushtetin.Që Beria ka gisht në këtë mes,këtë e provojnë dokumente të Kremlinit të asaj kohe.Por për to s’ka ardhur akoma koha të tregohen.

Thjesht një gjë është e sigurtë: Trupi i Stalinit të “VËRTETË” nuk mund të gjëndet më kurrë.

 

A ka ekzistuar me të vërtetë zogu ROCK ?

 

“Papritur dielli u fsheh,ajri u nxi dhe gjithçka sikur u zhduk në terr.Ngrita kokën dhe pashë një zog të stërmadh,me flatra të jashtëzakonshme,i cili fluturonte në qiell...Ai e kishte mbuluar syrin e diellit dhe nuk e linte ta ndriçonte qiellin mbi ishull.Atëherë u binda se kubeja që shihja ishte veza e zogut Rock...”.Nëqoftëse i keni lexuar “Një mijë e një netë”do ta dini shumë mirë se kjo pjesë është shkëputur nga “Aventurat e Simbad detarit”...

Shumë breza njerëzish të tmerruar dhe të tërhequr kanë lexuar për aventurat e tij,të kënaqur thellë në shpirt që përbindëshat e përshkruar aty në të vërtetë nuk ekzistonin.Por...a është vërtetë kështu?

Në legjendat e lashta flitet për grabitqarë me pupla të cilët i kthyen rrethinat e qytetit të lashtë grek Stimthal gati në shkretëtirë.Ishin zogjtë harpi ata që sulmonin kafshë e njerëz dhe i vrisnin me sqepat dhe thonjtë e tyre të bakërt.Këta zogj më pas u zhdukën nga Herkuli,biri i fuqishëm i Zeusit dhe Alkmenës sepse vetëm ai mund ta kryente fizikisht një heroizëm të tillë.

Kanë kaluar shekuj qysh kur njerëzit në luginat e Eladës sajuan mitet heroike mbi bëmat e Herkulit,por sa u habitën paleontologët kur ndeshën nën tolë kafka të ngurtësuara të disa zogjve grabitqarë që nga pesha dhe përmasat mund të krahasoheshin me kuaj.Vetëm se këta lloj zogjsh nuk kanë jetuar në Greqi por në Amerikën e Veriut  dhe jo 2.500 por 50 milion vjet më parë.Paleontologët i quajtën këto specie diatrima.Ishin zogj me krahë të pazhvilluar dhe nuk mund të fluturonin,,ama mund të vraponin shumë shpejt.Trupi i diatrimës ishte 2 metra,ndërsa sqepi i madh dhe i gjatë gati gjysmë metri.Me këtë armë të tmerrshme zogu i përbindshëm mund t’i çante barkun çdo lloj bishe.Mos vallë sqepi i këtij zogu ka çarë gjithashtu edhe lëkurën e trashë të dinosaurëve,me të cilët luftonte dikur? Gjithsesi sqepi dukej qartë që mund të çante çdo “blind” kafshe të kohës.

Zogu i përbindshëm i përrallave arabe ka lindur në Madagaskar.Pikërisht këtu,në pyjet e këtij ishulli,rriteshin zogj viganë që mund të shërbenin si model i zogut përrallor Rock.

Më vonë në shëkullin XIII,me zogun Rock ka pasur të bëjë edhe udhëtari i njohur venecian Marco Polo.Në hartën e pregatitur sipas përshkrimeve të tij janë shënuar madje edhe “Ishujt e zogut Rock“.Tek përshkruan botën shtazore të Madagaskarit ,Marco Polo tregon gjëra të çuditshme : “Këtu ka zogj që nuk ngjajnë me tanët...mrekulli e vërtetë !... Bie fjala,zogu Orli,i cili është krejt ndryshe nga ç’e paraqesin tek ne; thonë se Orli është gjysmë zog,gjysmë luan,por s’është e vërtetë.Ata që e kanë parë thonë se ngjan me shqiponjën,vetëm se është tepër i madh dhe i fuqishëm...mund të mbërthejë edhe një elefant dhe ta çojë larg,pastaj ta hedhë e ta coptojë pas gurëve.Më pas e ha.Ata që e kanë parë Orlin thonë se po t’i hapë krahët,ato arrijnë deri në 30 metra.Edhe diçka tjetër: tek këta ishuj atë e quajnë Ruck !”

Më tej Marco Polo tregon se khani mongol Hubilaj,tek i cili ai qëndroi disa kohë si mysafir,kishte dëgjuar se tej kufijve të perandorisë së tij jetonte një zog-vigan me emrin Ruhh.Khani dërgoi për kërkime njerëzit e tij besnikë të cilët duhej të mësonin me hollësi për zogun e mrekullueshëm dhe zbuluesit e gjetën atdheun e zogut Ruhh në ishullin Madagaskar.Vetë zogun nuk e panë por sollën një pendë të tij,nëntëdhjetë pëllëmbë të gjatë (rreth 20 metra!).

Studiuesit e sotëm mendojnë se njerëzit e Khanit do i kenë sjellë atij jo një pendë shpendi por një gjethe palme Madagaskari e llojit : Sagus ruffia,trungu i së cilës është 15 metra i gjatë.Nga maja e palmës varen shtatë ose tetë fletë kolosale që ngjajnë si pendë shpendi.Njerëzit e Khanit e përcaktuan saktë vendbanimin e zogut përrallor.Le të shkojmë në Madagaskar dhe ta kërkojmë këtë lloj shpendi !!!

Zoologët e shekullit të kaluar e kanë bërë këtë udhëtim.Për herë të parë për zogjtë viganë,të gjallë,jo përrallorë,evropianët mësuan nga libri i admiralit Flakur,”Historia e ishullit të madh Madagaskar”,i botuar në mesin e shekullit XVII.Por vezët dhe eshtrat e këtij zogu,vorompatra,u gjetën vetëm pas 200 vjetësh.

Më 1832 natyralisti francez Vernoi Sganzen gjeti në Madagaskar lëvozhgën e një vezë kolosale,gjashtë herë më e madhe se ajo e strucit.Më vonë në ishujt Maurikanë erdhën për të marrë rum banorët e Madagaskarit dhe në vënd të fuçive ata sollën lëvozhga vezësh vigane.Secila prej tyre mbante 13 shishe rum!

Më së fundi u gjetën dhe eshtrat e zogut përbindësh: më 1851 ato u sollën në një muzeum francez nga shkencëtari Sent Iler i cili i studioi këto kocka dhe bëri përshkrimin shkencor të zogut.Ai e quajti atë : EPIORNIS (më i larti ndër shpendët e lartë).

Këtu më duhet t’ju zhgënjej pak : Zogu vigan i Madagaskarit nuk paska qenë dhe aq i madh siç e bëjnë legjendat e lashtësisë.Ai nuk e merrte dot me kthetra një elefant të tërë,ama nuk ishte më i vogël se ai në trup.Sent Ileri mendonte se disa epiornisë arrinin deri në 5 metra,por mesa duket,gabonte.Ama epiornisët trimetërsh nuk ishin të rrallë.Tre metra është përmasa mesatare e elefantit.Një zog i tillë peshonte afro gjysmë toni.Nëse Sant Ileri nuk gabohej kjo do të thotë se zogjtë e Madagaskarit ,bashkë me gjirafat,mund të quhen gjallesat më shtatlarta në botë;më të larta se elefantët,më të larta se rinoceronti vigan Baluhiteri,i pranuar nga të gjithë si rekordmeni kolos midis sisorëve që kanë jetuar ndonjëherë në tokë.

Mirëpo ja që verompatra nuk mund të fluturonte: në vend të krahëve ajo kishte këmbë të trasha dhe kokë të vogël mbi qafën si gjarpër.Kësisoj zogu i Madagaskarit peshonte gati sa një dem dhe bënte vezë sa një fuçi e vogël.Ato i ndeshin nganjëherë edhe në torfën e kënetave të këtij ishulli.Secila prej tyre mban 9 litra ose është sa 184 vezë pule.

Sa për humor u llogarit se vetëm me një vezë epiornisi mund të bëhet një omletë gati për 100 persona,kurse me vezët e një foleje mund të ushqehen 2.000 vetë.

Deri në mesin e shekullit të kaluar banorët e Madagaskarit thonin se zogjtë viganë jetonin në skutat më të fshehta të ishullit.Që më 1860 misionarët dëgjonin klithmat e mbytura të këtyre zogjve misteriozë,që vinin nga kënetat e pyjeve.Tani të gjithë strucat e Madagaskarit janë zhdukur.Kurse paleontologë të tjerë i quajnë joserioze këto fjalë.Sipas mendimit të tyre epiornisi i fundit është zhdukur disa mijëravjeçarë më parë,por gjatë gjithë këtij afati aspak të shkurtër koha ruajti nëpër këneta vezët dhe kockat e viganëve me pupla.Ato shërbyen si bazë për legjendat mbi vorompatrin dhe zogun Rock.Kuptohet,nuk është e vështirë t’i drejtohesh imagjinatës dhe të përfytyrosh sa i madh ishte zogu,i cili bënte vezë ku mund të fusje 13 shishe rum !

Është mrekulli që dhe në anën tjetër të rruzullit,mijëra kilometra nga Madagaskari,në ishujt e Zelandës së Re,ndeshën ende superzogj viganë.

Nga viti 1840 shkencëtarët kanë përshkruar mbi bazën e mbetjeve të gjetura afro 20 lloje strucësh zelandezë pa krahë,të cilët aty i quajnë Moa.Disa syrësh ishin me trup sa një shapkë kënetë,ndërsa të tjerë mund të haheshin me elefantët për nga përmasat !

Në vitin 1839 u gjet kocka e parë e shpendit kolos.Në fillim u mendua se ajo ishte një këmbë demi,u soll në Angli dhe paleontologu Roger Ouen provoi se kocka i përkiste një zogu të përbindshëm.45 vjet të jetës së tij Oueni ia kushtoi studimit të këtij zogu dhe gjatë viteve 1847-1850 natyralisti Uilliam Mentrel,studiues i palodhur i kafshëve të rralla neozelandeze,mblodhi për të mbi 1.000 kocka të Moas dhe shumë lëvozhga vezësh me madhësi sa një kovë.Oueni i studioi këto kocka dhe lëvozhga.Ai përshkroi shumë lloje të ndryshme të moas dhe përgatiti për muzeumet disa skelete zogjsh viganë.

Edhe sot e kësaj dite në Zelandën e Re gjënden ende skelete të Moas,të ruajtura për mrekulli.Herë pas here gjenden dhe varreza me kocka vigane dhe pranë tyre zakonisht ka edhe pirgje gurësh të bardhë,të rrumbullakët,të lëmuar nga fërkimi pas njëri-tjetrit.Siç bëjnë edhe sot pulat,moat gëlltisnin gurë.Në stomak këta ndihmonin për tretjen e ushqimit.Në Zelandën e Re gjënden jo vetëm kocka por dhe pupla të moas ngjitur me copa muskujsh,lëkure dhe damarësh.Madje edhe vezë me zogj brënda.

Shekullin e kaluar,herë pas here nga dëshmitarë okularë vinin të dhëna se ishte parë edhe ndonjë moa e gjallë.Flitej se gjuetarët e fokave në kampin e tyre në Ishullin e Mesëm ( në ngushticën Kuk,që ndan ishullin verior të Zelandës nga ai jugor ),një ditë u trembën për vdekje nga disa zogj viganë që qëndronin 4-5 metra lart dhe që kishin dalë nga pylli për në breg të detit.

Një herë tjetër,në 1860,punonjësit që masnin tokat dalluan në mëngjes gjurmë këmbësh të një zogu kolos.Gjatësia e gjurmës ishte 36 cm,dhe gjerësia 27.Gjurmët humbisnin në shkurret midis shkëmbinjve.Aty ka shumë shpella gëlqerore dhe të gjithë menduan se aty po fshiheshin moat e fundit.Ja përse disa zoologë optimistë ende ruajnë shpresën të gjejnë në pyjet malore të Zelandës së Re zogj viganë të gjallë.

Baorët pleq thonë se kur kanë qenë të rinj kanë marrë pjesë në gjuetinë e moas.Tek ata janë ende të gjalla kujtimet për kohërat përrallore kur shapkat e kishin trupin sa të kalit.Thonë se në malin Bakapunaka fshihet një Moa që ka mbetur e vetmuar.Zogu ushqehet vetëm me ajër dhe ruhet nga dy hardhuca gjigande.SA KEQ QË KJO ËSHTË VETËM NJË LEGJENDË ! ...

 

Ku ndodhej ATLANTIDA ?

 

Një arkeologe britanike e quajtur Carla Sage ka paraqitur një teori të re,ku sipas së cilës Atlantida legjendare nuk ndodhej në oqeanin Atlantik por në vendin që sot ndodhet Shkretëtira e Saharasë.Duke përdorur burime të lashta,por edhe zbulime të sotme arkeologjike,pretendon se Atlantida kishte qënë kryeqyteti i një perandorie të fuqishme,e cila kishte shkëmbime tregtare me qytetërimet Minoike,të Mikenës si dhe me atë Egjiptian.

Teoria e saj bazohet në dëshmi interesante të cilat vënë në dyshim të plotë teoritë lidhur me vendndodhjen e saj në oqeanin Atlantik.

Sipas teorisë së saj,Atlantida ndodhej në mënyrë të padiskutueshme,në një distancë të tillë nga troja dhe qytetet-shtete të tjera të mesdheut që të kishte mundësi për të patur marëdhënie tregtare me to.

Besoj se Atlantida ka qënë kryeqyteti i një perandorie gjigande të Afrikës Veriore dhe kishte portë në gjirin e Sidras.

Atlantida nuk u shkatërrua nga tërmeti,përmbytjet apo vullkanet,por nga përhapja dhe shtrirja graduale e rërës që zhduku qytetërimin e saj.Perandoria nuk u zhyt nën det siç mendohej deri sot,por u zhduk nga kodrinat e rërës.

Nomadet e shkretëtirës,Bedninët,shpesh pas fortunave të rërës,shikojnë kolona të mermerta të dalin mbi rërë,veçanërisht në malet Agghar të Algjerisë jugore.

Rreth 11.000-12.000 vjet më parë ku sipas grekëve të lashtë po lulëzonte qytetërimi i Atlantidës,në Saharanë e atëhershme mbizotëronte një klimë e butë (gjë që është vërtetuar shkencërisht) që mund të ishte ideale për zhvillimin e një qytetërimi,ndërkohë që toka ishte e pasur dhe pjellore.

Vepra arti të skalitura nëpër shkëmbinj paraqesin kafshë që enden lirshëm.Gjithashtu arkeologët kanë zbuluar hieroglitë që tregojnë kafshë të zbutura,kuaj që tërheqin karroca dhe karvane të mëdhenj,duke vërtetuar se tregtia luante një rol të madh në atë zonë.Por shtrirja e fuqishme e shkretëtirës duhet të ketë zhdukur cdolloj bimësie dhe gjithashtu shkaktoi zhdukjen e kafshëve.Ndërsa rëra përmbyti gjithë perandorinë,karvanet e kishin të pamundur udhëtimin sepse rrotat që përdornin me mjetet e tyre lëvizëse nuk mund të lëviznin dhe kështu mori fund tregtia.Ishin shekuj më vonë ku vendasit filluan të përdornin devetë për lëvizjen e tyre,rreth viteve 100 para erës së re.Në atë kohë Atlantida ishte varrosur dhe harruar nën kodrinat e rërës.Nuk ishte një kataklizmë ujore,por largimi i ujërave që shkaktoi fatkeqësinë.

Gjithashtu Dr.Sage beson se,thëniet e Platonit rreth kataklizmës kanë të bëjnë me keq interpretimin e fjalës egjiptiane “lëvizja e ujit”.

Por a ka qenë me të vërtetë aty ku u tha ATLANTIDA ???

PO !!!

 

21 Mrekullitë e Botës !

 

21 Mrekullitë e Botës

7 Mrekullitë e botës antike

1-Piramida e madhe e Keopsit,Egjipt
2-Statuja e Zeusit në Olimp të Greqisë
3-Tempulli i Dianës në Efes,Greqi
4-Varri i Mausoleus në Halikarnas,Greqi
5-Fari i Aleksndrisë,Egjipt
6-Kopshtet e Varura të Babilonisë,Irak
7-Kolosi i Rodit,Greqi.

7 Mrekullitë mesjetare

1-Koloseu i Romës,Itali
2-Katakombat e Aleksandrisë,Egjipt
3-Muri i madh Kinez,Kinë
4-Stonehenge i Anglisë,Angli
5-Kulla e Pizës,Itali
6-Pagoda Porcelani,Kinë
7-Kisha Shën Sofia e Kostandinopojës,Turqi

7 Mrekullitë e botës moderne

1-Ura e Bruklinit,USA
2-Empire State Building,USA
3-Statuja e Lirisë,USA
4-Kulla Eifel,Francë
5-Muzeu i Luvrit,Francë
6-Taxh Mahall,Indi
7-Tuneli Le Mash,Francë-Angli

 

 

Kjo listë është shkruar rreth shek II p.e.s. Referenca e parë në lidhje me këtë ide është gjetur në Histori të Herodotit aq hershëm sa shek V p.e.s. Dekada më vonë, hitorianët grekë shkruajtën për monumentet më të madhërishëm të kohës.Callimachus i Cyrenes (305p.e.s-240p.e.s), Kryebibliotekar i Alexandria Mouseion, shkruajti "Përmbledhje e mrekullive nëpër botë". Gjithçka dimë për këtë përmbledhje është vetëm titulli, sepse u dogj në zjarrin që i ra Bibliotekës.
Lista përfundimtare mesa di, është plotësuar gjatë mesjetës. Lista përmbante 7 monumentet më mahnitëse të botës antike, disa prej të cilëve pothuaj u zhdukën gjatë mesjetës. Të tjerë as që nuk "jetonin" më. Midis referencave më të vjetra rreth listës kanonike janë gdhendjet e artistit hollandez Maerten van Heemskerck (1498-1574), dhe Johann Fischer von Erlach me veprën “Histori e Arkitekturës”.
Sot, evidencat arkeologjike zbulojnë disa prej mistereve që rrethonin historinë e këtyre mrekullive prej shekujsh. Për ndërtuesit e tyre, 7 Mrekullitë ishin një celebrim i fesë, mitologjisë, artit, fuqisë, dhe shkencës. Për ne, ato pasqyrojnë aftësinë e njeriut për të ndryshuar ambjentin duke ndërtuar konstruksione madhështore, njëra prej të cilave i qëndron kohës edhe në ditët tona.

Të listuara, kronologjikisht

Piramida e Madhe e Gizës
(sic thotë proverba arabe: NJERIU I DRUHET KOHËS, KOHA I DRUHET PIRAMIDAVE!)
Është e vetmja mrekulli, që nuk ka nevojë për përshkrim prej poetëve apo historianëve të hershëm. Është e vetmja mrekulli që nuk ka nevojë për spekullime për sa i përket pamjes, madhësisë dhe formës së saj. Është më e vjetra, dhe e vetmja akoma "gjallë" midis të gjitha Mrekullive.

Vendndodhja
Në qytetin e Gizës, qytet varrezë i Memphis-it të lashtë dhe sot pjesë e Kairos së Madhe, Egjipt.

Histori
Në kundërshtim me besimin e zakonshëm, vetëm Piramida e Madhe e Khufu (Keops), jo të 3 Piramidat e Mëdha, është në majë të listës së Mrekullive. Monumenti u ndërtua prej Faraonit Egjiptian Khufu i Dinastisë së Katërt rreth vitit 2.560 p.e.s për të shërbyer si një varr, kur ai vetë të vdiste. Tradita e ndërtimit të piramidave filloi në Egjiptin Antik si një sofistikim i idesë së një platforme që mbulonte varrin mbretëror.
Mendohet të jetë ndërtuar për një periudhë 20 vjecare. Megjithëse nuk dihet se si blloqet përbërëse janë sistemuar.Janë propozuar shumë teori.
Prania e tyre, gjithmonë ka stimuluar mëndjen e njeriut.
Kur Napoleoni pushtoi Egjiptin në 1798, krenarinë e tij e shpreh me anë të thënies: "Soldats! Du haut de ces Pyramides, 40 siècles nous contemplent". (Ushtarë ! Nga majat e këtyre piramidave, 40 shekuj janë duke na vështruar.)

Përshkrimi
Kur u ndërtua Piramida e Madhe ishte 145.75 m e lartë. Me kalimin e viteve, humbi 10 m prej majës së saj. Renditej si struktura më e lartë në Tokë për 43 shekuj, e mposhtur për lartësi në shek XIX. Çdo faqe është përpikmërisht e orientuar sipas pikave të horizontit, veri,lindje,jug,perëndim.Struktura përmban rreth 2 milionë blloqe guri, secili peshon më shumë se 2 ton. Thuhet se janë mjaftueshëm gurë në 3 piramida, për të ndërtuar një mur 3 m të lartë, 0.3 m të gjërë që të rrethojë Francën.

 

Statuja e Zeusit
Në tempullin kushtuar zotërve në qytetin grek të Olimpit, u bë në vitin 462 para Krishtit nga skulptori më i mirë i Greqisë,Fidis, në fildish dhe ar,skulptura e Zeusit, e punuar me teknikën krisoelefantine.Zeusi paraqitej i ulur në një fron të bërë me të njejtët materiale si dhe statuja që paraqiste perëndeshën Victoria të lidhur në krahun e djathtë dhe në të majtën skeptri, rreth tij ishin skulptura të ndryshme të heronjve mitologjikë.Skulptura kishte lartësi prej 14 m. Sipas historianëve të autorizuar,ishte më e bukura skulpturë dhe riprodhimi i saj njihet vetëm në monedha të shekullit XIX. Jetoi rreth 1.000 vjet (më shumë nga të gjitha mrekullitë e tjera) derisa disa fanatikë kristianë të mbretërisë së Teodosit II e dogjën por nuk u shkatërrua totalisht .Zhdukja totale e saj ndodhi në shekullin VI dhe nuk ngeli asnjë gjurmë e saj si pasojë e tërmeteve.
Statuja ka shërbyer për shumë vjet për të kurorëzuar fituesit e Olimpiadave Greke.

 

Kolosi i Rodit

Vendndodhja gjeografike e Rodit ishte e privilegjuar për të tregtuar me Greqinë, Azinë dhe Egjiptin dhe falë kësaj e shndërruan në qendrën tregtare më të madhe të Mesdheut Oriental. Mbreti Demetri I Poliarcetes, i njohur për eksperiencën ushtarake sidomos nëpër rrethinat, aq sa në të ardhmen ushtarakët do ti referoheshin teknikës së tij duke e emërtuar "Poliarcetica" vendosi të sulmoi Rodin.Qyteti i rezistoi dhe Demetri u detyrua të tërhiqej.
Për të festuar këtë triumf qyteti vendosi të ndërtonte një monument për kujtim të Helios, zoti i diellit,në port.Punimet i udhëhoqi Cares Lindos.Në fillim statujën e veshën me hekur dhe sipër me pllaka bronxi. Më në fund kur statuja përfundoi ishte jo më pak se 32 m e gjatë. Fama e saj solli udhëtarë nga e gjithë bota antike për ta parë.Me Kolosin e Rodit në atë kohë ishin 5 mrekullitë e botës që ishin ngritur mbi faqen e Tokës, numër që erdhi duke u rritur. 56 vjet më vonë se ndërtimi i tij në 223 para e.s një tërmet e shëmbi Kolosin. Banorët e Rodit ndoqën këshillat e një orakulli,vendosën ti lënë pjesët e tij atje ku ranë nga tërmeti. Dhe keshtu u bë gjatë 90 viteve deri në 654 para e.s kur myslimanët morën copat e bronxit si plaçkë lufte.
Madhësia statujës ishte e tillë saqë anijet kalonin mes këmbëve të tij. Kolosi i Rodit nuk ka nevojë për mitifikim sepse u deshën jo pak por më shumë se 2.000 vjet kur njeriu arriti të bënte diçka më madhështore.

 

Kopshtet e Babilonisë
Kjo mrekulli ka qënë e ndërtuar në Babiloni.I quajtur Babel në Bibël në brigjet e lumit Eufrat.Përveç emrit të këtij qyteti,figurë nëpër analet e historisë,nëpër mijëra vjet,është parë që të gjitha ndërtimet kanë qënë të reja dhe shumë bashkëkohore.Dhe jo shumë larg por pak më shumë se 100 vjet,kur gjaksorët asirianë ti shkatërronin deri në themel.Por në fund babilonasit, i shkatërruan komplet asirianët dhe e rindërtuan qytetin.
Po flasim për shekullin VI para Krishtit dhe qeveris mbreti Nabucodonosor II, më i famshmi i të gjithëve me këtë emër. Përveç se një luftëtar i madh Nabuscodonosor ishte dhe një arkitekt i madh.Por diçka nuk shkon mirë në këtë qytet madhështor.

Trishtimi i Amytis , gruas së Nabucodonosor.

Ajo ishte një princeshë që kishte jetuar nëpër male dhe ky qytet e trishtonte. Ky trishtim e mërziste mbretin. Ai nuk mund t'ja lejonte vetes që të arrinte të fitonte beteja,të bënte ndërtime madhështore dhe të mos arrinte të bënte të lumtur gruan e tij. Princesha ndiente mungesën e maleve dhe kodrave,e nuk mbetej gjë tjetër vetëm se t'ja ndërtonte ato.Ai zgjodhi ndërtuesin më të madh Acaso.U zgjodhën gurë të mëdhenj, sepse tullat e zakonshme nuk do ti qëndronin dot lagështirës. Kështu filluan të ndërtohen terraca të shkallëzuara në të cilat depozitohej tokë (dhe) e domosdoshme për t'u mbjellë pemë, lule, shkurre etj.Ndërtuan gjithashtu dhe një makinë që transportonte ujë nga një pus deri në kopshtet që ti ujisnin. Në pak kohë, filluan të rriten dhe madje disa prej tyre kaluan dy herë muret e qytetit. Nabucodonosor arriti të krijonte një mal të mbuluar me gjelbërim.
Mbi kopshtet ekziston gjithashtu një legjendë, që përcakton datën e ndërtimit,në fund të shekullit të XI para Krishtit.Sipas kësaj legjende, është mbretëresha Shammuramat , e quajtura Semiramida nga grekët, e cila ndërtoi kopshtet. Semiramida qeverisi mbretërinë asiriane si trashgmitare e djalit të saj Adadnirari III,që nga vdekja e mbretit Shamsidad V dhe për më shumë kur ndërton kopshtet pushtoi Indinë dhe Egjiptin. Përfundon jetën e saj duke u vetvrarë nga dhimbja kur zbulon një komplot kundër saj nga i biri.Në vitin 539 para Krishtit persianët pushtuan Babiloninë, dhe kjo provokoi rënien.Popullsia filloi të pakësohej dhe kur Aleksandri i Madh viztoi qytetin (rreth 320 p.e.s) pjesa më madhe e Babilonisë ishte rrënuar. Shkatërrimi përfundimtar është në vitin 126 -125 p.e.s.Datë në të cilën Satrapi Evemero pushton qytetin dhe e dogji. Që nga ajo kohë nuk ngelet gjë përveçse rrënojat në brigjet e Eufratit.

 

Tempulli i Afërditës
Qyteti i Efesit, në breg të detit Jon si dhe në grykëderdhjen e lumit të vogël Meandro.Në shekullin VI p.e.s ky qytet ka qënë gjithmonë qëndra e kultit të Afërditës e quajtur më vonë Diana,nga romanet. Flitet për perëndeshën e natyrës dhe kafshëve të egra dhe paraqitet e shoqëruar nga një sorkadhe e armatosur me hark dhe shigjeta. Nga antikiteti ekziton një tempull i dedikuar perëndeshës. Por në shekullin VII p.e.s, qyteti pësoi një sulm nga Cimeret.Edhe pse qyteti rezistoi, nuk mundi të evitojë që tempulli të digjej dhe të shkatërrohej.
Gjithçka ishte në duart e mbretit të Lidias, Kreso. Po, është i njëjti që ka shpikur disqet prej metali te quajtur "kreseidas". Asnjë nuk e di se ku do ndalojnë këto shpikje moderne.... por Kreso ishte një mbrojtës i shenjtëve dhe artistave.Ai propozoi
të ngrihej një tempull i ri i Artemisës, më i mirë se i pari.
Për këtë u bë një thirrje publike ku ju kërkohej të gjithë qytetarëve që të dhuronin para për tempullin e ri.
Më në fund tempulli u ngrit.Llogariteshin 127 kolona të mrekullueshme nga 20 m lartesi, diçka e jashtëzakonshme për kohën.Gjithashtu përmbante dhe skulptura të Eskopës.
Ky tempull shkëlqeu qytetin e Efesit gjatë dy shekujve. Pa dyshim vjen tragjedia: Në vitin 356 p.e.s, bariu Erostrato shkatërroi tempullin duke e ndezur thjesht për famë.Pa dyshim që ky pionier i famës e arriti atë që kërkonte.Por në të njëjtën kohë arriti diçka më shumë se fama: duke ju treguar të gjithë njerëzve që për çdo Escopa ka një Erostrato dhe që mrekullitë e ndërtuara nga njerëzit duhet të jenë të mbrojtura nga vetë njerëzit.
Kjo histori ka një epilog: Kur rreth 20 vjet më vonë, Aleksandri i Madh pushtoi qytetin e Efesit, dëgjoi historinë e tempullit dhe zbuloi që tempulli ishte shkatërruar në të njejtën ditë që kishte lindur ai. Kjo koinçidence e bëri që ta rindërtonte tempullin gjatë kohës që ishte në Efes duke u përpjekur të krijonte një qeveri demokratike. Edhe pse mbaroi, tempulli nuk e rimori kurrë të shkuarën e tij të shkëlqyer.

 

Fari i Aleksandrisë

Egjipt.Viti 280 p.e.s.Që kur Aleksandri i madh i liroi egjiptianët nga dominimi persian, lidhjet mes grekëve dhe egjiptianëve u forcuan aq shumë sa mbreti i tyre
Ptolomeu II ishte me origjinë greke.
Ky bashkëpunim i grekëve dhe egjiptianëve ishte më i dukshëm në kryeqytet,Aleksandi.Themeluar prej Aleksandrit të Madh,në vitin 332 p.e.s, ky qytet i zhvilluar u bë vatra më e rëndësishme e kulturës helene.
Por këtë herë mrekullia nuk do jetë një tempull, as ndonjë lloj tjetër monumenti a ndërtese,por pikërisht një kullë.Kjo kullë do shërbente për të udhëhequr anijet e shumta që mbërrinin në brigjet e Aleksandrisë,mbreti vendosi të ndërtojë një kullë që të identifikonte vendin dhe qytetin nga shumë larg.Për këtë përdorën ishullin e vogel të Faros, përballë portit.
Arkitekti Sastro drejtoi punimet, që sa më shumë ecnin,jepnin një pamje të mrekullueshme.Kur përfundoi kulla ishte më shumë se 120 m. Në majë të saj kishte pasqyra metalike për të treguar pozicionin e saj,ditën duke reflektuar dritën e Diellit dhe natën për mungesë të dritës ndizej zjarr.
Kjo mrekulli do të rezistonte shumë: rreth 1.600 vjet deri në shekullin XIV kur tërmetet do ta shembnin. Emri i mrekullisë ishte "Kulla e Farit" - dhe i linte mbrapa të gjitha ndërtimet e bëra deri në atë kohë që kishin për qëllim të udhëhiqnin anijet.

 

Mauzoleumi i Halicarnasos
Viti 352 p.e.s.Mrekullitë e botës që në këtë kohë ishin katër, pakësohen në 3 sepse Erostrati djeg tempullin e Artemisës. Por zhvillimi është duke ardhur: një mrekulli e re do të ndërtohet, më shumë koinçidenca me tempullin e Artemisës, dhe do duket si një vepër e bërë me magji për të kompensuar humbjen.
Jemi ne Halicarnaso, në Caria,një shtet në Azinë e Vogël. Bëhet fjalë për një qytet të rëndësishëm që llogariste dhe një fabrikë nga ato të disqeve të çuditshme të metalit,të shpikura nga Creso.Qyteti shfaq shkëlqim: Satrapi i mirë Mausolo ka arritur ta dërgojë në zenitin e tij. Por tani qyteti është në zi, Mausolo vdiq. Ç'farë varri mund të ishte i denjë për një mbret të tillë? E veja e tij Artemisa merr vendimin që të mos kursehet në shpenzime.Është tamam sikur gjithë qyteti ta dinte që kurrë më nuk do kthehej të jetonte një epokë të tillë kaq të mrekullueshme si e Mausolos.U vunë në dispozicion të demostronin mirënjohjen dhe ti bënin një varr,më specialin e historisë, aq sa i dha emrin mauzoleumëve të ndërtuara më vonë.
Filluan punimet.Arkitektet Satiros dhe Piteos ndërtuan një podium kënd drejtë mbi të cilin ngrihej një kolonë e rregullit jonik dhe mbi këtë një piramidë të shkallëzuar. Dhe ne majë një statujë.Bashkësia e të gjitha këtyre arrinte lartësinë marramendëse të 50 metrave. Por kjo nuk ishte e gjitha.Skulptorët më të mirë të Greqisë të asaj epoke,bënë statujat dhe mozaikët: Briaxis, Timoteo, Leucastes dhe famozi Scapo.Por kjo mrekulli do ishte ajo që duroi më pak në kohë nga të gjitha. Sapo kaluan 16 vjet, në 334 p.e.s Aleksandri i Madh shkatërroi qytetin.Ai qe dhe urdhër për rindërtimin e tempullit të Artemisës.Edhe pse vite më pas mbretërit e Egjiptit që morën Carian dhe rindërtuan Halicarnason,nga mauzolemi ngeli vetëm legjenda.

 

Tazh Mahal
Pak kohë pasi kishte fituar luftën shumëvjecare, Mbreti Shah Jahan do përjetonte humbjen e Mbretereshës se tij,Mumtaz Mahal.
Gjatë gjithë natës, ai i mbante dorën dhe fliste me të, derisa ajo mbylli sytë në agim për të mos i hapur më. Pasi qëndroi për disa orë afër trupit të pajetë të gruas së tij, ai u ngrys në një nga dhomat e pallatit për 8 ditë e netë,duke mos ngrënë e pirë gjatë kësaj kohe.
Zëri i tij i çjerrur depërtonte nëpër muret e gurta dhe në ditën e 9, djemtë e tij e nxorrën atë jashtë.I rraskapitur dhe i humbur në mendime, pamja e tij fizike kishte ndryshuar pa masë. Thonë se flokët e tij ishin kthyer nga të zeza në gri.Dhoma e fronit tashmë ishte gjysëm bosh.
Mëkëmbësit e tij kishin përhapur lajmin dhe e gjithë mbretëria ishte veshur me të zeza dhe muzika, parfumi e bizhuteritë ishin të ndaluara.Në vitin 1631, gjashtë muaj pas vdekjes së Mbretëreshës Mumtaz Mahal, trupi i saj u zhvendos nga Burhanpuri në qytetin e Agras(veri të Dehli) për t’u varrosur në një kopsht të qetë afër lumit Jamuna,ku më vonë do ndërtohej dhe Maozoleu.Shenja e dashurisë e Mbretit ndaj gruas së tij, do përfundohej pas 22 viteve falë punës së 20.000 puntorëve.

 

A rikthehet shpirti pas vdekjes ?

 

Nëse e konsultojmë fjalorin terminologjik, do të vërejmë se, me gjeni nënkuptojmë "shkallën më të lartë të prirjes së individit në formë talenti për një lëmi të caktuar", ndërsa, në anën tjetër, me talent nënkuptojmë: "aftësinë e jashtëzakonshme të lindur të dikujt për një veprimtari të caktuar". Duket se çdo gjë është e qartë, por... jo edhe aq?!!!
Disa interpretues spiritist shkojnë më larg dhe këtë e lidhin me një fenomen edhe më të thellë... me mundësinë e transformimit të shpirtit të dikujt pas vdekjes te trupi tjetër.
Proçesi i transformimit të shpirtit, nga një trup në tjetrin, quhet REINKARNIM.
Sa është e mundshme një gjë e tillë?
Të shikojmë me radhë:
Reinkarnimin si proçes, e kanë njohur dhe besuar shumë popuj që nga civilizimet e lashta, e deri në lindje, ku budizmi si religjion më i përhapur në proçesin e transformimit të shpirtit nga një jetë në tjetrën, e ka si princip bazë, mbi të cilin ndërtohet. Okultizmi si urtësi e fshehtë e civilizimit të lashtë njerëzor, njeriun si qënie e shpjegon me konstruksion shtatëfishor. Niveli më i ulët i këtij konstruksioni është niveli fizik (si trup). Tri nivelet e para, sipas kësaj urtësie të lashtë, e ndërtojnë personalitetin tonë dhe ato zhduken me vdekjen fizike, kurse katër nivele tjera në vazhdim, e ndërtojnë individualitetin dhe ato ekzistojnë në sferat më të larta hyjnore. Nëse qënësia e njeriut si shtatëfishësi gjatë jetës në realitetin objektiv ka arritur pastërtinë shpirtërore, ai pas vdekjes, si individualitet, ekziston dhe vazhdon të jetojë në përhershmërinë hyjnore. Nëse jo, atëherë shpirti transformohet në jetën tjetër, duke vazhduar sërish të ekzistojë si tërësi e re shtatëfishore. Kështu, ky proces gjithnjë përsëritet në vazhdimësi, derisa të arrihet pastërtia e duhur shpirtërore. Më në fund, pasi të arrihet ky fisnikërim, shpirti i kthehet krijuesit të vet - ZOTIT.
Në anën tjetër, dy religjione tjera më të përhapura në botë, Islamizmi dhe krishterimi, nuk e predikojnë reinkarnimin e shpirtit, por për veprat e bëra gjatë ekzistimit në realitetin objektiv-fizik, e njohin ditën e gjykimit dhe dënimit meritor, me qëndrimin në Ferr, për veprat e bëra të liga gjatë jetës, ose në Parajsë, për vepra të mira.
Ne, të edukuar, brez pas brezi me dominimin e njërës prej këtyre dy religjioneve, vërtetë do të jetë e vështirë që me bindje të plotë ta pranojmë reinkarnimin, por, kohën e fundit, reinkarnimi si fenomen mistik, me të madhe e sfidon edhe shkencën bashkëkohore, posaçërisht, pas njohjes zyrtare dhe aplikimit të hipnozës eksperimentale nëpër qendra të ndryshme kërkimore-shkencore të botës. Nga këto hulumtime, edhe pse jashtë kureshtjes së opinionit të gjërë, dalin në dritë shumë raporte spektakolare të hulumtuesve të ndryshëm me hipnozë, ku mediumi i caktuar, përmes sugjestioneve sillet në fëmijërinë e hershme. Me të marrë urdhëresën se është në moshën pesë vjeçare, ai fillon të eksponojë sjellje infantile që e karakterizojnë atë moshë. Me këso eksperimentesh, disa hulumtues kanë shkuar edhe më larg, saqë, gjatë transit hipnotik, mediumin e kanë transferuar deri në kohën para lindjes. Nga shumë raste të evidentuara, disa mediume, kanë filluar të flasin me ndonjë gjuhë tjetër dhe të tregojnë për ekzistencën e tyre në një hapësirë dhe kohë shumë më të hershme.

Si duket, jeta nuk përfundon me vdekje?!
Dymbëdhjetëvjeçarja Jelena Markard, nga Berlini pas një traume të rëndë, ka filluar të flasë rrjedhshëm në gjuhën italiane, të cilën gjuhë, më parë, nuk ka pasur mundësi ta njohë. Vajza pandërprerë deklaronte se emri i saj është Rozeta Kasteljani, se ka lindur në Itali në vitin 1887 dhe vdekur më 1917. Hulumtuesit, lehtë e verifikojnë deklaratat e Jelenës dhe drejtohen menjeherë në adresën e duhur.
Derën e hyrjes së kësaj familje e hap një grua e moshuar, të cilën Jelena (Rozeta), e identifikon kështu: "Ja bija ime Franse!".
Dhe, vërtet, Fransea ishte e bija e Rozetës që kishte vdekur më vitin 1917.
Raste të këtilla të evidentuara nga hulumtuesit e ndryshëm ka mjaft. Shumica prej nesh së paku një herë në jetë e ka përjetuar fenomenin e njohur në psikologji "DEZHAVU", kur me ndonjë person, me të cilin takohemi për herë të parë në jetë, na duket se veç jemi njohur më parë, ose kur kemi qënë në ndonjë qytet apo situatë të caktuar dhe atë e përjetojmë sikur na ka ngjarë edhe më herët.
Parapsikologjia dhe hulumtuesja e fenomeneve paranormale nga Rusia, Varvara Ivanova, në laboratorin e Shoqatës shkencore të kërkimeve radioelektronike të Rusisë, me një grup shkencëtarësh të mirëfilltë, intensivisht ka zhvilluar eksperimente rreth mundësisë së dëshmimit shkencor të bartjes së shpirtit pas vdekjes, nga një person i vdekur në tjetrin. Pas hulumtimeve shumëvjeçare në këtë fushë, ajo publikisht ka deklaruar se i beson reinkarnimit dhe gjatë hulumtimeve të saja të bëra, ka arritur në rezultate të lakmueshme në këtë drejtim. Si metodë kërkimore, Ivanova, më së shumti ka përdorur regresionin e transit të shkaktuar hipnotik përmes metodës së hipnozës. Në një prononcim të saj bërë para mediave, ajo haptas dhe tejet guximshëm ishte shprehur:
- "Për botën dhe realitetin tonë objektiv ne dimë shumë pak. Që tani mund të deklaroj me plotë përgjegjësi se pas vdekjes fizike të trupit, jeta jonë nuk zhduket në tërësi. Ata, të cilët frikohen ta përdorin termin shpirt, ju sugjeroj le ta përvetësojnë nocionin tim origjinal për këtë definim: "kompleksi individual energoinformativ". Esenca nuk është në terminologji, por në thelbin e saj se jeta nuk fillon me lindje dhe as që mbaron me vdekje. Në realitet, kemi të bëjmë me një varg reinkarnime - të ndërrrimit të mbështjellësit tonë fizik, i cili në vete ruan diçka që nuk mund të shkatërrohet - e kjo diçka është fillimi i përhershëm!".
Njohja dhe pranimi i ekzistimit të reinkarnimit - vazhdon Ivanova - do të kishte dhe rëndësinë e hapjes së mundësive të shërimit të mjaft sëmundjeve, veçanërisht që kanë prejardhje psikike. Si shembull për këtë, ajo tregon rastin, se si me këtë metodë, për qëllime eksperimentale, ka arritur deri te shërimi i një pacienti me fobi (frikë):
- "Një inxhinier dyzet e pesë vjeçar, gjithnjë, kur hetonte se rrugës pas tij vinin dy apo tre persona të panjohur, ai ndjente dhembje të papëshkrueshme të shpinës. Analizat e bëra laboratorike-medicinale dëshmonin se praktikisht ai nuk vuante nga asnjë sëmundje. Me përdorimin e metodës së regresionit përmes hipnozës, këtë person e ktheva në kohën para lindjes dhe zbulova se ai në jetën e përparshme ishte vrarë me revole pas shpine nga personat e panjohur. Kur e njoftova për këtë realitet, ai u bind dhe nga ky moment, kurrë më nuk kishte dhembje. Ishte i shëruar tërësisht!".
Sigurisht që unë, vetëm me këtë studim, nuk mund të bind asnjë skeptik se jeta jonë pas vdekjes vazhdon të ekzistojë në ndonjë mbështjellëse tjetër fizike. Por, nëse u besojmë të dhënave statistikore të gjëndjes kolektive shpirtërore të popujve që, sipas bindjeve religjioze, reinkarnimin e konsiderojnë si proçes të pashmangshëm të shpirtit, atëherë tregohet se këta janë më pak agresiv, shpirtërisht më të qetë, më të moralshëm dhe shumë pak vuajnë nga sëmundjet psikike. Ata e kanë përballuar në vete frikën nga vdekja dhe kjo i bën që të jenë edhe më të suksesshëm në jetë.

 

Libra Heretikë !

 

Instrumenti më i vjetër dhe më influent në historinë botërore që lidhet me çensurimin e librit është “Index librorum prohibitorium”.Në vitin 1959,pra 100 vjet pas shpikjes së Gutenbergut në lidhje me shtypjen e librit,gjë që mundësonte prodhimin,Kisha Katolike përpiloi listën e parë të autorëve të çensuruar së bashku me librat e tyre.Në këtë indeks të shtypur të përbërë prej 550 faqesh qenë shkruar 5.000 libra të ndaluar.Në vitin 1966 përsëri kongregacioni besimtar i shenjtë e pasuroi indeksin duke i bërë thirrje ndërgjegjes së besimtarëve që t’i evitonin këto shkrime sepse do të rrezikonin besimin dhe moralin.Ende sot kisha publikon një “Admonitum”një paralajmërim për besimtarët,ku njëri ose tjetri libër mund të kenë qënë të rrezikshëm.

Autorët e poshtëshënuar ishin damkosur në ballë të indeksit sepse binin ndesh me moralin kishtar.Lexoni më poshtë një listë të librave të ndaluar,e marrë nga Vatikani :

 

 

Emri	Vendi	Viti ndalimit	Titulli ndaluar
1-Samuel Richardson 2- Laurence Sterne   3- Stendal   4- Victor Hygo   5- Zhorzh Sand   6- Honore de Balzak 7- Aleksandër Dyma-Babai 8- Aleksandër Dyma-I biri 9- Gustav Flober   10- Gabriele d’Anuncio 11- Alberto Moravia	Angli Angli   Francë   Francë   Francë   Francë Francë Francë Francë   Itali Itali	1744 1819   1828   1834   1840   1841 1863 1863 1864   1911 1952	“Pamela” “Në udhëtim ndjesor përmes Francës dhe Italisë” Të gjitha historitë e dashurisë “Të mjerët” dhe “Notre Damme” Të gjitha historitë e dashurisë Historitë e dashurisë Historitë e dashurisë Historitë e dashurisë “Zonja Bovari” dhe “Salambo” Historitë e dashurisë “Romakja”

 

 

Por librat heretikë,ose më saktë librat e ndaluar kanë shoqëruar kishën prej shekujsh me rradhë.Si gjithmonë autorët heretikë digjeshin në turrën e druve dhe poshtëroheshin pas vdekjes.

John Shuss of Bohemia,Shërbëtorja e Orleanit,Epur si Muove dhe Delame Lociou u cilësuan si librat më të rrezikshëm të të gjitha kohrave për faktin se këto libra,përmbanin rite jo fetare.

John Shuss of Bohemia

 John Shuss bashkë me John Wyelife paraardhës të Protestanizimit.

I fajësuar si heretik John Shuss i Bohemias u dogj në turrën e druve më 1415.Në atë kohë Bohemia udhëhiqej nga mbreti Wenceshaus (1361-1419) shumë pak mbas lënies së fronit nga Coenceshaus më 1400.Princat Gjermanë e akuzuan për profetësi dhe alkolist dhe vunë si mbret të vëllain Sigismund.Versioni i tyre për alkolizimin e Wenceshaus ishte:

“I riu Wenceshaus i ndihmuar nga korrja e misrit dhe e rrushit gëzohej të përgatiste bukë dhe verë për qëllime fetare deri në pleqëri.”

Wenceshaus pas nxjerrjes së një dekreti ku vinte nën kontroll universitetin Charli IV të Pragës,universitet i krijuar më 1348 nga i ati,caktoi si rektor të tijin John Shuss.Detyra e john Shus si administrator akademik qe shkatërrimtare për një masë të madhe pedagogësh dhe studentësh të këtij Universiteti.Shuss urdhëroi që të përdorej një alfabet i shpikur prej tij që përmbante pjesë nga alfabeti latin,gjithashtu vuri në praktikë mësimdhënien kundërshtuese,si dhe modifikoi liturgjinë duke përfshirë një sërë veçorish të reformës eklesiste të Coycligg.

Shuss u akuzua dhe u fajësua si heretik dhe u dogj në turrën e druve.

Mbreti Wenceshaus e përdori këtë ngjarje për të krijuar një lëvizje Shussiste.Pas vdekjes së tij Shussistët refuzuan të pranonin ligjet e vëna nga vëllai Sigismund.Ata caktuan një rregull të ri fetar në Bohemia,ku pranoheshin dënimet kriminale nga “Sinnas”  si dhe të trasgresoheshin në ligjet kishtare.

Lufta Shussiste zgjati 17 vjet ku humbën jetën shumë njerëz,megjithatë u arrit legalizimi i fesë Protestante në Bohemia.Pavarësisht nga tensionet midis të Krishterëve dhe Protestantëve feja e tyre predikohej,por kulmi u arrit më 1618 ku protestantët bënë një grusht shteti i cili qe shkaktar për fillimin e luftës tre vjecare (1618-1921).

Shërbëtorja e Orleanit

Një nga viktimat më të njohura të gjygjeve heretike ishtë Zhan Dark.Historia e Zhan Darkut (1412-1431) shpalos pamjen e luftës 100 vjeçare midis Anglisë dhe Francës.Zhan Darkut iu tha se ishte e destinuar të lironte Francën nga dominimi Anglez.Kjo gjë iu tha nga tre shënjtorë: Catherine,Margaret,Michael.Pasi u testua nga një grup teologësh Zhan Darkut iu dha komanda e ushtrisë Franceze.Darku arriti ti largohej rrethimit Anglez të Orleanit.Ajo u kap nga trupat Anglezë dhe u cilësua si heretike e u dogj e gjallë në turrën e druve.Zhan Dark ishte vetëm 19 vjeç.

E pur si muove

Ndër viktimat e gjygjeve heretikë ishte dhe Xhiordano Bruno,i njohur dhe si filozofi Italian më i madh i Rilindjes.Ai ka dhënë mësim në Toulouse,Oxford,Marburg,Wittenberg,Pragë dhe Frankfurt.

Më 1592 ai u kthye në vendin e tij të lindjes,Itali,ku në Venezia ai u burgos nga Inkuizatorët e u dogj si heretik më 1600.Në librin e tij De Umbris Idearum (Nën ligjin e Ideve) Bruno nënvizoi se ky realitet kushtëzohej nga mëndja.Qendra e tezave të Brunos ishte se të dyja fetë si Judaizmi dhe Kristjanizmi janë fe të shthurura.Ai besonte se Krishtërimi mund të zëvendësohej nga një fe e re e cila ishte në gjëndje të efektonte një ndryshim social.

Bruno gjithashtu mësoi shpjegimin heliocentrik të Kopernikut,të lëvizjes së planetëve.

Thirrja e tij e fundit duke u djegur në turrën e druve ishte :- “E pur si muove” – dhe akoma ajo rrotullohet duke iu referuar teorisë heliocentrike të Kopernikut që toka rrotullohet rreth diellit.Thirrje e cila në mënyrë të gabuar i ishte atribuar Galileo Galileit.

Delomelanicon

Legjendat urbane kanë thënë se Giordano Bruno dhe jo Aristide Torchia i cili publikoi me 1599 “De umbrarum regis novum portis” (Nëntë dyert që të çojnë në mbretërinë e hijeve) për të cilin thuhej se e kish kopjuar nga Delomelanicon,një libër qëllimisht i shkruajtur nga vetë djalli.

Mbi këto njohuri është bazuar regjizori Roman Polanski në filmin “Thë Ninth Gate” (Porta e Nëntë) film i adaptuar nga The Dumas Club shkruar nga Arturo Perez-Revente.I cili ka thënë se Aristide Torchia nga vetë jeta e Giordano Brunos; të dy të arrestuar në Venezia e të djegur në Campo dei Fiori.

Torchia u dogj në shkurt të 1666,ndërsa Bruno në shkurt të 1600.

 

Misteri i librit “PORTA E NËNTË”?

 

Një nga pasionet e mia është të bëj kërkime librash.

Është diçka emocionuese të gërmosh e të gesh gërmime të gjata të lëna mënjanë ose të mykura,që kanë dalur jashtë botimit ose janë harruar si vëllime.Megjithatë kërkimi është përgjithësisht një aktivitet që kryhet vetëm dhe i padëmshëm.Çfarë do të ndodhte sikur të pengoheshe gjatë kërkimit,të ngecje në një libër që përmban sekrete të errëta,një libër që njerëzit do të të vrisnin për ta patur?

Mbi kërkimet është mbështetur dhe Arturo Perez-Revente në librin The Dumas Club dhe filmi The Ninth Gate (Porta e Nëntë).

Protagonisti i historisë është një detektiv librash i ditëve të sotme i quajtur Din Corso,një profesionist investigues shumë i ditur i cili u pagua për të gjetur librin e rrallë.

Corso vendosi që të studiojë tre kopjet e fundit të shekullit të 17,punë e cila legjendarisht kishte fuqinë të thërriste diallin.Titulli origjinal i librit të Corsos ishte: “Nëntë dyertë e mbretërisë së hijeve”.
Ky libër në thellësi është një rrugë ku hap pas hapi thirrej Satani dhe pa tekstin janë gjithsej 10 gravura me shenjat e shtypura dhe nëntë ilustrime që përfaqësojnë secila dyer që duhet të hapen gjatë rrugës.Në të vërtetë gravurat prej druri ishin dizenjuar nga artisti spanjoll Francesko Sole.Gravurat kishin kualitetin e një loje ( tip lojë letrash ) dhe ishin të pasura me simbole dhe variacione.

Ideja që libri përmban sekrete të errëta nuk ishte dicka e re.Gravurat e Soles përfaqësojnë një grafik unik të një kulti misterioz.Këto gravura bashkë me tregimet e Reventes tregojnë një meditim shqetësues të së njohurit.Nëqoftëse njohuria është fuqi dhe fuqia të shthur,nëqoftëse të ushqehesh me pemën e njohurive ishte si të thyeje ligjin moral,kështu mund që iluminizmi vjen vetëm nën vlerën e një mallkimi?

Çështja kryesore e filmit dhe librit ishte një libër tjetër: The Ninth Gate (Porta e Nëntë).

Libri është shkruar nga Aristide Torchia në Venezia më 1666 dhë përmban 9 gravura në dru, pothuajse ishte kopjuar nga “Delomelacion”,një libër i shkruajtur nga vetë Luçiferri.

Nëntë portat që të çojnë në mbretërinë e hijeve thuhej se përmbante pak faqe,njohuri se si të thërresësh diallin.Autori u dogj bashkë me të gjithë punën e tij më 1667.

Tre kopje dihet se kanë mbijetuar.Një me baroneshën Freida Ungern,një në koleksionin Fargas dhe i fundit dihet se është nën mbikqyrien e Enrique Taillefer por tashmë i shitur Boris Balkanit.Nga kërkimet ka dalë se historia mund të jetë një shpikje e autorit ose fakt se që të dy versionet,si libri dhe filmi janë trillime.Edhe pse pak a shumë u mor thelbi i çështjes,disa pika kryesore nuk ekzistonin ose kishin humbur gjatë rrugës,si nga libri ashtu dhe nga filmi.

Si fillim emri burimor Delomelacion është një miksim i dy fjalëve greke : Delo-Mbledhje,Melos-E zezë,e errët.Metodologjia e mbledhjes Luficeriane thuhej se ka qënë shumë e vjetër.I dukshëm tek Turis papirus (datuar në 13.000 p.e.s) dhe i cituar tek Carpus Hermeticum.

Për ekspertët letra konsiderohej si një rrugëdalje për karakterin trillues duke qënë se Hermeticum nuk mund të luhej nga adhurimi i djallit.Tek Turis papirus nuk ekzistonte,por njihej mirë nga ai (dmth adhurimi i djallit).

Turis Papirus i mbretit,i njohur si Turis Canon është dorëshkrim hierarkik i dinastisë së 19 të Egjiptit që listonte mbretërit e Egjiptit nga kohrat e mëparshme tek regjimi i Ramses 2,listë e cila ishte shkruajtur prej tij.

Këto jo vetëm tregojnë ngjashmërinë e Turis në emër me Turin por edhe në datim e origjinë.

Puna tregimtare e Delomelacion ose Porta e nëntë është zgjuarësish e rrethuar nga libra që ekzistojnë.Në të njejtën kohë libri është plot me karaktere,gjëmimë historike si Roger Bacon dhe Giordano Bruno,por Revente ia la lexuesve të shpejtë dhe të pasigurtë të shohin e të gjejnë nëse Porta e Nëntë ishte një tregim i shpikur apo diçka të cilën ekspertët nuk e kanë njohur.

Një nga librat ekzistues është Asclemandres,libër i cili jep mundësinë që të dalë e vërteta.Kjo tregohet në faqet e para të Portës së Nëntë,ku mbishkrimi lexon Sic Luceat Lux.Në libër ky përkthehet: Këto që nxjerrin në dritë,ndërsa në film përkthehet : Këto që bëjnë dritën të ndriçojë.

Gjatë të gjithë filmit,në kodet hyrëse të “Bad Guy”(Djali i Keq) Boris Balkan është i 666-numri i djallit.Për më shumë,Reverte e ka shkruar librin më 1666 në Venezia.Aristide Torchia tregimi i të cilit mendohet se ishte krijuar nga jeta e Giordano Brunos-dhe Reverte i dha krijimit të tij duke u mbështetur tek ajo që jeta e Torchias ishte e njëjtë me atë të Brunos.Të dy të arrestuar në Venezia,djegur në Campo dei Fiori.Torchia në shkurt të 1677,Bruno në shkurt të 1600.

Thuhej se Bruno e Bacon ishin të interesuar në magji dhe kjo bie ndesh me idenë e thirrjes së djallit...Por asnjë se pyeti Reventen për ta qartësuar këtë gabim.

Revente shkruajti se Roger Bacon vërtetoi se libri kishte qënë nën pronën e mbretit Salomon dhe kopja e tij u dogj më 1650 nën urdhërin e Papës Inocenti VI .Ai i dha librit besim historik duke e lidhur atë me njerëz të njohur që mendonin se djegia e librit ishte shpikje.Teknikat që përdori Revente ngjajnë me ato të Dan Brown në shumë nga best-sellerët e tij,sidomos në Kodin e Da Vinçit.

Mendohej se Revente nuk e testoi mirë shëndetin e Brown dhe në të njëjtën kohë,ai kurrë,si çdo autor tjetër se ka kritikuar shpikjen në libër si dhe faktet serioze që rrethonin filmin,që është ekzakt ajo që Brown bën në punën e tij.

Brown ka përdorur “Priory of Sion” si sekret social që ka vazhduar të konservojë fshehtësinë.

Revente shpiku “Order of the silver serpent” si shoqëria që gjatë gjithë shekujve është përpjekur të thërrasë Luçiferrin në traditën e Torchias.Këtu kemi të bëjmë me “Order of the silver serpent”aktual,por vetëm në lojrat kompjuterike,si një grup që adhuron djallin dhe që ka ruajtur traditat e vëna nga Torchia në shekullin XVII.

Libri i Reventes është quajtur The Dumas Club,por figura e Alexandre Dumas nuk shfaqet në film,pa dyshim se ka qënë shumë e vështirë ta nxirrje nga skenari.Revente e ka përmbledhur mirë librin e tij,kështu si gjithmonë kryesori është pjesë e karakterit të Dumas në “Three Musketeers”.Janë karaktere paralelisht të ngjashëm ato të të sotmit me ato të kohës së Dumas.

257 volumet  e Dumas,kujtime e shkrime të tjera,janë listuar ashtu siç janë dhe emrat e 27 grave të tij.6 të ligjshme dhe shumë fëmijë të paligjshëm që as vetë ai nuk e dinte për ekzistencën e tyre.Dumas shkruajti Tre Musketjerët,Njeriu me maskën e hekurt,Konti Monte Kristos etj.Musketjerët ishin pjesë e trup-rojave që mbronin mbretin e Francës në shekujt XVII-XVIII.Libri,si çdo libra të tjerë të Dumasit ishte një novelë historike e vendosur në të shkuarën e Francës,për ta ekzaltuar dhe sjellë atë në vëmendjen e të gjithë publikut.

Tre Musketjerët ishte një histori romantike që tregonte një Aventurë mes të rinjsh.Dartanjan-jeta e të cilit ndryshoi pasi la vëndlindjen e tij për të shkuar në Paris e u bë shok me tri Musketjerët: Atos,Portos dhe Aramis.

Të katërt luftuan kundër kardinalit Rishelje,për të drejtën,dashurinë dhe shoqërinë : “Një për të gjithë të gjithë për një”.

Një tjetër histori e njohur është “Njeriu me maskën e hekurt” rreth njërit nga binjakët e padëshiruar të mbretit Filip,i cili vendosi ta burgosi në Bastijë.Fytyra e tij u mbështoll me një maskë të hekurt për të fshehur identitetin e tij.

Tre Musketjerët dhe Konti i Montekristos u shkruajtën shumë pranë në vite me njëri tjetrin 1844-1845.Punët e Dumas ishin histori aventuriere,jo besnike,me fakte historike,por përzierje me zotësi.Histori me trillime ç’ka bëri Revente dhe Dan Brown në Kodin e da Vinçit.

Para 1843 Dumas shkruajti 15 pjesë,novelat historike i sollën Dumasit shumë fitime,por ai nuk arriti të fitojë aq sa kërkonte dhe jetën e cilësoi më pas si një zhgënjim total.Ai botoi 250 libra me 73 asistentë veçanërisht me mësuesen e historisë Auguste Maquet.Dumas fitoi 200.000 franga në vit dhe arriti në shumën e 63.000 franga për 220.000 vargje të gazetës La Presse dhe Constitutionel.

Skicat e librave vinin nga Marquet e cila kushtëzoi rrëfimin historik edhe pse tema e ideve noveliste u përfshi në histori.

Dumas më pas mundi të shkruajë histori që më pas kritikoheshin si “e shkruar e keqe” por audiencës së Dumait iu desh të priste shumë,por këto kontribuan në realizëm si ngjarje pa fund në mënyrë që lexuesit ta blinin numrin e ardhshëm.

Shumë lexues u inspiruan nga këto gravura të vizatuara në dru ku në novelë ishin dizenjuar nga artisti spanjoll Francisco Sole.Shumë nga gravurat synonin të bëheshin të vërteta,burri i varur,lojtarët,kështjella etj të cilat do ti shihni më poshtë për herë të parë në një libër përvec atij origjinal.

Që nga referenca në atë kartolinë që i dërgoi Balkani baroneshës “E gjeta...” .Balkani arriti të identifikojë kështjellën duke iu referuar Portës së Nëntë e cila do të hapej.

Si gjithë filmat është përdorur një vend modern për realizimin e tij si hoteli parisien “Coyle” dhe kështjella e Ferrieres ose vila Pontoise të gjitha afër Parisit.Por ishte kështjella e Puivert ajo ku Balkan do shqetësonte djallin dhe ku Corso do hynte nëpërmjet portës së nëntë.Ajo kala ekziston dhe është e fiksuar në fillimin e kryqëzatës së Chatarit në sulmin që iu bë kishës katolike si heretike në jug të Francës.Puivet shtrihet afër Pyrenees në një zonë me kështjellat e tjera të Chatarit duke përfshirë dhe të famshmen Montsegur e cila i qëndroi sulmeve tre ditore më 1210.

Simon de Montefort iu dha më pas shokut të tij Lambert de Thury i cili e mbajti deri më 1213.

Si kështjella e katërt ajo qëndronte pa asnjë traditë të madhe e cila lidhej si me Graal dhe me Luçiferrin.

Më 1930 autori Otto Rohn shkroi një libër rreth Chatarit që titullohej:- “Gjygji Luçiferrit”.

Kisha i pa chatarët si heretikë,adhurues të djallit.Chatarësit e shikonin botën materiale të krijuar nga Luçiferri.Çdo anë e tyre identifikohej me të keqen,gjë që ishte e njohur atëherë dhe ska ndryshuar deri më sot.Revente flet dhe për një libër tjetër intrigues që përfshin të njejtat tradita si Porta e nëntë.Tek to kemi referenca nga : The Hypnerotomachia Poliphili nga Colonna publikuar në Venezia më 1545 dhe Compeduim Maleficarum nga Francesko Maria Guazzo.Të dy këta libra mund të kenë inspiruar Reventen kur publikoi Portën e nëntë.

Hypnerotomachia Poliphili ishte një nga librat më të vështirë për t’u kuptuar dhe libri më enigmatik i krijuar ndonjëherë.Pas publikimit më 1499,të çuditur,lexuesit e tij me njohuri mbi arkitekturën,peisazhet,kopshtet e dizenjuar e gjithashtu inxhinieria,piktura dhe skulptura.Gjithashtu mendohet se libri është shkruar nga Leon Battista Alberti.Ai s’ka të bëjë më djallin por është një libër që flet mbi të drejtën e gruas që të shprehin seksualitetin e tyre dhe erotizmin në përgjithësi.

Hypnerotomachia Poliphili është i njohur edhe për 144 relieve druri.Këto prerje druri ku gdhendet ngjarja ishin përfitimi kryesor për idetë Rilindase si në ndërtesa,pallate,skulptura etj.Francesco Maria Guazzo ishte gjithashtu një studiues italian i demonëve.Guazzo e shkruajti këtë libër më 1608 kur ai kishte një lloj autoriteti mbi përdorimin e magjisë.Në këtë Compeduim Malificarum ai vizatoi 11 kokë njerëzish poshtë të cilave u konstatua një përdorim magjie.Këtu kemi të bëjmë me një pakt me djallin,një mospërfillje ndaj kishës,shkelje të kryqit etj.Ato gjithashtu premtonin se do ti bënin të tjerët për vete në adhurimin e Satanit dhe i pagëzoi në emër të Luçiferrit,Belzebuth dhe demonëve të tjerë.Identik si ritualet e Balkanit në fund të filmit.

Thuhej se djalli vizatoi një rreth në tokë dhe të gjithë kandidatët referuan betimin e tyre tek ai.Ata i kërkuan satanit ti heqi emrat e tyre nga libri i Krishtit dhe ti shkruajë në librin e tij.

Gjithandej figura e Balkanit identifikohej lehtë,roli i Corsos dhe të dashurës së tij,Juane Adler,më shumë është enigmë.Nga fundi i filmit gjithçka bëhet e qartë,burri që kërkonte të vërtetën nuk ishte Balkan por Corso.Por kush ishte vajza?Luçiferri?Nqs Po.Pse duhej Balkan të arrinte atë,duke qënë se ajo ishte aty?! Ose ndoshta rituali i Balkanit do të skllavëronte djallin,kjo do ta vinte djallin nën kontrollin e tij e më pas të kontrollonte Luçiferrin.

Disa të dhëna tregojnë se ajo ishte djalli,ajo e donte Corson dhe në film ajo i jep një kopje të librit “Djalli në Dashuri”.Në një moment ajo e identifikon veten si djalli dhe në libër Corso besonte pikërisht këtë.Gjithashtu ajo konstatoi se një herë u ndesh me një ëngjëll dhe i referoi rënien e ëngjëjve nga parajsa ku më pas mbajti anën e tyre...

Ajo nuk ishte e keqe,ajo ishte mbrojtëse,një këshilltare për Corson...por në fund,Corso ishte ai që vriste e bënte krime.Në të vërtetë roli i saj ishte të mbronte Corson kundër Balkanit,Corso do të hynte në portën e nëntë,ajo ishte dhe mbrojtësja e Portës së nëntë.

Në mbishkrimin e nëntë i cili është lëvizur nga tre kopjet ajo simbolizohet si Kalorësi i një Dragoi,si një qënie me shumë krye.Prostituta e Babilonisë e përmendur në Biblën Kristiane si paralajmëruese e hyrjes së antikrishtërimit.

Ajo kishte superfuqi mbi njerëzore,por është e qartë që ajo si ka treguar asgjë Corsos.

Johnny Depp aktor në filmin Porta e nëntë ka shprehur: Corson fillon dhe e pëlqen nga fundi,mendohet se është njeri i keq,i ftohtë,i dëshiruar për të arritur “golin”.

Në të gjithë librin dhe filmin lexuesi dhe shikuesi nuk e njohin tamam rolin e Corsos dhe vetë Corso.Lexuesi dhe personazhi janë të fiksuar tek vetja që i japin më shumë rëndësi se Corsoja,por në fund vetëm ai e kalon Portën dhe i vetmi person në histori që u përgatit dhe u ndihmua nga  Irena (Aide) misterioze.

Mbishkrimet në Portën e nëntë të bëra nga Luçiferri kishin shënjën LCF,emri i Corsos (në libër) është Lucas Corso.......inicjalet LC........ F ???

 

 

Misteri i anijes fantazmë !

 

Në orën katër të mëngjesit, na preu rrugën një anije e madhe, 'Holandezi fluturues'.Lëshonte një dritë të çuditshme të kuqërremtë, si një anije fantazmë,mbi të cilën dalloheshin qartë pemët, flamujt dhe velat e një brigantimi (lloj anijeje) të gjatë 200 metra, e cila po na vinte përballë".Ata që i tregojnë këto pamje misterioze,të cilat kanë ndodhur më 11 korrik të vitit 1881, janë Eduardi, Duka i

Klarencit dhe vëllai i tij, princi Xhorxh,mbreti i ardhshëm i Anglisë.Gjendeshin në bordin e Madhërisë së tij "Inconstant", duke lundruar përmes ngushticës së Bass-it, nga Melburni për në Sidnej,në Australi.Shfaqe të vërteta.Gjithsesi, kur "Inconstant",iu afrua pranë pikës së përshquarjes, nuk gjeti

asgjë. "Nuk kishte asnjë shenjë të ndonjë anije të madhe", vazhdon tregimi."Nata ishte e qartë dhe deti i qetë.Trembëdhjetë persona e panë atë që ndodhi. Në orën 10:45 të mëngjesit,marinari që kishte parë nga larg 'Holandezin fluturues ra nga pema e parroketës,mbi kështjellën përballë dhe

u bë copë e çikë". Anija e mallkuar kishte bërë një tjetër viktimë.Origjina e legjendës së 'Holandezit

fluturues', anija fantazmë që çan detet në përjetësi, nuk është e qartë. Sipas disa historianëve, legjenda lidhet me Holandën, ndërsa disa të tjerë mendojnë se e gjithë kjo ka një datë të saktë

fillimi, maj i vitit 1821, që i korrespondon publikimit në "Blackwood's Magazine",revista historike angleze, një tregimi të shkurtër kushtuar anijes fantazmë.Gjithsesi, në pak vite, historia e

"Holandezit fluturues" u bë mjaft e njohur falë librave të shumtë dhe sidomos falë veprës lirike të Richard Wagner "Anija fantazmë".Sipas një versioni të legjendës, sjellë edhe nga shkrimtari Auguste Jan në 1832-in në romanin e tij "Historitë e një jete marine", anija drejtohej nga një komandant holandez, i cili njihej për karakterin e tij mospërfillës, që nuk kishte frikë asgjë dhe askënd. Ndërkohë

që ishte i angazhuar të kalonte Kepin e Shpresës së Mirë, një erë e fortë "që ishte e aftë ndalonte edhe një dem"e vuri në rrezik anijen.Ekuipazhi iu lut kapitenit të ndërronte drejtim, por ky i fundit, ndoshta ishte çmëndur ose kishte pirë, u lidh pas timonit të anijes dhe filloi sërish të lundronte duke kënduar këngë të turpshme. Kur anija filloi të humbiste nëpër stuhi, kapiteni iu drejtua Zotit

dhe i kërkoi që ta fundoste. Ai, anija e tij dhe ekuipazhi ishin të mallkuar dhe të dënuar të udhëtonin në përjetësi pa arritur kurrë në një port, duke u shndërruar kështu në një parashikues fatkeqësish,

për të gjithë marinarët që do t'i takonin.Për disa, në origjinë të kësaj legjende është një kapiten i cili ka ekzistuar vërtet, komandanti holandez Bernard Fokke, që ka jetuar në shekullin XVII. Bernard ishte mjaft i njohur për aftësinë e tij mes marinarëve anglezë,francezë dhe holandezë. Duke i forcuar trarët me marrje metali dhe duke sjellë risi në vendosjen e velave,Fokke arriti të bënte udhëtime të shpejta në drejtim të Indisë. Duket se 200 vjet më vonë, disa prej novacioneve teknologjike të adaptuara nga Fokke,do të ndihmonin në ndërtimin e anijeve të famshme të çajit, punëtorët e Lindjes.Kur gjatë një udhëtimi anija e Fokkes u zhduk në mënyrë misterioze, filluan të qarkullonin zëra se komandanti kishte bërë pakt me djallin, për të siguruar suksesin e punëve të tij detare, dhe

se në fund të fundit djalli kishte ardhur për ta marrë.Në versionin e historisë gjermane,kapiteni quhet Herr von Falkenburg,ndërsa në versionin holandez quhet Van Straaten. Sipas historianëve të tjerë,emri i tij është Vanderdecken dhe Ramhout van Dam sipas disa të tjerëve. Në fakt nuk është e qartë nëse nofka "Holandezi fluturues" i referohet anijes apo kapitenit të saj.

Miti i udhëtimit të pafund.

Kushdo që të jetë historia e vërtetë e kësaj legjende, gjithmonë nëse ekziston,një burrë i mallkuar, i detyruar të udhëtojë në përjetësi, ështëshumë e vjetër.Prototipi i këtij kapiteni, i cili udhëton

pa u kthyer kurrë në shtëpi, është Uliksi i Homerit. Në mitologjinë e krishterë, njihet figura e një hebreu endacak, një burrë që goditi Jezusin gjatë rrugës për në kryqëzim. Kjo ishte arsyeja që u dënua të ecte përjetësisht deri sa Jezusi të kthehej në Tokë. Kur Wagner, vendosi të shkruante një

vepër mbi këtë histori më 1840-ën, i shpjegoi kështu arsyet e tij: "Figura e 'Holandezit fluturues' është një krijim popullor legjendar. Në këtë histori një pjesë kryesore e natyrës njerëzore na

flet me një forcë që të prek në zemër. Kjo pjesë, në domethënien e saj më të gjerë,

është dëshira për të arritur paqen dhe pushimin, ndërkohë që gjendet mes stuhive të jetës".

Mbreti mjekërgjatë dhe zana Legjenda të ngjashme gjenden edhe në kulturat e tjera. Për shembull në Kili,është e famshme rasti i "Caleuche"-s, një anije fantazmë që lundron natën në rrethinat e ishullit të Chiloé-së, duke u ardhur në ndihmë gjatë stuhive anijeve që janë në vështirësi. Ndërsa në New England lundron "Palatine", një anije me tratë të djegur nga flakët në vitin 1752. Kjo e fundit është parë sërish nga banorët e Ishullit Rode.Nëse shumë prej këtyre historive tregohen si legjenda dhe përralla brez pas brezi nga marinarët, ndonjë prej tyre mund të jetë edhe e vërtetë. Por, për ta

shpjeguar nuk është e nevojshme të trazojmë botën e shpirtrave, mjafton ajo pamore. Në fakt ekziston një lloj mirazhi, njohur ndryshe si "Zana Morgana",ku një imazh i reflektuar (një bregdet apo anije), duket sikur qëndron pa lëvizur në horizont dhe ndryshon menjëherë formë, pikërisht siç bënte personazhi homonim i mitologjisë kelte.Bëhet fjalë për një efekt që vërehet

kur sipërfaqja e ujit është shumë më e ftohtë se atmosfera dhe arrin të ftohë shtresat më të ulëta të ajrit. Rrjedhimisht,ndryshimi në dendësinë e ajrit,prish kështu treguesin e përthyerjes dhe modifikon analogun ku reflektohen rrezet e diellit, duke krijuar imazhe të cilat duken sikur qëndrojmë mbi det.

Sipas një legjende, e cila është mjaft e përhapur në Mesinë, ku mirazhi është i zakonshëm, në kohën e pushtimeve barbare, një mbret i barbarëve që kishte arritur në ujërat e Rexho Emilias, u arrestua

sepse nuk kishte anije. Mbreti dëshironte të pushtonte Siçilinë, por nuk dinte se si të arrinte në këtë vend.Thonë se u shfaq një grua, e cila i ofroi ishullin, duke e bërë që ky i fundit të dukej disa metra larg. Mbreti u zhyt në ujë, i bindur se do ta arrinte me not, por shpejt pamja iu venit dhe kështu ra në kurth. Në atë rast bëhej fjalë për një mirazh të krijuar pikërisht nga Zana Morgaba për të gënjyer mbretin.

"Anije me spektra nga e djathta"... Shfaqet e fundit

Që kur ka lindur legjenda, përshquarjet mbi "Holandezin fluturues" kanë qenë të shumta. Ja versionet më të "besueshme", përveç, atij të anijes "Inconstant", që kishte në bord mbretin e ardhshëm të Anglisë, Xhorxhin.

24 janar 1923 - Katër persona panë nga larg një anije pa vela që shkëlqente në mjegull.

1939 - Dhjetëra njerëz pohuan se e kanë parë "Holandezin fluturues" t'u presë rrugën në False Bay, në Afrikën e Jugut.

3 gusht 1942 - Në orën 9 të mëngjesit, dy zyrtarë të anijes luftarake "HMS Jubilee" panë "Holandezin fluturues". Thuajse në të njëjtën kohë, një pamje e ngjashme u sinjalizua edhe nga një nëndetëse gjermane.

Keshtu e interpretoi Vagneri

"Anija fantazmë", kryevepra e kompozitorit Richard Wagner, është vepra që e ka bërë të famshme legjendën e "Holandezit fluturues". Vepra lirike frymëzohet totalisht nga miti.

Mallkimi - Anijen e drejton Holandezi fluturues, që i tregon kapitenit të anijes historinë e tij: një forcë e mbinatyrshme e komandon që tëlundrojë në përjetësi. Derisa Holandezi të gjejë një grua e cila do t'i dhurojë dashuri të vërtetë, anija nuk do të ndalet.

Tradhëtia - Kështu lindi një dashuri e madhe mes Holandezit fluturues dhe vajzës së kapitenit, Sentës.Por krejt rastësisht Holandezi zbuloi se vajza kishte qenë e fejuar një herë. Ai mendon se është tradhtuar nga Senta dhe zhduket me anijen e tij.

Të bashkuar - E dëshpëruar, Senta,hidhet në det duke u betuar për besnikërinë e saj. Kështu sakrifica e saj e prish mallkimin dhe anija mbytet. Shpirti i Sentës dhe Holandezit shfaqen në horizont

të bashkuar përgjithmonë në vdekje.

 

E mira dhe e keqja ! Sekreti Biologjik.

 

Nëse e gjithë qënia njerëzore do të ishte krijuar në një individ të vetëm, ai do të cilësohej si i çmëndur prej kohësh.Çmënduria nuk do të ishte rrënjosur thellë në mëndjen e njeriut (ku mund të jetë një vend i errët dhe i dhunshëm) dhe as në pjesët më të kthjellëta të saj. Çmënduria qëndron në faktin se të dyja këto cilësi, egërsia dhe mirësjellja, konsistojnë në të njëjtën krijesë,shpesh në të njëjtin moment.Jemi një specie që e shkaktojmë, por edhe e ndiejmë vuajtjen e tjetrit.Që kur na ka mësuar shkenca, jemi të gatshëm të dhurojmë një organ tonin për të ndihmuar një tjetër person. Dhe në të njëjtën kohë vritemi ndërmjet nesh pa mëshirë. Pesëmbëdhjetë vitet e fundit të historisë përfaqësojnë ekuivalentin e përkohshëm të atyre pjesëzave subatomike që zhduken brenda miliardit të sekondit, por në atë çast ne kemi jetuar tmerre të paarsyeshme.

Ruanda, Çeçeni, Darfur, Beslan, Bagdad, Pakistan, Londër, Madrid, Izrael, Nju Jork: të gjitha krime të kryera nga specia më e përparuar e planetit.Sa më shumë në thellësi të shkojë shkenca, sa më shumë të zbulojë për ne, aq më shumë është e vështirë për të ruajtur krenarinë e një krijese unike.Ishim të bindur se jemi specia e vetme që zotëron një gjuhë komunikuese, deri sa gorillat dhe shimpanzetë përvetësuan gjuhën e shenjave.Jemi të vetmit që përdorim mjete nga më të ndryshmet, duke harruar se edhe majmunët përdorin shkopinj për të kapur termitet.Në fakt,ajo çfarë na veçon është një sens i madh morali, një arsyetim origjinal i së mirës dhe së keqes, i asaj çfarë është e drejtë apo e gabuar, i asaj çfarë nënkupton të vuash, por për vuajtjet e tjetrit.Këto cilësi janë esenca e distiluar e qënies njerëzore.Por akoma nuk e di njeri,sepse alternohet kaq shpesh.Konceptin e racionalitetit e përvetësojmë me shpejtësi. Një fëmijë i vogël mëson se nuk është mirë të hajë gjatë orës së mësimit, pasi mësuesja nuk e lejon diçka të tillë. Nëse ky rregull nuk do të ekzistonte, atëherë fëmija do të përfitonte nga rasti. Por,edhe nëse mësuesja pranon që një fëmijë mund ta hedhë një tjetër nga karrigia, fëmijët do të hezitonin për një veprim të tillë. Në të dyja rastet dikush i ka mësuar fëmijës një rregull, por ajo për të shtyrë dikë tjetër nga karrigia reziston, edhe nëse një person me autoritet propagandon dhunën: është diferenca ndërmjet moralitetit dhe edukatës sociale. "Gjykimi moral është homogjen ndërmjet njerëzve. Gjithsesi,sjellja bazohet në një lloj subjektiviteti".Rregullat që njohim ose dëgjojmë

nuk janë gjithmonë ato që ne vendosim për të respektuar. Por pse jemi jo korrekt në respektimin e të gjitha rregullave?

Gjithsesi, asnjë kërkim nuk mund të bëjë që ne të sillemi më mirë, por na ndihmon ta kuptojmë më qartë natyrën njerëzore.Themeli bazë i moralitetit është kapaciteti për t'u identifikuar me një tjetër person në një moment të caktuar.Studiuesit e sjelljes njerëzore shpesh e përkufizojnë këtë të fundit si një formë rregulli, i njohur si altruizëm reciprok: një nder që bëhet sot, do të shpërblehet të nesërmen. Por edhe te kafshët ka diçka më shumë.

Studiuesja ruse, Nadia Kohts, studioi njohjet jonjerëzore në gjysmën e parë të shekullit XX, duke rritur një shimpanze. Kur shimpanzeja hipte në tarracën e shtëpisë, tentativat për ta bërë që të zbriste poshtë (thirrjet, qortimet, ofrimi i ushqimit) përfundonin pa sukses. Por nëse Kohts ulej dhe bënte sikur po qante, shimpanzeja i afrohej menjëherë.

Edhe më cinikët u prekën nga historia e Binta Jua, gorilla që në vitin 1966 shpëtoi një fëmijë të vogël, që kishte përfunduar brenda rrethimit të tij. Ai e mori në krahë, duke e përkëdhelur dhe më pas e çoi te stërvitësit e tij.

Kapaciteti i mirëkuptimit ka disa nivele të caktuara. Ne, qëniet njerëzore, ndajmë një esencë të thellë me shumë specie kafshësh.

Në një studim të tillë, çifte të martuarish viheshin nën rezonancamagnetike, ndërsa provokoheshin nga një dhembje e lehtë fizike. Përparastimulimit, subjektet paralajmëroheshin për çfarë do t'u ndodhte dhekështu truri i tyre fillonte të punonte në një mënyrë karakteristike, duke sinjalizuar një ndjesi frike të lehtë.Ndërsa në provën e dytë u thuhej se nuk do të ndienin dhembje, por do të ishte partneri ai që do t'i lajmëronte për stimulimin. Edhe në rastin e dytë truri jepte të njëjtin sinjal.Truri i njeriut punon më shpejt kur kërcënimi komplikohet.

Një nga skenarët e përdorur nga shkencëtarët mbi sensin moral është "dilema e vagonit".

Jeni pranë një hekurudhe dhe një tren po vjen drejt pesë personave që nuk po shohin se çfarë po ndodh. Aty pranë ndodhet një levë që devijon drejtimin e trenit. Do ta tërhiqnit këtë levë? Sigurisht,do të shpëtonit pesë jetë. Por le të supozojmë se një tjetër person ndodhet në binarin tjetër, ku do të devijoje trenin. Tashmë raporti i moralitetit është 5 me 1. A do ta vrisnit këtë person për të shpëtuar 5 të tjerë? Shumë e madhe dilema. Dhe rezultatet e personave që janë vënë nën eksperiment tregojnë se truri vihet në një situatë kaotike.

Ideja për të drejtuar trenin drejt një personi, sesa pesë të tjerëve aktivizon koren e përparme të krahut të djathtë, qendra e racionalitetit.Hipoteza për të çuar një person të pafajshëm drejtë vdekjes, vë në punë edhe koren qendrore, pjesë që lidhet me emocionet. Të dyja këto pjesë hyjnë në konflikt me njëratjetrën dhe në këtë mënyrë merren vendime joracionale.

Sipas një kërkimi,85 % e të pyeturve nuk do ta devijonin trenin, edhe pse e kuptojnë se në këtë mënyrë do të vdesin 5 njerëz dhe jo një. Por përse jemi të bindur se është më mirë të sakrifikojmë një jetë për të shpëtuar pesë të tilla, në një rast dhe në një tjetër jo?Fakti se kemi një program moral nuk do të thotë që ta vëmë në praktikë.Diçka duhet ta stimulojë sjelljen e njeriut.Kjo diçka është komuniteti.

Një studiues pretendon se ekziston një gramatikë morale që njeriu e ka si dhuratë.Por në sintaksë mbetet e privuar nga një kuptim që nuk shprehet me fjalë dhe kështu kuptimi i asaj çfarë është e drejtë apo e gabuar bëhet i pavlerë, nëse dikush nuk na e mëson.Në komunitetet njerëzore, detyrat variojnë në kultura të ndryshme. Por,gjithsesi, natyra e species tonë karakterizohet nga një sens konfliktual. Kur bëhet fjalë për të ndihmuar dikë tjetër,rregulli parashikon për të ndihmuar atë që ndodhet pranë, duke e injoruar atë që është larg.

Ky qëndrim daton që në kohërat kur mirëqenia e tribuve ishte esenciale në mbijetesën e individit dhe ajo e një tribuje tjetër ishte një kërcënim. Në fakt, edhe tani ideja për t'i shpëtuar jetën dikujt në anën tjetër të botës me një sakrificë të vogël nuk është një situatë ideale për trurin tonë social.

Një nga instrumentet më të fuqishme brënda një grupi është praktikimi i përjashtimit. Nëse një tribu siguron ushqim dhe mbrojtje nga grabitqarët, një votë kundra mund të jetë e tmerrshme. Edhe besimtarët kanë praktikuar forma të ndryshme përjashtimesh. Përjashtimi lind në mënyrë spontane, kur një shoqëri prej miliona individësh nuk pranon aktet e një anëtari të vetëm. Në kohët e lashta,qeniet njerëzore ishin të pambrojtura nga grabitqarët dhe evitimi i një përjashtimi të mundshëm ishte diçka jetike.Por përse shpeshherë ne bëhemi të këqij? Ndonjëherë e humbasim fare toruan.

Por ka shumë ndryshim ndërmjet dikujt që ka një sëmundje klinike dhe një serial killer që është koshient për vrasjet që ka kryer, por vazhdon t'i kryejë akoma me gjakftohtësi.

Një studim neurologjik ka dhënë disa përgjigje për këtë çështje.Janë vënë nën vëzhgim mendjet e 20 vullnetarëve përballë disa konteksteve legale dhe ilegale. Aktiviteti cerebral ndodhej në bajame: pjesë që lejon të stabilizohet lidhja ndërmjet akteve të këqija dhe ndëshkimeve.

Por për fat të mirë pjesa më e madhe e jona nuk predispozohet për të anuar nga e keqja, pasi morali ka një influencë më të madhe në arsyetimin tonë. Por, sfidat më të vështira duhet t'i përballojmë kur na duhet të aplikojmë rregulla morale mbi persona që nuk i përkasin tribusë tonë.

Shulman,psikolog dhe shkrimtar, punon me adoleshentë kriminelë në një shtëpi riedukimi në Nju Jork. Një ditë mbeti i goditur nga reagimi i disa prej këtyre adoleshentëve. Pasi këta të fundit dëgjuan në lajme se tre adoleshentë kishin grabitur një grua plakë, reaguan në një mënyrë keqardhjeje dhe protestuese. Njëri prej tyre: "Unë nuk do ta grabisja kurrë një grua plakë, mund të ishte gjyshja ime". Kështu Shulman i pyeti se çfarë ishte e drejtë dhe çfarë jo.Ata u përgjigjën se po të grabisje një "faturino kinez" ishte diçka e drejtë për ta.Shulman shpjegon: "Gruaja plakë u ndjell mëshirë atyre. Ndërsa faturinoja kinez konsiderohet si një i huaj". Kjo linjë arsyetimi ndër popuj dhe komuniteteve të ndryshme është mjaft e qartë, por akoma më shumë është lufta midis vëndeve ku shtypja dhe pushteti mbi tjetrin është esenciale për moralin e palave.Janë shkruar libra të pafund për çfarë ka ndodhur në mëndjen kolektive të vendeve si Gjermania naziste ose Jugosllavia gjatë shpërbërjes së saj. Por, për sa është e pamundur për të shpjeguar dhe analizuar vrasës si Adolf Hitler ose Slobodan Millosheviç, është e qartë se si këta njerëz arritën të manipulonin popuj, duke injektuar në mëndjet e tyre ide ksenofobike.

Kemi arritur të krijojmë mjete të tilla,që na lejojnë të dominojmë planetin,por zgjuarsia është më e ngadaltë për të arritur strukturën fizike. Akoma kemi shumë barbari, përpara se të arrijmë civilizimin total. Të paktën duhet të shpresojmë që konfliktet që na presin të jenë më të vogla se ato të së kaluarës.

 

Njerëz të mirë dhe të këqinj :

 

Mohandas Gandi

Babai i pavarësisë indiane.Drejtoi lëvizjen nacionaliste të vendit të tij kundër Britanisë së Madhe, me një doktrinë të bazuar jo në dhunë, por në protesta paqësore. U vra nga një fanatik në vitin 1948.

 

Nënë Tereza

Anjezë Gonxhe Bojaxhi u bë murgeshë, duke themeluar kongregacionin e misionareve për bamirësi dhe ia dedikoi jetën e saj të varfërve dhe të sëmurëve. U shpall e shenjtë në vitin 2003.

 

Martin Luter King

Fitues i çmimit "Nobel" për paqen. Ai luftoi për të drejtat civile dhe kundra paragjykimeve etnike në Amerikën e viteve '50 dhe '60.

 

Dalai Lama

Lideri shpirtëror i budistëve, ka marrë çmimin "Nobel" për paqen, pas fushatës së tij paqësore për pavarësinë e Tibetit.

 

Karol Vojtila

Ishte Papa i 264 i Kishës Katolike, i zgjedhur në vitin 1978. Menjëherë pas vdekjes së tij, më 2 prill të vitit 2005, nisi proçesi për shenjtërimin e tij.

 

Stalini

Është konsideruar si një nga diktatorët më të dhunshëm të historisë botërore. Është akuzuar për vdekjen e miliona njerëzve gjatë 25 viteve të qeverisjes së tij në Bashkimin Sovjetik

 

August Pinoçet

Pasi mori pushtetin me një grusht shteti në vitin 1973,gjenerali qeverisi Kilin me një grusht të hekurt, duke torturuar dhe vrarë mijëra njerëz. Vdiq në vitin 2006 në moshën 91-vjeçare.

 

Adolf Hitler

Themeluesi dhe lideri i partisë naziste. Gjithashtu edhe organizatori i Holokaustit. Figura e tij akoma i çorienton kërkuesit,që studioj kapacitetin në ushtrimin e dhunës.

 

Osama Bin Laden

Kryetari i organizatës fondamentaliste islamike të Al-Kaedës. Mendohet se është ideatori i sulmit terrorist të 11 shtatorit 2001 në SHBA.

 

Pol Pot

Lideri i Khemerëve të Kuq konsiderohet si frymëzuesi i vrasjeve të më shumë se 2 milionë personave në Kamboxhia gjatë periudhës nga viti 1975 deri në vitin 1979.

 

 

E vërteta mbi masonerinë !

 

Masonët thonë për veten e tyre se ata janë një vëllazëri, që kërkon të kultivojë virtyte tek antarët e saj dhe se nuk janë një shoqatë e fshehtë, por parapëlqejnë ta quajnë grupimin e tyre “shoqatë ezoterike”. Termit “ezoterik”, që na vjen nga lashtësia me kuptimin e dijeve të fshehta që përcillen nga brezi në brez në shoqata të fshehta nëpërmjet një sistemi fillestari-shkallëzim (pranim i fillestarëve dhe zbulimi atyre gradualisht të dijeve të shoqatës), duke kërkuar t’ i japin termit “ezoterik” një konotacion të snobizmit intelektual, pra të parrezikshëm. Me këtë duan të evitojnë përshtypjen e konspiracionit, që lë tek të tjerët organizimi masonik. Masonët thonë për veten e tyre se shoqata e tyre e ka origjinën tek shoqatat e muratorëve të Mesjetës (fjala “mason” do të thotë murator), të cilat quheshin vëllazëri dhe për të cilat pretendojnë se ishin një lloj sindikatash sekrete, të krijuara për të mbrojtur interesat e muratorëve (masonëve) dhe për ndihmë të ndërsjelltë.Sipas masonëve të sotëm (freemasonëve, ose masonëve të lirë), në shekullin XVIII këto shoqata të muratorëve u hapën, fillimisht në Britaninë e Madhe dhe pastaj në Francë, dhe në to hynë dhe njerëz të tjerë që nuk ishin muratorë, njerëz të shquar, të pasur dhe të rangjeve të larta shoqërore, dhe kjo u quajt masoneria spekulative, ose masoneria e lirë (freemasonry). Sipas masonëve të sotëm, në masonerinë spekulative, ose të lirë, termi “mason”, ose mason i lirë (freemason), përdorej si metaforë, për një njeri që punonte për ndërtimin e një strukture morale të shoqërisë (shoqërisë në përgjithësi, pra gjithë popullsisë së një vendi dhe më gjërë njerëzimit) dhe në këtë sens përdorej si metaforë edhe fjala “masoneri”, që ka kuptimin e një ndërtimi me gurë dhe me llaç.
Është krejt e pabesueshme që, në shekullin e XVIII, në epokën e shoqërive me kasta, njerëz të shquar, të pasur dhe të rangjeve të larta, aristokratë dhe borgjezë, të organizoheshin duke përdorur shoqatat e fshehta të muratorëve, në një kohë që njerëzit e punës së krahut përbuzeshin si nga aristokratët, ashtu dhe nga borgjezët. Nëse njerëzit e rangjeve të larta do të donin të organizoheshin, qoftë edhe duke përdorur simbolikë nga ndërtimtaria, ata nuk kishin pse ngatërroheshin fare me shoqatat e muratorëve. Pra, ose nuk ka ndodhur kështu, ose shoqatat e muratorëve (masonëve) nuk kanë qenë ato që thuhet, edhe para se ato të hapeshin edhe për ata që nuk ishin muratorë. Shoqatat masonike autentike të cilat në shekullin XVIII shërbyen si bazë për masonerinë spekulative, edhe para shekullit XVIII nuk kanë qenë vëllazëri muratorësh të thjeshtë (edhe pse të tilla mund të kenë ekzistuar), por shoqata sekrete, vëllazëri nëse doni, të njerëzve të rëndësishëm që merreshin me ndërtim. Nuk duhet harruar se në Mesjetë pesha e ndërtimit në ekonomi ishte dhe më e madhe se sot, se nuk kishte industri të mëdha, siç ka sot. Gjatë asaj që quhet “koha e errët”, që nga dyndjet barbare që shkatërruan qytetërimin antik në Europë dhe deri në shekujt X-XI u zhduk dhe zeja e ndërtimit prej guri dhe ndërtohej vetëm me dru. Kur rifilloi ndërtimi me gur dhe filluan të ngrihen katedrale, kështjella, pallate, ura, rrugë gjithmonë më të mëdha e më të ndërlikuara teknikisht, filluan të shfaqen dy figura-kyç në ndërtimtari: arkitekti dhe sipërmarrësi. Arkitektët u bënë të rëndësishëm se ata zotëronin dijet e nevojshme për të projektuar këto ndërtime dhe në më të shumtën e rasteve për të zbatuar projektet. Sipërmarrësit lidën se duheshin njerëz që merrnin përsipër të organizonin punën e atyre që nxirrnin dhe sillnin gurët, mermerin, atyre që i gdhëndnin, që sillnin gëlqeren, që dinin sekretet e përgatitjes së llaçit dhe përzierjes së tij me lëndë që i jepnin fortësi (si vezë), se duheshin njerëz të cilët grumbullonin mjeshtra muratorë të aftë etj. Këta ishin njerëz shumë të rëndësishëm dhe realisht të fuqishëm, edhe pse nuk ishin aristokratë.
Dalëngadalë këta njerëz u fuqizuan, u pasuruan dhe panë se nëse bënin një marrëveshje të fshehtë me arkitektët, që në shumë raste ishin vetë sipërmarrës, por edhe me mjeshtrit muratorë mund të kishin përfitime të mëdha. Këta njerëz (arkitektë dhe sipërmarrës, ose arkitektë-sipërmarrës)grumbullonin dhe shumë para nga shpërblimi për ndërtimet që bënin për mbretërit, princat, kishën, apo qytete. Ata e gjetën të nevojshme për t’ u bashkuar në shoqata sekrete, për të mbrojtur interesat e tyre, që të evitonin kompeticionin që i dëmtonte të gjithë, kur disa prej tyre ulnin çmimet për të marrë porositë për ndërtime, apo për të mbrojtur sekretet e ndërtimtarisë nga të tjerët. U bashkuan për të shkëmbyer dije në mënyrë të ndërsjelltë, për të vendosur standarde në interes të tyre në punët që bënin për aristokratët, kishën qytetet. U bashkuan për t’ u mbrojtur bashkarisht nga dhuna që ushtrohej ndaj tyre, se ata duke pasur shumë para bëheshin pre e grabitësve kur udhëtonin pasi kishin marrë shpërblimin për punën e tyre. U bashkuan për të neutralizuar sharlatanët që kërkonin t’ u merrnin punën duke u hequr se do të bënin ndërtime të mrekullueshme, për të etj., etj. Këta njerëz të fuqishëm përdorën për t’ u organizuar vëllazëritë e muratorëve, të cilët i lidhnin pas vetes në shumë mënyra. Kjo është hapja e masonerisë autentike(shoqatave të muratorëve), e cila duhet të ketë ndodhur në shekullin XII-XIII. Kjo mund të quhet proto-masoneria spekulative (e lirë) dhe ajo ishte një shoqatë sekrete e arkitektëve dhe sipërmarrësve të ndërtimit. Këta njerëz fitonin shumë para nga ndërtimi i katedraleve, kështjellave, pallateve, urave, rrugëve etj., dhe këto para filluan t’ i japin hua me interes dhe kështu lindën bankat e para. Sportelet e para bankare kanë qenë shoqatat masonike dhe kontratat e para bankare kanë qenë betime të përgjakshme masonike, se atëherë dhënia e parasë me fajde dënohej nga kisha si herezi, kështu që për t’ u siguruar se borxhmarrësi do të shlyente paratë, ai anëtarësohej në shkallën e ulët të vëllazërisë dhe borxhi justifikohej me atë se ai po ndihmohej si vëlla, dhe nëse nuk e mbante premtimin që t’ i kthente paratë do të ndëshkohej se kishte mashtruar dhe dëmtuar “vëllain”.
Deri në këtë kohë këto shoqata sekrete merreshin kryesisht me mbrojtjen e interesave të tyre në ndërtim, dhe të investimeve të tyre financiare. Në shekullin XVIII, në Angli, me zhvillimin e ekonomisë, dhe dobësimin e pushtetit mbretëror të aristokracisë, pas revolucionit të shekullit të kalur, njerëzit e këtyre shoqatave ishin fuqizuar aq shumë ekonomikisht, duke investuar dhe në sfera të tjera të ekonomisë veç ndërtimit, sa të pretendonin për ta shndrruar shoqatën e tyre në një qendër okulte pushteti të gjithfuqishme, bartëse e vërtetë e pushtetit politik, me anë të një konspiracioni permanent, që fiktivizonte institucionet legale, duke krijuar një sistem kriptopushteti. Kështu që ata e hapën shoqatën e tyre sekrete edhe për njerëz që nuk kishin të bënin me ndërtimin, ose me bankat, duke përfshirë dhe aristokratët, duke krijuar atë që u quajt Grand Lodge of England, e cila ishte në fakt bashkimi i katër llozhave masonike ekzistuese. Kjo ndodhi në Londër, në 24 qershor 1717 dhe mbahet si data e krijimit të masonerisë së lirë (spekulative) moderne. Me Grand Lodge of England, në vitet në vijim u bashkuan pjesa më e madhe e llozhave masonike të Anglisë. Një numër llozhash masonike ekzistuese nuk e pranuan këtë përqëndrim të masonerisë angleze, në një qendër dhe në 1751 krijuan një llozhë të madhe alternative, që e quajtën Antient Grand Lodge of England. Ky konflikt brenda masonerisë angleze, e njohur si pioniere e masonerisë moderne, vlen për faktin se zbulon që vetë masonët pretendonin se masoneria e përqëndruar ka qenë shumë më e vjetër, derisa qendra rivale u quajt Antient Grand Lodge of England. Në 1813 të dy palët u bashkuan me anë të një kompromisi, dhe Antient Grand Lodge of England u shkri tek Grand Lodge of England, që u quajt United Grand Lodge of England, ose siç njihet me akronimin UGLE. Masoneria spekulative moderne në Francë thuhet se ka ardhur nga Anglia, misionarët masonikë të së cilës krijuan në 1731 llozhën e madhe masonike të Parisit që u quajt Grand Orient de France.
Cila është origjina e masonerisë moderne spekulative? Këtu jemi para enigmës më të madhe të masonerisë moderne. Masoneria spekulative që lindi në shekullin XVIII në Angli dhe Francë kishte si simbol të saj figurën e rombit, të formuar nga bashkimi i kompastit dhe një vizoreje në formë L-je. Sipas pretendimit të masonëve të sotëm ky është një simbol i masonerisë autentike (shoqatave të muratorëve) dhe që tashmë i jepej kuptim metaforik, sikur vizorja ka kuptimin që të kufizojnë veprimet e tyre nga virtyti, e kompasti që të kufizojnë dëshirat e tyre. Por, kompasti dhe vizorja nuk janë vegla muratorësh, por arkitektësh, çka tregon se edhe masoneria autentike nuk ka qenë punë muratorësh, ndryshe do të kishte si simbol mistrinë dhe çekiçin. Por katërkëndshi në formë rombi, e tradhëton sekretin e masonerisë spekulative, ashtu siç e tradhëton dhe simboli i piramidës, me syrin gjithëpamës në majë. Kur në shekullin XX u zbërthyen papiruset egjiptiane të zbuluara në qytetin Al-Amarna në Egjipt, të njëhura si “Letrat e Amarnas” u zbulua dhe një lidhje e qartë mes masonerisë moderne dhe një paraardhëse të saj në Egjiptin e Lashtë. “Letrat e Amarnas”, të quajtura kështu sipas emrit të sotëm arab të qytetit egjiptian pranë të cilit u zbuluan dhe që është qyteti antik egjiptian Aten, që u bë kryeqytet i Egjiptit antik në shekullin XIV para Krishtit, nxorrën në dritë një fakt shumë kurioz. Në shekullin XIV para Krishtit, faraoni egjiptian Amenoteph IV u bë vegël në duart e një konspiracioni të një shoqërie sekrete ndërtuesish. Në Egjiptin e vjetër, që ishte një shoqëri me kasta, pas faraonit vinin si kasta të privilegjuara ajo e priftërinjve dhe ajo e aristokracisë ushtarake. Me kalimin e kohës, kasta e priftërinjve, në një shoqëri teokratike siç ishte Egjipti, dhe kasta e aristokracisë ushtarake, u bënë aq të fuqishme, sa i imponoheshin dhe faraonit, çka kuptohet nga fakti që në vitin e tridhjetë të sundimit, faraoni bënte një ceremoni fetare gjatë të cilit ai mund të hiqte dorë nga pushteti, sipas një tradite të vjetër.
Amenoteph IV, një njeri ambicioz, e pa se ishte e pamundur të sundonte bashkë me kastën e klerikëve. Si shumica e tiranëve ai kishte një dobësi për arkitektët e tij, të cilët në një traditë egjiptiane shumë popullore ishin këshilltarë të faraonit. Madje një arkitekt, Imoteph, një njeri i ardhur nga shtresat e ulëta, i cili kishte ndërtuar të parën piramidë me shkallë për faraonin Djoser në shekullin XXVIII para Krishtit, pra XIV shekuj para Amenotephit IV, dhe që arriti të bëhet kryeministri i faraonit Djose, ndërohej si perëndi në Egjipt, jo vetëm për mjeshtërinë e tij, por edhe për këshillat që i kishte dhënë faraonit si të vepronte në disa situata të vështira. Duket se arkitekti Imoteph u bë nismëtari i një shoqate sekrete të ngjashme me masonerinë mesjetare paraspekulative, e cila kaloi brez pas brezi në Egjipt me anë të një sistemi ezoterik fillestarie deri në kohën e Akhetatenit. Në kultin e vet, i hyjnizuari arkitekt-kryeministër Imotephi paraqitet me disa simbole, më interesanti prej të cilëve është një figurë që paraqet piramidën, por një piramidë të dyfishtë, me majë lart dhe me majë poshtë, pra në formë rombi. Dihet se piramidat e ndërtuara në Egjiptin antik kishin dy pjesë, pjesën e dukshme, dhe pjesën e padukshme, tunelet poshtë piramidës, që ngjanin me një piramidë të përmbysur, nëpër të cilën shkoje deri tek maja që ishte thellë në tokë, te dhoma ku ishte varri i faraonit. Në kultin e Imotephit, piramida e dyfishtë paraqitet me majën e prerë, në pjesën e poshtme, si për të treguar ekzistencën e sekretit, por edhe ruajtjen e tij. Rombi është një figurë që shfaqet në simbolet e lashta egjiptiane, si në kohën e imotephit, ashtu dhe të Akhetatenit. Duket se ka qenë kjo shoqëri sekrete e krijuar nga Imoteph XIV shekuj para faraonit Amenoteph IV, që arriti ta vejë këtë të fundit nën influencën e saj. Shoqata sekrete vendosi ta përdorë konfliktin e faraonit me kastën e priftërinjve, për të marrë praktikisht pushtetin në Egjipt, duke përdorur faraonin si kukull të saj. Tashmë me shoqatën ishin bashkuar dhe njerëz të tjerë jashtë ndërtimtarisë nga oborri i faraonit, pra ajo ishte bërë faktikisht në Egjiptin antik, ajo çfarë ishte masoneria spekulative moderne, duke filluar nga shekulli XVIII.
Faraoni Amentoph IV kujtonte se ai po i përdorte njerëzit e fuqishëm të ndërtimtarisë për interesat e veta, kur në fakt ai ishte lodër në dorën e tyre. Ata donin të zëvendësonin kastën okulte të priftërinjve të Amun-Ra, me një kastë tjetër po okulte, por shumë më të sofistikuar dhe të rrezikshme. Duket se kanë qenë arkitektët e tij, të cilët ishin anëtarë të shoqatës sekrete, ata që i kanë këshilluar që për të mirën e sundimit të tij të bënte një revolucion radikal pallati në Egjipt, duke e përmbysur kultin ekzistues politeist me në qendër kryeperëndimë Amun-Ra mbi të cilin mbështetej gjithë sistemi shtetëror dhe shoqëror teokratik në Egjipt dhe fuqia e kastës së priftërinjve, që paraqiteshin si ndërmjetës midis Amun-Ra dhe shoqërisë egjiptiane dhe të ndërtonte një kult të ri. Kulti i ri do të ishte i tillë që do të evitonte fuqinë e kastës së priftërinjve, se do të ishte shumë më i thjeshtë, duke pasur ky kult një zot të vetëm, që ishte Ateni, dhe që konsiderohej si materializim i Amun-Ra në formën e diskut diellor. Si ndërmjetës i vetëm mes Atenit dhe shoqërisë egjiptiane do të ishte faraoni, që ndryshoi emrin në Akhetaten, që do të thotë shpirti i Atenit. Këshilltarët dinakë të faraonit llogarisnin që vakumin e pushtetit që do të krijohej nga zhdukja e kastës së priftërinjve ta mbushnin ata me shoqatën e tyre sekrete, që do ta manipulonte faraonin. Faraoni që e kishte idenë se ç’po ndodhte dhe e pranoi. Për të realizuar këtë ide, faraoni, sipas këshillave, e zhvendoi kryeqytetin nga Theba, ku sundonin priftërinjtë, në një vend në Egjiptin e mesëm, ku sot është qyteti Al-Amarna, dhe ku Akhetateni në kohën e tij filloi të ndërtonte një kryeqytet të ri, të quajtur Aten. Faraoni urdhëroi që të shkatërrohen të gjithë tempujt e Amun-Ra dhe në vend të tyre të ndërtohen tempujt e rinj të Aten. Në kryeqytetin e ri faraoni krijoi një organizatë sekrete të quajtur Vëllazëria e Tempullit, e cila përbëhej nga njerëz që do të ishin elita e re me anë të së cilës faraoni do të sundonte. Në këtë organizatë të re dominonin njerëzit e vëllazërisë sekrete, duke filluar që nga njerëzit e ndërtimtarisë, arkitektët dhe proto-sipërmarrësit. Simbolet e kësaj organizate sekrete ishin piramida me syrin gjithëpamës në majë, piramida e dyfishtë, në formë rombi etj. Piramida me syrin gjithëpamës në majë ishte metaforë për një projekt manipulimi social, me qëllim krijimin e një qendre okulte pushteti të gjithfuqishëm në vend. Piramida është metafora më e përsosur për ideimin dhe zbatimin e një projekti për të ndërtuar një qendër sekrete pushteti në një shoqëri njerëzore, duke qenë se pjesa e dukshme e shkallëzuar e piramidës mbi tokë tregon institucionet e dukshme, zyrtare, ndërsa pjesa e padukshme e piramidës, nën tokë, në funksion të së cilës është ndërtuar pjesa e dukshme e piramidës, simbolizon shkallët e pushtetit sekret deri tek maja e përmbysur e cila kontrollon gjithçka, çka simbolizohet me anë të syrit gjithëpamës në majë të piramidës së dukshme, që është “syri” i “kokës” sekrete misterioze që drejton gjithçka. Me këtë që bëri faraoni Akhetaten, ai e bëri politikën e vëllazërisë sekrete, politikë zyrtare të shtetit. Me vdekjen e faraonit Akhetaten, pasardhësi i tij e riktheu kryeqytetin në Thebë, si dhe restauroi kultin e Amun-Ra. Por Vëllazëria sekrete që krijoi Akhetaten nuk u zhduk dhe vazhdoi të ekzistonte në Aten (Al-Amarna), duke qenë një shtet brenda shtetit, dhe duke ekzistuar edhe edhe në kryeqytetin zyrtar, në Thebë.

Ku qëndron e keqja e madhe e masonerisë ?

Simboli i masonerisë moderne, piramida e dyfishtë, në formë rombi, si dhe simboli tjetër i masonerisë moderne, piramida me syrin gjithëpamës në majë, tradhëton faktin se masoneria moderne spekulative është vazhdim vëllazërisë sekrete të Egjiptit të Lashtë, që ka ekzistuar së paku që nga koha e Amenhotep IV në shekullin XIX para Krishtit, por që gjasat janë që të ketë qenë shumë më e vjetër, që 28 shekuj para Krishtit. Që masoneria e sotme e ka prejardhjen nga Egjipti i Lashtë, kuptohet dhe nga miti fals që ka krijuar ajo sikur betimi masonik e ka prejardhjen nga sakrifikimi i Hiram Abif dhe ndëshkimi i vrasësve të tij. Masonët bëjnë një betim të ëprgjakshëm për të cilin thonë se e ka origjinën nga një histori bibilike e vrasjes së arkitektit të Tempullit të Mbretit Solomon, që quhej Hiram Abif, nga tre muratorë të armatosur nga vegla pune, që quheshin Jubela, Jubelo dhe Jubelum. Ata e vranë Hiram Abifin se ai nuk pranoi t’ u zbulonte sekretet e profesionit të vet. Sipas mitit masonik tre vrasësit u kapën dhe u penduan për krimin. Atëherë iu kërkua që të zgjidhnin vetë ndëshkimin e tyre. I pari zgjodhi që t’ i pritej fyti dhe t’ i shkulej gjuha, i dyti që t’ i çahej gjoksi dhe t’ i shkulej zemra, e cila do t’ u hidhej si ushqim zogjve ose kafshëve të egra, ndërsa i treti që t’ i digjeshin të brendshmet dhe hiri i tyre të shpërndahej gjithandej. Prandaj masonët pretendojnë se ata e bëjnë sot një betim të ngjashëm. Problemi është se në Bibël nuk thuhet asgjë për arkitektin Hiram Abif. Në Bibël tregohet vetëm për një Hiram që erdhi në Jerusalem pasi kishte mbaruar ndërtimi i tempullit të Solomonit. Dhe për vetë tempullin dihet se ishte prej druri dhe jo prej guri. Duket se masonët kanë projektuar në ndërtimin e tempullit të Solomonit një histori nga Egjipti antik, atë të faraonit egjiptian Senquenre Tao, që jetoi në shekullin XVI para Krishtit dhe që u vra se nuk pranoi të jepte dijet sekrete që zotëronte.
Masoneria moderne ka vazhduar traditën e asaj të Egjiptit antik, me anë të një sistemi të transmetimit nga brezi në brez të dijeve ezoterike. Për masonët spekulativë të shekullit XVIII nuk ka ndonjë sekret përmbajtja e letrave të Al-Amarnas. Me këto simbole, masoneria moderne spekulative, e tradhëton veten si një konspiracion që vazhdon traditën okulte të ideimit dhe zbatimit të një projekti për të ndërtuar një qendër sekrete pushteti në një shoqëri njerëzore, duke qenë se pjesa e dukshme e shkallëzuar e piramidës mbi tokë tregon institucionet e dukshme, zyrtare, ndërsa pjesa e padukshme e piramidës, nën tokë, në funksion të së cilës është ndërtuar pjesa e dukshme e piramidës, simbolizon shkallët e pushtetit sekret deri tek maja e përmbysur e cila kontrollon gjithçka, çka simbolizohet me anë të syrit gjithëpamës në majë të piramidës së dukshme, që është “syri” i “kokës” sekrete misterioze që drejton gjithçka. Kështu, institucionet e shoqërisë dhe shtetit modern, parlamenti, qeveria, partitë politike, pushteti vendor, gjykatat, policia, OJF-të, mediat etj., janë pjesa e dukshme e “piramidës” së pushteteve në shoqëri, ndërsa ato në fakt kontrollohen nga një “piramidë” e padukshme pushteti, që i manipulon ato sipas konveniencave të një oligarkie sekrete, që vërtet nuk duket por që realisht ka syrin gjithëpamës” në majë të piramidës së dukshme të pushteteve në shoqëri. E gjithë kjo realizohet duke vënë masoneria njerëzit e Vëllazërisë konspirative në poste-kyçe në funksionet publike. Zeja kryesore e kësaj oligarkie sekrete është manipulimi i ngjarjeve në rang vendi dhe në rang botëror.
Revolucioni Francez në shekullin XVIII është një deja vu e asaj që ndodhi në Egjipt në shekullin XIV para Krishtit, në kohën e Amenhotepit IV (Akhetaten). Pas Revolucionit francez qendron llozha e madhe masone e Francës e krijuar në 1731, 58 vite para revolucionit, Grand Orient de France. Veçanërisht e implikuar në përgatitjen e revolucionit ka qenë një llozhë masonike në orbitën e Grand Orient, që quhej “Les neuf soeurs”(“Nëntë motrat”). Para fillimit të revolucionit dhe në fillimet e tij, Mjeshtri i Madh i Grand Orient ka qenë një aristokrat shumë i lartë, Louis Philippe, Duka i Orleanit, kushëriri i mbretit Louis XVI. i cili pretendonte fronin mbretëror të Francës. Më vonë ky do të bëhej Mbreti Louis Philippes II dhe do të mbretëronte nga viti 1830 në 1848. Masonët e kishin bindur atë se që të bëhej mbret, ishte i nevojshëm një revolucion që do të rrëzonte Burbonët nga froni, dhe që do të godite kishën që ishte mbështetëse e Burbonëve. Ashtu si Amenoteph IV, 32 shekuj para tij, edhe Duka i Orleanit, e pranoi planin e masonëve, pa e kuptuar plotësiht se për çfarë qëllimesh donin ta përdornin. Kështu që ai dhe aristokratë të tjerë ndihmuan masonët që të organizonin revolucionin, që në fakt u krye sipas skenarit të një grushti shteti, pa pjesëmarrje masive të turmave, aq në Paris dhe jo më në pjesën tjetër të Francës që ishte thjesht spektatore e asaj që po ndodhte. Pasi u përmbys mbreti, oligarkia sekrete e revolucionit e harroi premtimin që i bëri Dukës së Orleanit dhe shpalli Republikën, në dukje të qytetarëve. Por në 28 korrik 1794, Robespieri, nga foltorja e Konventës (parlamentit) denoncoi faktin se Republika kishte rënë nën kontrollin e një oligarkie sekrete, masonerisë: “Unë nuk guxoj të them emra në këtë moment e vend. Unë nuk mund t’ i lejoj vetes të çjerr vellon që mbulon këtë mister të thellë të Antikitetit. Por unë mund të afirmoj që mes autorëve të këtij komploti janë agjentë të këtij sistemi korrupsioni e ekstravgance, më i fuqishmi i shpikur nga të huajt për të mposhtur republikën”. Pas këtij fjalimi, Robespieri, në dy të mëngjesit u arrestua, dhe ditën në vazhdim u çua në gijotinë.
Kryeministri britanik i kohës, William Pitt i Riu, duke parë atë që po ndodhte në Francë, si dhe atë që kishin bërë masonët në Amerikë, ku kishin ideuar dhe zbatuar planin e shkëputjes së kolonive amerikano-veriore nga Kurora Britanike, me anë të një rebelimi, në vitin 1799 bëri që parlamenti të miratojë «The unlawful societies Act», që ndalonte të gjitha shoqëritë që u kërkojnë anëtarëve të tyre të mbajnë një betim dhe një obligim të fshehtë, duke përfshirë dhe ato masonike. Pra, kryeministri Ëilliam Pitt, i cili do të ishte armiku më i pakompromis i Francës revolucionare dhe më pas napoleoniane, prakitikisht kishte një teori konspiracioni sipas së cilës masonët kishin konspiruar në Francë për përmbysjen e rendit politik dhe shoqëror në fuqi dhe se të njëjtën kishte rrezik ta bënin dhe në Britaninë e Madhe. Ligji i miratuar i jepte kësaj teorie konspiracioni. Por nën presionin e llozhave masonike, ato u përjashtuan specifikisht nga ky ligj, por u detyruan që t’ u paraqesin autoriteteve një herë në vit listën e anëtarëve të tyre. Shumë kohë më vonë, në vitin 1967 ky detyrim u hoq. Në SHBA masoneria moderne u soll nga francezët, edhe pse atje u përhap kryesisht Riti Skocez i masonerisë, që është ende dominues. Riti Skocez që u përhap në SHBA në shekullin XVIII, në fakt u ideua në Paris, në vitet gjashtëdhjetë të shekullit XVIII, nga një forum mason i quajtur Këshilli i Perandorëve të Lindjes dhe Perëndimit, si një rit me 25 shkallë hierarkie dhe sekreti. Ky do të quhej dhe Riti «Morin» se masoneria pariziane i dha licencën një masoni nga Bordo, tregtarit Estienne Morin, që ta përhapte këtë rit në Botërn e Re (dy Amerikat), duke e emëruar në 1761 Inspektor i Madh për Botën e Re. Ishte koha kur Franca dhe Britania e Madhe ishin rivale dhe armike, kështu që duket se masoneria franceze duhet ta ketë parë misionin e saj në Botën e Re, si një subversion në zotërimet koloniale të Kurorës Britanike.
Si bashkëpunëtor i Morin ishte një holandez i natyralizuar në francez, Henry Andreë Francken. Francken shkoi në 1767 në New York, ku bëri zëvendës-inspektor të përgjithshëm një tregëtar çifut të quajtur Moses Michael Hays. ku dha një licencë masonike për hapjen e një llozhe në Albany, në zotërimet britanike. Me këtë rast u hap në Neë York llozha e parë masonike në zotërimet britanike në Amerikë, në Albany të Neë York. Heys do të bëhej përhapësi i masonerisë së Ritit Skocez në Amerikën Veriore, duke emëruar në 1781 tetë nën-inspektorë të përgjithshëm. Nga këta Issac De Costa, një çifut me origjinë portugeze do të bëhej themelues i masonerisë së Ritit Skocez në Karolinën e Jugut, Abraham Forst në Virginia, Joseph M. Myers në Meryland, Barend M. Spitzer në Georgia. Ndoshta është rastësi, por nga këto shtete ka dalë numri më i madh presidentësh të SHBA në dekadat në vazhdim. Do të ishte llozha masonike e Bostonit ajo që do të kishte një peshë të madhe në Revolucionin Amerikan. Sot në SHBA dominon masoneria e Ritit Skocez, e cila është një zhvillim i Ritit Morin, duke evouluar nga një rit me 25 gradë, në një rit me 33 gradë. Në fakt, gradët në Ritin Skocez fillojnë nga e katërta, për të vazhduar deri tek e tridhejtëetreta. Riti Skocez quhet Appendant (i atashuar, i shtuar) dhe për t’ u anëtarësuar në të, dikush duhet të jetë anëtar i një llozhe masone. Riti Skocez, që mund të konsiderohet edhe si aristokracia e masonerisë anglosaksone, funksionon mbi parimin e tyre që mund të quhen superllozha. Për të hyrë në sistemin e hierarkisë të Ritit Skocez, nga grada e katërt tek e tridhjetëetreta, duket të jesh anëtar i një llozhe masone, dhe të kesh arritur gradën e tretë, atë të master mason (mjeshtrit mason). Vetëm pas kësaj mund të hysh në superllozhë, duke marrë gradën e katërt, që është më e ulta, dhe që quhet «Secret Master». Grada më e lartë, e tridhjetëetreta është ajo e Sovereign Grand Inspector General (Inspektorit të Madh të përgjithshëm Sovran). Menjëherë poshtë tij në gradën e tridhjetë e dytë është Sublime Prince of Royal Secret (Princi Sublim i Sekretit Mbretëror). Në gradën e tridhjetë e dytë është: General Inspector Inquisitor Commander (Komandanti hetues-Inspektor i përgjithshëm) Në masonerinë amerikane llozhat e njohin formalisht Ritin Skocez, ndërsa United Grand Lodge of England nuk e njeh, por nuk e ndalon pjesëmarrjen në të të anëtarëve të saj. Rrjeti i llozhave masonike të Ritit Skocez në SHBA drejtohet nga dy qendra të fuqishme: Këshilli Suprem për Juridiksionin e Jugut (të SHBA) në Washington D. C. Dhe Këshilli Suprem në Lexington Massachusets, për Juridiksionin e Veriut (të SHBA).
Sot në botë ka dy linja kryesore rivale të masonerisë së lirë, masoneria anglosaksone dhe ajo franceze, të cilat kontrollojnë llozha në vende të ndryshme të botës që janë në orbitën e tyre. Masoneria anglosaksone ka tre qendra kryesore të fuqishme, nga të cilat një është në Londër (United Grand lodge of England) dhe dy në SHBA, të cilat janë Këshilli Suprem për Juridiksionin e Jugut (të SHBA) në Washington D. C. Dhe Këshilli Suprem në Lexington Massachusets, për Juridiksionin e Veriut (të SHBA). Ndërsa Grand Orient de France është organizata më e fuqishme masonike në Francë, dhe i përket grupit ateist të masonerisë ndërkombëtare, duke qenë dhe zemra e tij. Kjo organizatë është një rivale e përjetshme e masonerisë anglosaksone, me të cilën është armiqësuar që në vitin 1877, kur Grand Orient hoqi kriterin e besimit tek Zoti për pranimin e anëtarëve. Nga fjalët e Mjeshtrit të Madh të Grand Orient, Quillardet, që vizitoi Shqipërinë para disa kohësh, u mësua se sot kriter për t’ u pranuar në këtë organizatë masonike është ateizmi. Kjo u bë e qartë kur Quillardet, në intervistën që dha në emisionin «5 pyetje nga Babaramo», në Neës-24, kur u shpreh se masoneria është e nevojshme të ekzistojë për të garantuar laicizmin e shoqërisë, përkundër rrezikut të dominimit të klerikalizmit, paraqiti si një ndër rreziqet edhe shtimin e teorive antidarviniste. U mor vesh, frankomasoneria e Grand Orient e paska darvinizmin, pra ateizmin, princip të saj, pavarësisht se Guillardet deklaroi se në masoneri nuk ka doktrinë, dhe se ajo është një bashkim i mendjeve të lira. Por, del se është një bashkim i mendjeve që janë të lira të besojnë se njeriu e ka prejardhjen nga majmuni. Të gjitha organizimet shoqërore që kanë marrë si një nga premisat e tyre-bazë teorinë se njeriu e ka prejardhjen nga majmuni kanë përfunduar duke e majmunizuar njeriun. Komunizmi është prova më impresionuese për këtë gjë. Masoneria franceze e Grand Orient nuk mund të bëjë përjashtim.
Ku qëndron e keqja e masonerisë sot? Në pamje të parë masoneria të le përshtypjen e një trilli të çuditshëm ku burrat bëjnë një lojë fëmijësh. Por e vërteta është se këtu ka një të keqe të madhe. E keqja e madhe e masonerisë është se ajo influencon në vendimmarrjen publike, në mënyrë konspirative. Një shtetar, politikan, deputet, gjykatës, prokuror, gjeneral, biznesmen, botues, profesor etj., që është mason do të veprojë në punën e tij publike, jo siç do t’ i thoshte ndërgjegjia e tij dhe interesi publik, por sipas urdhërave të masonerisë dhe në interes të anëtarëve të vëllazërisë sekrete. Urdhëri i vëllazërisë sekrete dhe është ligji më i lartë për masonin dhe prevalon mbi ligjin publik. Një funksionar publik i çdo rangu qoftë, që është mason, nuk e ka më vetëdijen dhe interesin e shërbyesit publik, por vetëdijen dhe interesin e shoqërisë sekrete. Ai është një konspirator që vepron jo më për të mirën publike, por për konsolidimin e pushtetit okult dhe të pasurisë së vëllazërisë dhe anëtarëve të saj.
Siç tregova më lart, Riti Skocez me 33 shkallët e tij është një strukturë ezoterike e sofistikuar, që të ndriçon për një qendër konspiracioni për të krijuar një pushtet të gjithëfuqishëm okult në shoqëri. Simotra e saj franceze Grand Orient nuk është më ndryshe. Në kushtet e shoqërisë së sotme perëndimore, asgjë nuk e justifikon ekzistencën e një strukture të tillë si masoneria. Nëse masoneria kishte një justifikim në shoqëritë me kasta, ku ajo ishte një formë e organizuar disidence, si dhe një kundërbalancim i aristokracisë dhe kastës së klerikëve, që ishin të gjithëfuqishme, sot ajo nuk ka një justifikim. Sot masoneria është bërë ajo çka njerëzit e saj pretendojnë se ishin kleri dhe aristokracia, kur masoneria luftoi kundër tyre, pra kastë që ushtron një pushtet okult në shoqëri. Është shumë alarmuese që tek masoneria marrin pjesë njerëz që kanë poste të rëndësishme zyrtare në sistemin publik të institucionev, në shoqërinë civile, biznes, media etj. Në Itali, në 1982, policia zbuloi rastësisht dokumentet e llozhës masonike të Romës “Propaganda Due“ (P 2) ku kishte shumë deputetë, senatorë, ministra, gjykatës, prokurorë, funksionarë të lartë të shërbimeve sekrete, diplomatë, ushtarakë të lartë, funksionarë të lartë të policisë, afaristë, gazetarë etj. Kuptohet se bashkimi i njerëzve të fuqishëm nga këto fusha, në një shoqatë të fshehtë ishte në kuadrin e një konspiracioni për të krijuar një qendër pushteti okult, në dobi të konspiratorëve. Zbulimi kësaj llozhe është shpjeguar edhe me atë se ishte pjesë e rivalitetit mes linjave të ndryshme të masonerisë ndërkombëtare. E pra, deri atëherë italianët që besonin tek pushteti okult masonik, ishin vënë në lojë si paranojakë, maniakë të teorive të konspiracionit etj., por doli të ishte ndryshe. Paranojakë kishin qenë ata që nuk besonin në to. Masoneria është mafie e legalizuar. Ata që e shfajësojnë masonerinë me argumentin s endryshe nga mafia, ajo nuk e shkel ligjin, bëjnë sikur harrojnë se masoneria nuk ka nevojë ta shkelë ligjin se ajo qëndron mbi ligjin dhe e bën ligjin. Masoneria sigurisht që ka pasur një influencë të madhe në ngjarje të rëndësishme historike dhe kjo gjë thuhet jo vetëm nga ata që shpërfillen si teoricienë konspiracionesh. Në librin e një autoriteti si Bernard Lewis “Lindja e Turqisë moderne”, ku thuhet se llozhat masonike patën një rol të madh në Revolucionin Xhonturk dhe në ngjarje të tjera në Imperinë Osmane dhe Turqi dhe dihet se xhonturqit krijuan një kastë që ushtronte një pushtet okult pas institucioneve zyrtare me anë të Komitetit, të ashtuquajtur, për Bashkim e Përparim.
Ajo që i përgënjeshtron pretendimet e masonëve, se ata janë një shoqatë idealiste, e pafajshme, nëse doni snobësh, është betimi masonik që është i frikshëm dhe i përgjakshëm. Masonët betohen se nëse do të nxjerrin sekretet e Vëllazërisë, atyre le t’ u çahet gjoksi dhe do t’ u shkulet zemra, dhe do t’ u jepet si ushqim zogjve apo kafshëve të egra, se do t’ u shqyhen gjymtyrët, do t’ u digjen mushkëritë dhe do të shpërndahet hiri në ajër.

Pretendimi i masonëve se këto kanë mbetur nga tradita nuk duket bindës. Përse janë dashur në të shkuarën këto betime kanibaleske dhe përse duhen ende sot, nëse është fjala për një shoqatë që pretendon të jetë një shkollë morale? Dhe të mendosh se në çdo shkallë të masonerisë bëhet një betim i ri, më i egër. Masoneria është një fe sekrete, që i shërben një kaste sekrete, si instrument sundimi okult në shoqëri. Masoneria dhe demokracia, masoneria dhe liria përjashtojnë njëra tjetrën. Demokracia sa kohë ekziston masoneria nuk mund të jetë veçse demokraci masonike, ashtu si demokracia në kohën e komunizmit ishte demokraci e ashtuquajtur popullore, që ishte eufemizmi komunist për despotizmin. Argumenti i masonëve se fakti që ata i ka luftuar fashizmi tregon se kanë qenë në dobi të lirisë nuk vlen, se fashizmi shikonte tek masoneria një qendër rivale pushteti despotik. Masonët kanë si strategji kryesore për të zhvlerësuar kritikat ndaj tyre, që t’ i etiketojnë kritikat ndaj tyre si teori konspiracioni. Me këtë ata e projektojnë tek kundërshtarët e tyre të keqen e vet, pra konspiracionin. Por a nuk është sekreti i shkallëzuar i masonëve, i ruajtur me betime makabre, premisë logjike për teori konspiracioni? Është absurde dhe skandaloze që një instrument pushteti okult despotik, oligarkik, i trashëguar nga Antikiteti i thellë, të paraqitet sot si instrument në dobi të lirisë, demokracisë, së mirës dhe së drejtës.
Karl Popper në librin e vet “Shoqëria e Hapur dhe Armiqtë e Saj” (1945), shkruan: “Unë nuk dua të them që konspiracionet nuk ndodhin kurrë. Në të kundërt, ato janë fenomen social tipik”. Popper gjithashtu thotë: «Konspiracionet ndodhin, kjo duhet pohuar. Por fakti që të godet, i cili, pavarësisht ndodhjes së tyre, disaprovon teorinë e konspiracionit, është që pak nga këto konspiracione janë përfundimisht të sukseshme. Konspiratorët rrallë e konsumojnë konspiracionin». Shumë e drejtë! Prandaj ky libër nuk përkthehet në Shqipëri, edhe pse ai i ka dhënë emrin kolanës së botimeve të fondacionit në Shqipëri, “Libra për një shoqëri të hapur” të Piro Mishës, se Fondacioni “Soros” që i financon këto botime, është një strukturë në orbitën e masonerisë. Popper e ka fjalën për rastet që i konvenojnë atij, por kjo që thotë ai mund të shihet dhe me vlerën e një postulati universal.

Duke ndjekur logjikën e Popper mund të thuhet se teoritë e konspiracionit, përveç kur konspiratorët vetëzbulohen pas suksesit të plotë, kur e gjykojnë të arsyeshme, ose rastit kur del një i penduar nga rradhët e konspiratorëve që rrëfehet, siç ndodhi me mafian, që ishte një konspiracion, vërtetohen me prova të tërthorta. Kjo vlen dhe për masonerinë. Masoneria është e ngjashme me “Vëllain e Madh” në “1984” të George Orwell, pra është një qendër pushteti despotik okult.

 

 

Formula e artistëve !

 

Formula e artistëve, piktorëve, skulptorëve të Rilindjes në lidhje me bukurinë u ka qëndruar sprovave të kohës. Edhe sot, portretet e gjenive të penelit konsiderohen si të bukur, pavarësisht ndryshimit të tendencave. Leonardo da Vinçi dhe mjeshtrit e vjetër e kishin shumë të qartë se çfarë do të thoshte bukuri e përjetshme, si ta pasqyronin atë në veprat e tyre e mbi të gjitha si t'ia përcillnin brezit pasues të artistëve. Ky është rezultati i një studimi të fundit, sipas së cilit një kod i krijuar prej tyre dhe i përdorur për të sjellë në jetë veprat e pavdekshme, u ka qëndruar më së miri sprovave të kohës.Artistët e Rilindjes ndiqnin 5-6 kritere neoklasike, të cilat i ndihmonin që të përcaktonin konturet dhe parametrat e një fytyre, që do të ishte përjetësisht e bukur.

Këto kritere ishin të tilla që konsideroheshin njësoj si nga mashkulli ashtu edhe nga femra, pra qoftë mashkull, apo femër ai që i sheh portretet ka të njëjtën ndjenjë të lartë e vlerësim estetik për to.

Një prej tyre, që ka të bëjë me parametrat, për shembull, është ai që gjerësia e fytyrës duhet të jetë 4 herë sa ajo e hundës dhe lartësia e ballit, gjatësia e hundës dhe lartësia e fytyrës duhet të jenë në proporcione të njëjta dhe të kenë të njëjtën lartësi.

I vetmi rregull që doli se nuk ishte ai i duhuri, ishte raporti hundë-gojë. Shkencëtarët kanë zbuluar se një gojë jo shumë e plotë ishte ajo më e preferuara tek autorët e Rilindjes.Në studim, tiparet konsideroheshin më atraktive, kur gjerësia e gojës ishte 1.6 herë më e madhe se gjerësia e hundës. Kodi në fjalë sugjeronte shifrën 1.5 herë më të madhe. Saktësia e rregullave u testua, duke u treguar 36 vullnetarëve fotografitë e 420 personave, 32 prej të cilëve njerëz të famshëm. Meg Ryan ishte në krye të klasifikimit me 8.4 pikë, ndër  1.0 të mundshmet. Rock Hudson ishtei dyti me 7.8 dhe Keanu Reeves, i treti me 7.3.

Ndërkohë,sikurse nuk pritej, Greta Garbo, e cila është shquar për një fytyrë shumë proporcionale dhe interesante, kapi vetëm shifrën 7. Ndër të tjera, 4 fytyra anonime që iu treguan personave dolën shumë mirë, por sigurisht që nuk mund të mateshin me pikavarazhin e yjeve të sipërpërmendur.

Kërkimi u bë nga një skuadër biostatisticienësh nga Universiteti i Nebraskës dhe u publikua në revistën "Tiparet e njohjes". Kërkuesit dolën në përfundimin se mjekrat e vogla janë shumë më tërheqëse në rastin e femrave, ndërkohë që po aq të këndshme për syrin janë edhe hundët e vogla, distancat e mëdha mes të dy syve dhe gojët e vogla. Për sa u përket tipareve të portreteve mashkullore,ndër më perfektet janë simetria e buzës së sipërme me atë të hundës. Tërheqëse është edhe ndarja e fytyrës në dy pjesë simetrike. Meshkujt dhe femrat zakonisht ranë dakord në kriteret e tërheqjes së përgjithshme, por meshkujt u treguan shumë më bujarë në vlerësimin e fytyrave të marra në shqyrtim. Fytyrat femërore morën një vlerësim më të madh nga të dyja sekset, çka do të thotë se fytyrat femërore në përgjithësi dalin se janë më tërheqëse nga ato mashkullore dhe kjo nga të dyja sekset. Goja e vogël, gjithashtu, ishte një nga tiparet që u vlerësua më shumë si nga meshkujt, ashtu edhe nga femrat, ndërkohë që një tipar shumë modern, si për femrën ashtu edhe për mashkullin e sotëm, u konsiderua trashësia e buzës së sipërme. Zakonisht, në reklamat e biznesit preferohet që personazhet që duhet të shfaqen si biznesmenë duhet të kenë pikërisht këtë tipar. Grupi studimor, ndër të tjera, nxori në dritë se pavarësisht se studimi është marrë kryesisht me gjeometrinë e fytyrës së portreteve të pikturave të Rilindjes për të nxjerrë kodet e përdorura në fytyrat që mbartin të ashtuquajturën bukuri e përjetshme, bukuria në fund të fundit është diçka shumë më komplekse dhe nuk mund të matet vetëm me vizore. Bukuria qëndron në sytë e atij që sheh dhe është e bukur jo ajo që është e bukur, por ajo që na duket e bukur. Për t'iu rikthyer edhe njëherë tipareve të portreteve të Rilindjes, veç kodeve të zbuluara nga studime të herëpashershme, brenda tyre ka ende mister, një mister që buron nga frymëzimi i gjenive të atyre shekujve, të atyre gjenive që nisën të sjellin dritë pas periudhave të errëta të Mesjetës.

 

 

Misteri i numrit 13 !

 

Evropianët, veçanërisht anglo-saksonët janë shumë supersticiozë, kur bëhet fjalë për numrin 13. Sipas tyre, nëse 13 persona ndodhen të ulur në të njëjtën tryezë,njëri prej tyre do të vdesë brenda vitit. E premtjae datës 13 konsiderohet një datë shumë e keqe dhe një ditë e mbrapshtë. Dita e 13 e vitit, kati i 13, numri 13, të gjitha konsiderohen si ndjellës tëfatkeqësive. Me një fjalë, çdo gjë që përmban 13 është “e mallkuar”. Edhe në Rusi,numri mendohet se ka lidhje me djallin. Por nga vjen i gjithë ky supersticion negativ për numrin 13 dhe përse popuj e kultura të tjera nuk e kanë një fiksim të tillë? Triskaidekaphobia është frika nga numri 13.Fjalët që përbëjnë termin e mësipërm janë marrë nga latinishtja dhe greqishtja e vjetër, edhe pse në ato kohë mbi këtë numër nuk kishte rënë hija e zezë e mallkimit.Zakonisht njerëzit e kanë lidhur numrin 12 me bollëkun dhe me plotësinë e gjërave.Kështu ka 12 zotër olimpikë, 12 shenja të horoskopit, apo 12 dishepuj. Nëse këtij numri të plotë i shtohet një tjetër, atëherë situata bëhet e paqartë dhe e paparashikueshme. Juda ishte i ftuari i 13 në Darkën e Fundit dhe kjo është një nga arsyet që ky numër konsiderohet si ndjellës i fatkeqësive.Në gjysmën e dytë të shekullit të kaluar pati disa teori në lidhje me këtë numër, sipas të cilave në Sabath kishte 13 shtriga. Megjithatë, kisha nuk e konfirmoi kurrë një gjë të tillë. Po të kërkosh një shpjegim në Fjalorin e Supersticioneve të Oksfordit, numri 13 lidhet me të premten e datës 13, e cila u përmend për herë të parë në vitin 1913,700 vjet pas shpërbërjes me dhunë të Urdhrit të Kalorësve të Tempullit.Të premten e datës 13 të vitit 1307, të gjithë kalorësit tempullarë u kapën në Francë dhe kështu urdhri reshti së ekzistuari.Një tjetër fakt për cilësimin e numrit si “të mbrapshtë” është se letra e 13 e Tarotëve është letra e vdekjes. Kjo është vendosur në Italinë e shekujve 15-16, por nuk ka të bëjë aspak me Darkën e Fundit.Shumë interesant është edhe fakti se numrit 13 nuk i ishte kushtuar ndonjë vëmendje e veçantë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës deri në shekullin e 19. Emri zyrtar i Deklaratës së Pavarësisë është: “Deklarata e Pavarësisë së 13 Kolonive” dhe brenda 15 vitesh vendi quhej 13 Shtetet e Bashkuara. Në fund të shekullit të 18,numri 13 simbolizonte pavarësinë dhe bashkimin e vendit të ri. Më 4 korrik, në Ditën e Pavarësisë,kishte 13 të shtëna me top dhe disa rituale të tjera tradicionale,të cilat përsëriteshin 13 herë rresht. Vetëm kur 13 shteteve iu shtua shteti i 14, ai i Vermontit në vitin 1791, çdo ritual bëhej me numrin e ri, pra me numrin 14, i cili u konsiderua si numri i fatit.Deri në shekullin e 19 kishte një tjetër supersticion të lidhur me 13-n, ai i 13 miqve të ulur rreth së njëjtës tryezë. Për të shpjeguar frikën e disa popullatave ndaj këtij numri ka një mori librash që merren me zanafillën e kësaj fobie që vazhdon edhe sot në Evropë, por edhe në vende të tjera. Në fund të shekullit të 19, ky supersticion u përhap edhe përtej oqeanit Atlantik. Shkrimtarë nga vende të ndryshme, si Fjodor Dostojevski, Henrik Ibsen, Leon Tolstoi, Zhul Verni apo Oskar Uajld e kanë përmendur jo pak këtë numër në veprat e tyre.

Në vitin 1880, disa njujorkezë vendosën që të hiqnin këtë paragjykim që ishte kthyer në një fiksim të vërtetë. Kështu një veteran i Luftës Civile dhe një njeri i njohur në rrethet e larta,William Fowler vendosi që të krijonte një klub,anëtarët e të cilit të darkonin datën e 13 të çdo muaji dhe rreth tryezës të uleshin 13 anëtarë të klubit. Darka e tyre e parë u organizua në hotelin “Knickerbocker”, të premten e 13 janarit të vitit 1881, në dhomën numër 13. Kjo nuk ishte vetëm një luftë kundër këtij numri që ishte bërë shumë i famshëm dhe i rrezikshëm, njëherazi, por edhe një luftë kundër të gjitha llojeve të bestytnive e supersticioneve të kohës.Duhet thënë se njerëzit, të gjithë pa përjashtim, po jepeshin shumë pas shenjave, falleve e dukurive të tjera okulte e misterioze, dhe kjo ishte kthyer në një epidemi, pasi i kishte kaluar përmasat e një fiksimi të përkohshëm.Gjatë rrugës drejt vendit të darkës, të ftuarit kaluan nën një shkallë të posaçme, hodhën kripë në tryezën e tyre dhe i vendosën pirunjtë në tryezë në formë kryqi. Në një tabelë të madhe të varur në mur ndodhej parulla: “Nos Morituri Te Salutamus” (“Ne të vdekshmit të përshëndesim”). Ky klub u bë shumë i famshëm dhe ajo që nisi si një kundërshti ndaj supersticioneve, e kryesisht ndaj fiksimit për numrin 13, u shndërrua në një klub aventurierësh që ndërmorën shumë veprime të rrezikshme për të hedhur poshtë paragjykimet e kohës. Po për sa i përket darkës së famshme, menyja u soll në gurë varri, ndërsa tryeza e darkës ishte ndriçuar nga kafka boshe me qirinj brenda, tamam si në netët e Hollouinit. Sallatat dhe ushqimet e ndryshme erdhën në pjata që kishin formën e arkivoleve.Ndërkohë i gjithë ambienti rrotull ishte zbukuruar me sende që sjellin fat të keq, si pasqyra të thyera apo silueta macesh të zeza.Në vitin 1887,klubi ishte shndërruar në një institucion shumë popullor dhe numëronte 487 anëtarë. Në vitin 1895, krijuesi i tij deklaroi se numri i vetëvrasjeve mes anëtarëve të klubit ishte shumë më i vogël se përqindja mesatare e vendit. Pavarësisht të gjitha veprimtarive zbavitëse që bëheshin në të dhe mesazhit që ata synonin të përcillnin, klubi i të 13-ve u shpërbë në vitin 1914 për shkak të fillimit të Luftës së Parë Botërore. Të gjithë anëtarët ranë dakord se mungesa e respektit për vdekjen në një epokë lufte do të ishte e pavënd.

 

Kur do të përmbyset Bota ?!

 

Shpërthime vullkanike të mëdha,stuhi magnetike, rrezatime nga hapësira etj... Pas vetëm tre

vjetësh në Tokë do të mbretërojë ferri, ose të paktën sipas Laurenc Xhozef, fizikan nga SHBA dhe autori i librit "Apokalipsi 2012". Bindjet e tij bazohen në një fakt: më 12 dhjetor të vitit 2012 do të përfundojë cikli i kalendarit Maja, qytetërimi misterioz që banoi në Amerikën Qendrore nga viti

1800 përpara Krishtit deri në vitit 1450 pas Krishtit.

Për më shumë të nesërmen e asaj dite do të ndodhë solstici dimëror dhe Dielli do të pozicionohet me qendrën e Rrugës së Qumështit për herë të parë pas 26 mijë vjetësh...

A duhet të shqetësohemi?

Pozicionimi astronomik nuk do të jetë i rrezikshëm, të paktën sipas shkencëtarëve që e mbikëqyrin hapësirën në vazhdimësi. Për shembull në vitin 2002 pesë planetë u pozicionuan në një vijë të drejtë në harkun e 33 gradëve pa shkaktuar asnjë pasojë në kozmos. Ndërsa kultura Maja ishte një nga më komplekset në botë dhe shquhej për diturinë në fushën e matematikës dhe astronomisë.

Por e gjitha kjo po krijon një klimë ankthi në lidhje me vitin 2012 që kujton pak a shumë atë të vitit 2000. Kur sipas raporteve në të gjithë botën u shpenzuan rreth 300 miliardë dollarë për të ndërhyrë

në sistemet informatike dhe për të parandaluar katastrofën e madhe. Por, gjithsesi, ne jemi bijë të një apokalipsi.

Gjashtëdhjetepesë milionë vjet më parë, toka u trondit nga një kataklizëm i vërtetë. Një meteor tepër i madh me një diametër rreth 10 km, ndezi në flakë atmosferën dhe u përplas në brigjet Yukatan (në Meksikë) duke shkaktuar një krater të gjërë më shumë se 100 kilometra dhe një re pluhuri që do ta mbulonte të gjithë tokën për vite me radhë si një perde e zezë. Dhe përfundoi

kështu epoka e dinosaurëve, reptilët e mëdhenj që për miliona vjet kanë qenë

"të zotët" e planetit.

Ndërsa në atë epokë, gjitarët arrinin madhësinë fizike të një qeni. Por çuditërisht ata i mbijetuan

katastrofës. Dhe madje përfituan nga ajo:duke mos qenë më të kërcënuar nga zvarranikët

gjigandë filluan të evoluonin derisa u bënë ata dominuesit e vërtetë të planetit Tokë.

Epoka e re e gurit

Edhe në ditët e sotme, siç ndodhi në vitin 1999, disa e lidhin këtë histori me Nostradamusin (Michel de Notre-Dame,1503-1566). Por në fakt, Nostradamusi e kishte parashikuar katastrofën edhe disa

herë të tjera në shekujt e kaluar, por asnjë

informacion nuk lidhet me vitin 2012.

Një hipotezë më shkencore apokalipsi është teoria e Olduvait, e formuluar në vitin 1989 nga inxhinieri Riçard Dukan, mbi bazën e të dhënave botërore mbi energjinë dhe popullsinë. Hipoteza e merr emrin nga ultësira e Olduvait në Tanzani, duke u konsideruar si një metaforë e kohës së gurit të cilës ka mundësi që t'i rikthehemi pas vitit 2012...

Por hipoteza të tilla tashmë na kanë bërë tepër skeptikë, pasi të tilla katastrofa janë parashikuar që nga viti 1979 deri në 2008, por që asnjë prej tyre nuk rezultoi e vërtetë.

Por ka pasur edhe raste tragjike si "Heaven's Gate": në vitin 1997.39 persona u vetëvranë me shpresën se do të arrinin në një "nivel superior" përpara se bota të shkatërrohej. Një bindje që thellohet së tepërmi mund të ketë rrënjë politike dhe sociale, mbi të gjitha nëse përcillet nga persona që kanë pozicione të fuqishme.Të influencohesh nga mendimi i një apokalipsi do të thotë ta lëshosh veten në një rrjedhë mendimesh duke mos bërë asgjë për ta parandaluar. Ose mund të klasifikohet edhe si një sjellje që bën reale një profeci.

 

FUNDI I NJË CIKLI PREJ 5.125 VJETËSH

 

Majat ishin matematikantë të zotë (njihnin mirë konceptin e "zeros") gjithashtu edhe astronomë të shkëlqyer, pasi eklipset i llogarisnin me saktësi. Ndërsa për të matur kohën ata përdornin tre kalendarë. Kishin një kalendar shumë antik i tipit fetar i quajtur "Tzolk'in", i cili numëronte 260 ditë (ndarë në 13 muaj me nga 20 ditë).Pastaj ishte dhe një kalendar që ndiqte stinët dhe zgjaste 365 ditë. Dhe i treti ishte një kalendar që numëronte një periudhë prej 5.125

vitesh. Kështu si në kalendarin grek që numëroheshin vitet nga fillimi i Lojërave të para Olimpike ose ai romak ku numërimi fillonte nga themelimi i Romës, edhe kalendari mitik i Majave fillonte nga një ditë e caktuar që ndoshta përfaqësonte një ngjarje të rëndësishme, ndoshta ajo që për ne është viti 3113 përpara Krishtit.Ky kalendar përfundon në vitin 2012, por ndoshta ky nuk mund të jetë një fund i keq,pasi për Majat përfundimi i një cikli të caktuar do të thoshte një festë e madhe.

 

Fundi i kohës

Majat ishin astronomë të zotë...dhe kalendarët e tyre përfundojnë në vitin 2012.

Sipas disa të thënave antike, "Roma dhe bota do të ishin të sigurta derisa Koloseu të qëndronte në këmbë".Dikush profetizoi datën dhe më pas me mijëra pelegrinë shkuan te Papa për të larë mëkatet.

28.10.1992

Ati i përnderuar Le Jang Lim i Kishës Misionare të Tamit në Korenë e Jugut, tha se Krishti do të merrte 144 mijë të besuarit e tij në mesnatën e kësaj dite për t'i shpëtuar nga katastrofa e madhe. Më shumë se 100 mijë persona u prezantuan në rreth 200 kisha fundamentaliste. Por Le Jang Lim u arrestua për shfrytëzimin e 4 milionë dollarëve që kishte mbledhur nga dhurimet e besimtarëve.

7.1999

Një parashikim i dytë për fundin e botës nga ana e Nostradamusit.

11.1999

U hodh hipoteza se një eksperiment i fizikës atomike në laboratorët nacionalë të Brokhaven në SHBA mund të shkaktonin një vrimë të zezë që mund të shkatërronte Tokën.

31.12.1999

Dita përfundimtare e mijëvjeçarit (sistemet informatike duhej të ishin futur në krizë).

19.1.2038

Në këtë datë është parashikuar një tjetër fund, por ky nga sistemi "Unix".

 

 

Cfarë ndodhi në të vërtetë me Benito Musolinin ?

 

Musolini është akoma i burgosuri i Badoljos dhe në Romë sundon kaosi. Është vera e vitit 1943, më dramatikja që prej kohës kur ka filluar lufta. Një nga shefat e shërbimit sekret nazist në Itali është Herbert Kapler, majori që disa muaj më vonë 24 mars të vitit 1944 organizoi një masakër, ku u vranë 335 civilë me një të shtënë mbas koke, një reprezalje monstruoze, për shkak të atentatit partizan të rrugës "Razela" një ditë më parë.

Në atë fillim gushti të vitit 1943, majori Kapler ka për të kryer misionin e pamundur. Duhet

të arrijë të çlirojë Benito Musolinin, të cilin më datë 26 korrik e transferuan në Ponza dhe pastaj në Madalena. Dhe duhet të informojë edhe Berlinin ditë pas dite, orë pas ore, mbi të gjitha zhvillimet e armëpushimit ndërmjet shefit të ri të qeverisë italiane, Pietro Badoljo dhe anglo-amerikanëve. Aleatët zbarkuan në Siçili më datë 10 korrik. Ndër shërbimet sekrete gjermane në Romë ka filluar konfuzioni. Kapler dërgon pa pushim qindra fonograme në Gjermani, drejtuar shefit të SS-ve, Heinrik

Himler. Por shërbimi i Inteligjencës së Londrës survejon dhe dokumenton gjithçka. Dhe gjithçka përfundon në tryezën e Uinston Çërçillit. Këto mesazhe mbetën të pabotuara për publikun për gjashtëdhjetë vjet. U publikuan vetëm në vitin 2004, bashkë me të tjera mijëra fonograme që vinin nga fronti i luftës. Fonogramet që janë dërguar nga Italia janë më konfuzet nga gjithë të tjerat që u dërguan nga Afrika e Veriut, Franca, vendet ballkanike, Lindja e Mesme, Kabuli dhe Teherani. Të gjitha janë fonograme të klasifikuara "top sekret". Dhe prej këtyre copëzave historish tragjike, dalin në dritë edhe ngjarjet e zhvilluara në Italinë e vitit 1943. Madje kuptohet që për Hitlerin ishte prioritet që të dinte gjithmonë se ku ndodhej Musolini. Gjithashtu, prioritet tjetër ishte edhe problemi i hebrenjve.

Majori Kapler është gjithmonë në dijeni për zhvendosjet e Duçes. Informohej nga karabinierët,

fashistë besnikë, spiunë të tjerë që punonin nën komandën e tij. Madje edhe në Vatikan kishte burime informacioni. Dhe madje prej atje e informojnë se kishin filluar tratativat për armëpushimin ndërmjet "tradhtarit" Badoljo dhe aleatëve. Në Berlin dërgon edhe analizat e tij mbi gjendjen në Itali; mbi popullatën që ka filluar të ndjejë mospëlqim dhe urrejtje për forcat gjermane; mbi Duçen, "që sa vjen dhe bëhet jo popullor"; mbi rrezikun e "një lufte civile". Nën urdhërat e Herbert Kapler gjejmë edhe kapitenin e SS-ve, Erik Priebke, i gjykuar në Itali në vitet nëntëdhjetë për masakrën e 24 marsit. Priebke jeton akoma në Romë, me arrest shtëpie, jo shumë larg rrugës "Razela". Drejtuar me urgjencë komandantit të SS, Henrik Himler.

Ndërmjet Panjocit, i cili është në kontakt me një burim të besueshëm brënda forcave të karabinierëve,Dollman ka marrë informacion se Duçe ndodhet që prej dy ditëve më parë në ishullin Ponza, ndërmjet Gateas dhe Napolit. Do të lajmëroj menjëherë gjeneralin Student.

4 gusht 1943. Zëvendësmarshalli Keselring nuk është dakord me planet e komandantit të SS, sepse aksioni i gjeneralit Student (për të liruar Musolinin) konsiston në një sulm të menjëhershëm.

6 gusht 1943. Po bëhemi akoma më shumë të papërfillshëm në sektorët më të ulët të shoqërisë.

6 gusht 1943.Sipas disa informacioneve që vijnë nga Vatikani, ndërmjetësit (akti për armëpushim)

janë aq të pashpresë, saqë pritet se kapitullimi i Italisë mund të vijë brenda dyzetë ditëve.

8 gusht 1943. Më datë 5 gusht, kinematë e Romës transmetuan pamje nga 26 korriku.Në përgjithësi u transmetuan skena ku shfaqeshin duartrokitje të forta,veç atyre ku shfaqej Mbreti.Por duartrokitjet më të forta jepeshin kur dilnin zyrtarët dhe ushtarët italianë.

10 gusht 1943. Duçe ndodhet me siguri në Ponza edhe pse qarkullojnë zëra për të kundërtën.

11 gusht 1943. Një anëtar i Vatikanit takoi dje Mbretin, për t'i komunikuar lajmin vijues: Ambasadori anglez në Vatikan është informuar se Duçja ndodhet në ishullin Ponza.

14 gusht 1943. Duçe u evakua nga Ponza më datë 12 gusht,pikërisht dy ditë më parë. Po kërkojmë në çdo drejtim për të zbuluar se ku ndodhet aktualisht. Burimet tona janë komisarët e policisë, Pistiçeli dhe Dollman.

15 gusht 1943. Gjenerali Student është në pritje për të marrë informacionin me anë të radios mbi vendndodhjen e Duçes dhe më pas t'ia transmetojë

komandantit të SS-ve.

15 gusht 1943. Agjenti 37/7 ka informacione se Duçja ishte drejtuar për në ishullin Madalena.

 17 gusht 1943. Sot, Sim (shërbimi informativ ushtarak nën komandën e Badoljos), ka urdhëruar shtjellimin dhe studimin: "Cilat do të ishin reagimet e Gjermanisë nëse Italia do të krijonte një aleancë me Anglinë".Përgjigja duhet të vijë absolutisht brenda ditës.

19 gusht 1943. Bashkë me fëmijët, konti dhe kontesha Ciano aktualisht ndodhen në rezidencën e tyre (adresa i është komunikuar komandantit të SS). Kanë liri veprimi, por janë nën vëzhgim e sipër.

20 gusht 1943. Sipas disa informacioneve të besueshme (të marra nga Panjoci), këtë mëngjes Duçja ndodhej në ishullin e Madalenës.

29 gusht 1943. Sipas Pomilios, ish-drejtor i institutit kulturor fashist, Musolini u transferua nga ishulli Madalena, në vilën Pantano, në jug të liqenit Trazimeno.Informacioni vjen nga një ushtarak i eskortës së tij. Tashmë kam urdhëruar që të verifikohet saktësia dhe besueshmëria e informacionit.

30 gusht 1943. Në lidhje me zhvillimet e brëndëshme politike, kam përshtypjen se qeveria Badoljo do të bjerë dakord për një paqe të pjesshme (vetëm me anglo-amerikanët), brenda harkut kohor të dhjetë ditëve.

5 shtator 1943. Falë disa informacioneve të siguruara nga një burim brenda policisë së ishullit Gran Sasso, kemi zbuluar që Musolini ka shumë mundësi të ndodhet në një hotel të asaj zone. Kam dërguar disa nga njerëzit e mi për të vëzhguar zonën. Do të kthehen në Romë pasditen e së martës.

 6 shtator 1943. Drejtori i çentralit telefonik pranë bazës kryesore të aeronautikës ushtarake italiane, i ka transmetuar sekretarit të Mbretit lajmin vijues.

Në orën 17 të 4 shtatorit është kryer një bisedë telefonike ndërmjet komandës së lartë të Forcave të Armatosura italiane dhe komandës së aeronautikës.Propozimi për paqe nga pala italiane është pranuar menjëherë nga pala angleze. Në tratativat e ardhshme do të punohet për të arritur eliminimin e kushteve që janë vënë nga pala amerikane. Duke parë rëndësinë e kësaj çështjeje, kemi

kërkuar për të pasur menjëherë një kontakt të drejtpërdrejtë me burimin e këtij informacioni.

7 shator 1943. Kemi përfunduar së vëzhguari zonën jugore të Gran Sasso. Konfirmojmë se Duçe

ndodhet akoma në hotelin "Campo Imperatore".

10 shtator 1943. Operacioni për lirimin e Duçes ka nisur.

 11 shtator 1943. Produktet ushqimore janë pakësuar.Të gjitha hotelet dhe dyqanet janë mbyllur. Popullata nuk ka me çfarë të ushqehet dhe po i kundërvihet Gjermanisë.

12 shtator 1943. Këtë mëngjes, në orën 10:00, reparti i parashutistëve, nën urdhrat e Skorzenit (një nga shefat e shërbimeve sekrete gjermane në Evropë), ka nisur operacionin në Gran Sasso. Reparti duhet të kthehet në bazë vetëm nëse Musoloni do të ketë mbërritur në Gjermani.

12 shtator 1943. Lirimi i Musolinit u krye me sukses.

16 shtator 1943. Ky plan (pra rrëmbimi i tij) u krye brenda kohës së parashikuar. Gjithsesi, duhet të nënvizoj se kam qënë gjithmonë kundra këtij operacioni dhe pasojave që do të ketë në reagimin e italianëve ndaj Gjermanisë.

18 shtator 1943. Shpallja për rithemelimin i partisë fashiste nga ana e Musolinit ka lënë një përshtypje skeptike në qytetarët italianë. Mbi të gjitha, në Romë shihet qartë avancimi i anglo-amerikanëve dhe një mbështetje ekzaltuese e popullit për përmirësimin e ndihmave në ushqime. Ka filluar të krijohet ideja se trupat gjermane janë shkaktarët e fillimit të kësaj krize.Dhe mendohet se anglezët do ta zgjidhnin gjëndjen brënda pak kohe. Ka zëra se çlirimi i Italisë nga gjermanët do të nisë nga zonat veriore. Italianët janë të bindur se së shpejti do të çlirohen nga fashistët. Gjithsesi

mendohet se ushtarët gjermanë do të bëjnë rezistencë dhe do të shkatërrojnë të gjitha bazat ushtarake vëndase. Por të gjithë i besojnë propagandës angleze, e cila po provokon shumë kundërvënie ndaj prezencës tonë.

15 tetor 1943. Deklarata për luftë e qeverisë Badoljo (ndaj Gjermanisë) ka ngjallur pak interes në sektorët publikë.Grupet antifashiste, të drejtuara nga komunistët, e interpretojnë si nismë të lirë për çdo lloj dhune kundra gjermanëve. Ka lindur frika për fillimin e një lufte civile. Të gjithë janë skeptikë,pasi Musolini nuk po shfaqet më në publik.

16 tetor 1943. Aksioni kundra hebrenjve nisi dhe përfundoi brenda ditës sipas planeve të parashikuara.Popullata është skeptike dhe nuk pret asgjë të mirë nga kjo qeveri.

 23 shtator 1943.Ndër dokumentat që kemi sekuestruar në Ministrinë e Brëndëshme, ndodhen raportet mbi jetën private të Duçes dhe të motrave Petaçi.

29 shtator 1943. Ndjenjat e italianëve kundrejt Gjermanisë po përkeqësohen. Dhe presioni po shtohet akoma më shumë pas qarkullimit të zërave mbi persekutime dhe arrestime ndër civilë të ndryshëm italianë.Ka lindur edhe ideja se gjermanët do të evakuojnë Romën. Por një tërheqje e jona do të zhgënjente të gjithë besimin e krijuar pas fitoreve të njëpasnjëshme.

30 shtator 1943. Duçja tashmë nuk shfaqet në publik prej kohësh.

4 tetor 1943. Në përgjithësi popullata ndihet e gëzuar për mundjen e Gjermanisë.Tërheqja e trupave gjermane nga Napoli drejt veriut tashmë është tepër i qartë për të gjithë. Gjithsesi policia gjermane është në gatishmëri të plotë.Por për shkak të pabesisë, policia italianë nuk është lejuar të aktivizohet

shumë veç arrestimeve individuale.Nuk ishte e mundur të rrethoheshin të gjitha hyrje-daljet e Romës, pasi edhe policia gjermane ishte e kufizuar në numër (365 në total). Gjithsesi u arrestuan

1.259 persona në shtëpitë e hebrenjve.Operacioni u zhvillua nga ora 05:30, deri në orën 14:00. Numri i hebrenjve të burgosur është 1.002. U liruan vetëm elementët me gjak të përzierë,të huajt (ndër këta edhe një qytetar i Vatikanit), familjet e përbëra nga anëtarë të përzierë në racë (përfshirë edhe ata ku ndonjë nga bashkëshortët ishte hebre), shërbëtorët dhe qiraxhinjtë e arianëve. Persekutimi i hebrenjve të Romës është parashikuar për në datën 18 tetor në orën 09:00 nën mbikëqyrjen e 30 ushtarakëve. Në përgjithësi gjatë operacionit nuk pati rezistencë nga ana e popullatës italiane, madje në shumë raste kishte edhe bashkëpunim. Në një rast, për shembull,policia u përball me një fashist, i cili nuk dispononte një dokument identifikimi.Kishte hyrë në një shtëpi hebrenjsh një orë më parë dhe pretendonte se shtëpia ishte pronë e tij. Pjesa më e madhe e popullatës nuk u duk gjatë aksionit. U shfaq vetëm një grusht turme e çoroditur që kërkonte të largonte policët gjermanë nga qytetarët hebrenj,madje në disa raste edhe të armatosur.

 

 

Si u krijua N.A.S.A (National Aeronautics and Space Administration) ?

 

Ishte ora 16 e 44 minuta (e 34 sekonda për të qënë ekzaktë) e datës 6 dhjetor të vitit 1957, në Florida, kur “mission control” ndezi mishelën e oksigjenit të lëngshëm, naftës dhe azotit që ndodhej në serbatorin e parë të raketës “Vanguard”, me të cilën Amerika shpresonte të dërgonte në orbitë satelitin e parë në historinë e saj. Nën vëzhgimin e Presidentit Aizenhauer dhe të gjithë botës,një ngjarje historike që transmetohej drejtpërsëdrejti në televizion.Motori i sektorit të parë u ndez dhe pas 24 sekondash shpërtheu. Udhëtimi i tij për të lëshuar satelitin e parë artificial amerikan, për t’i dhënë përgjigje “botës së lirë”, për t’iu përgjigjur “Sputnik-ut” të Kremlinit (sateliti i parë artificial që u lëshua në hapësirë nga njerëzimi), zgjati pikërisht katër këmbë, një metër e njëzet centimetra, aventura më e shkurtër hapësinore në historinë e aeronautikës. Gazetat e përshkruan me ironi.

Krushev u lumturua. Aizenhauer pati një nga ato krizat e tij legjendare të mllefit, të cilat më parë kishin qënë të shpeshta pas figurës stoike të gjeneralit të moshuar, i cili kishte drejtuar aleatët në plazhet e Normandisë. Por vetëm një njeri buzëqeshi i kënaqur. Buzëqeshi nga larg, nga zyra e tij në Qendrën e Kërkimeve të Raketave në Alabama. Ishte një inxhinier i ri gjerman, rreth 45 vjeç, një burrë që më parë kishte veshur uniformën e zezë të SS-ve, babai i V1 dhe V2, të cilat u ndërtuan nga skllevërit e Evropës së pushtuar dhe që më pas ranë mbi kokat e londinezëve të pafajshëm. Por “lavatriçja” fantastike e Luftës së Ftohtë e kishte larë, ia kishte hequr njollat,duke “e pagëzuar” dhe natyralizuar si amerikan, sepse ai dhe vetëm ai, Uehrner Von Braun, kishte raketën e duhur, projekti më i mirë, “çelësi” që do t’i hapte Amerikës dyert drejt qiellit. Tetë muaj më vonë pas dështimit, Aizenhauer do të firmoste më datë 29 korrik të vitit 1958 aktin për krijimin e “National Aeronautics and Space Administration” pra NASA-s (Agjencisë Hapësinore Amerikane), e cila u formua me detyrën për të mbledhur dhe koordinuar mbetjet e programeve rivale. Dhe do të ishte pikërisht Von

Braun ai që do ta transformonte si “mbretëreshën dominuese të hapësirës” në garën e pafundme të hapësirës, kur vetëm 12 vjet pas dështimit të parë do të na çonte ne njerëzit në Hënë dhe robotët e shumtë në Mars, për të zbuluar hipotezën e jetës përtej Tokës. Pesëdhjetë vjet ekzistencë për “çupëlinën dështake”, që sot mjaft mirë e shohin si “një zonjë të fortë”, tregojnë

se sa e shpejtë dhe revolucionare ka qënë gara për kontrollin shkencor, por realisht politik, ideologjik

dhe ushtarak të boshllëkut përtej atmosferës tonë dhe sistemit diellor. Një gjysmë shekulli ekzistencë, që ka rikonfirmuar duke kaluar nga turpi i fluturimit prej një metër e njëzetë centimetra, në projektin për të stabilizuar koloni njerëzore permanente në Hënë dhe në Mars, opinionin e një njohësi të madh të Amerikës, siç ishte Uinston Çërçill: “Gjithmonë është e sigurt se amerikanët do të bëjnë të gjitha gjërat e gabuara përpara se të bëjnë gjënë e duhur”.

Është gati e pamundur që sot, ndërsa ish-Bashkimi Sovjetik duket më i zënë duke u kujdesur për klubet e futbollit dhe duke u bërë shantazh konsumatorëve të tij të naftës dhe gazit dhe ndërkohë kur mjeti i fundit për udhëtimet orbitale, “Shutle”, po përgatitet për të dalë jashtë përdorimit,të përjetosh sërish ndjenjën e humbjes historike dhe panikun që kishte pushtuar Amerikën gjatë fundit të viteve pesëdhjetë dhe fillimit të viteve shtatëdhjetë.

Bashkimi Sovjetik i Nikita Krushevit dhe më pas i Brezhnevit e i Kosyginit, thjesht e dominonte hapësirën me një seri rekordesh të cilat një dëshmitar i jashtëzakonshëm si Neil Armstrong i ka radhitur në parathënien e memorieve të kolegut Skot dhe rusit Leonov, “Dy fytyrat e Hënës”: sateliti i parë në orbitë, “Sputnik”, në vitin 1957, që mund të shihej me sy të lirë; të parët në dërgimin e një krijese të gjallë (gjithashtu martiri i parë), qenushes së quajtur Laika; të parët që bënë shëtitjet hapësinore me Aleksei Leonov; të parët që dërguan një femër në orbitë; të parët që dërguan një ekuipazh të shumtë në numër; të parët që arritën në Hënë dhe Mars me anë të sondave.

Por NASA, te Von Braun gjeti motorin, te Xhon F . Kenedi karburantin dhe në garën me sovjetikët gjeti stimulin për të bërë përpara. Me një kombinim ekskluziv masonësh dhe ish-nazistësh, nga Von Braun deri te Xhejms Ueb si drejtor (Aldrin gjithmonë e mbante me krenari unazën e Masonerisë në çdo foto zyrtare. Shpesh prihej ose modifikohej nga vetë NASA), transformimi nga diletant deri në hapat e parë të suksesit dhe profesionalizmit ishte vërtet për t’u habitur. Puna, largpamësia dhe entuziazmi popullor mund të krahasohej vetëm me “Projektin Mahnatan”, i cili, në katër vjet, me 130 mijë të punësuar dhe me një kosto prej 30 miliardë dollarësh me vlerën aktuale, prodhoi armën e parë atomike; ose me mobilizimin e madh industrial dhe njerëzor të periudhës pas

“Pearl Harbor”, kur Amerika u transformua nga një vend me një ushtri të stërvitur mirë,e cila përdorte shkopinjtë e fshesës në mungesë të armëve,në një makineri të jashtëzakonshme, që dinte të ndërtonte nga zero.Sot, pesëdhjetë vjet më vonë, ndërsa 18 miliardët e dollarëve që u nxorën nga kongresi për bilançin e vitit 2008, të cilët duket se janë të destinuar për të mbajtur në funksion qendrat dhe bazat ushtarake për të kënaqur senatorët dhe deputetët.“Saturni V”, transportuesi i “Apollo”-s, po ndryshket në vetmi dhe të kujtosh vlerat e kuptimin e epokës së artë të “mbretëreshës së hapësirës” në vitet shtatëdhjetë, kërkon një imagjinatë të madhe

historike, madje edhe për ata që kanë jetuar në atë periudhë. Tatëpjeta e shfrenuar e NASA-s, nga dështimet e provave të para e deri te ngjarja historike e Armstrongut në Hënë, u përball me të gjitha pengesat e mundshme të asaj dekade. Kapsula e “Mercury”-t në lëshimet e para, suksesi i fluturimit të parë orbital të Xhon Glen,problemet me projektin “Apollo”, tragjedia e tre astronautëve që humbën jetën në flakët e “Apollo I”, drama e “Apollo XIII” e përjetuar drejtpërsëdrejti në televizion, udhëtuan në krah të gabuar të rrugës së një kombi, i cili po përjetonte errësirën e vrasjeve politike, të Vietnamit, të viteve ‘68, të dhunës dhe të demoralizimit. NASA nuk e dërgoi Amerikën në Hënë, por dërgoi Hënën në Amerikë. Një ngjarje tekno-politike-propagandiste që i fali përsëri përparësinë globale, të cilën ia kishte marrë “Sputniku”, lufta e Vietnamit dhe ato plumbat që i morën jetën Kenedit dhe dy liderëve të tjerë të të drejtave civile, siç ishin Malkom X dhe Martin Luter King.

Kaq shumë i paimagjinueshëm ishte ky kapacitet për të qenë i mrekullueshëm në kohërat e konfuzionit dhe të paperfektshmërisë, sa që “armiqtë” e saj ngritën hipoteza, teori, akuza manipulimesh etj.Shtatëdhjetëedy orë pas zbarkimit në Hënë, një personazh misterioz me syze të zeza sillej vërdallë në sallën e shtypit të “Jet Propulsion” në Pasadena, Qendra e Kërkimeve dhe Kontrollit që NASA ndan bashkë me Politeknikun e Kalifornisë. Ai po shpërndante një komunikim për shtypin, në të cilin shpjegohej se zbarkimi në Hënë ishte një trillim i vërtetë dhe “astronautët” ishin ulur në shkretëtirën Mojave, në Kaliforni. Madje ka edhe nga ata që besojnë të kundërtën, pra që sondat dhe njerëzit e NASA-s kanë zbuluar shenja të mahnitshme nga qytetërime të zhdukura, struktura, piramida, madje edhe qytete tashmë të vdekura, të cilat i janë fshehur publikut

duke trukuar fotot, ose duke u shtirur për probleme teknike për të vetmen arsye sepse ne njerëzorët nuk jemi akoma gati për t’u përballur me realitetin e një universi që banohet edhe nga të tjera krijesa. Neil Armstrong, edhe në moshën 78-vjeçare vazhdon të ketë akoma dyshime se NASA di akoma më shumë në krahasim me ato që thotë dhe që tregon: “Atje tej ka gjëra të mrekullueshme dhe të mahnitshme. Vetëm sikur të dimë si t’i heqim perdet e së vërtetës”. Por problemi i NASA-s nuk është që t’i hyjë punës për zbulime të reja dhe të bujshme, të cilat,përkundrazi, mund të shërbejnë për të entuziazmuar popullin. Por më së shumti i duhet të bindë presidentët,parlamentarët, publikun, që misioni i saj është akoma i rëndësishëm për të ardhmen e Amerikës dhe gjithë

njerëzimin, si dhe që një agjensi shtetërore si vetë ajo mund të bëjë më shumë se sa një agjensi private. Këto të fundit, sot duan të marrin pjesë në eksplorimet jashtëtokësore. Por, “imazhi i të padështueshmes”, i cili e kishte shoqëruar gjatë viteve shtatëdhjetë, tashmë ka marrë fund me katastrofën e dyfishtë të anijeve hapësinore, “Challenger”dhe “Columbia”, të cilat u shkatërruan njëra gjatë nisjes dhe tjetra gjatë kthimit. Planet për kolonizimin e Hënës në vitin 2020 dhe më pas atë të Marsit, kërkojnë investime të jashtëzakonshme dhe një entuziazëm mjaft të madh nga ana e popullit. Por mund të jenë kinezët, të cilët kanë filluar të gërvishin hapësirën me lëshimet

e tyre të para, ose edhe indianët ata që mund të rindezin krenarinë nacionaliste të gjysmë shekullit më parë.Do të ketë vallë gjëra të reja që na vijnë nga Marsi, të cilat do të na tregojnë detaje kurioze, por jo të bindshme për një jetë të mirëfilltë? Tani për tani, edhe pse sukseset me sondat automatike ose teleskopin “Hubble” nuk kanë munguar, NASA duket se i është rikthyer punës së përditshme eksperimentale.

 

Njëzetepesë krimet më të mëdha të shekullit !

 

Personalisht kam përgatitur listën e krimeve më të mëdha të shekullit të kaluar. Në këtë listë nuk janë përfshirë vrasjet politike, as vrasjet masive apo rastet e genocidit. Sigurisht që ato janë krime të tmerrshme dhe mëkate të rënda. Por ato janë akte të kryera me ndërgjegje për të arritur një qëllim të caktuar. Një ndër krimet e para të tmerrshme të listuara nga unë është rrëmbimi i djalit 20 muajsh të aviatorit Charles Lindbergh, hero i madh amerikan, i cili kishte fluturuar vetëm mbi oqeanin Atlantik. Gjygji i autorit, Bruno Richard Hauptmann, një ish-i dënuar, zgjati për më shumë se katër vite. Ky krim pasohet nga krime të tjera po aq të tmerrshme siç është skandali “Fatty Arbuckle”, ku një aktor obez i filmave komikë vret në mënyrë të tmerrshme një aktore të re. Një histori tjetër e hidhur hollivudiane është dhe vrasja e aktores së re Elizabeth Short, e mbiquajtur “Black Dahlia”. Ajo u vra në rrethana misterioze dhe vrasësit e saj nuk janë zbuluar as sot e kësaj dite. E tillë është çështja “Lana Turner”. E cilësuar si “mbretëresha” e Hollivudit për dy dekada, Lana Turner u përfshi në një marrëdhënie shumë të zhurmshme me Johnny Stompanatto. Pas një zënke në shtëpi, ajo njoftoi policinë se vajza e saj 14- vjeçare e tronditur e kishte qëlluar atë me thikë. Por pak vetë besuan se s’kishte qenë ajo,që i kishte ngulur thikën partnerit të saj të dhunshëm. Edhe vrasja e aktores dhe bashkëshortes së regjisorit Roman Polanski ka qenë një prej ngjarjeve më të rënda dhe të përfolura për shumë kohë. Ajo u vra nga një bandë prej katër vetash, teksa ishte në shtëpinë e saj me katër miq, të cilët gjithashtu gjetën vdekjen.Një ditë më pas në të njëjtën mënyrë kjo bandë vrau dhe menaxherin e supermarketëve “Leno Le Bianaca” dhe gruan e tij. Autoritet arrestuan pas pesë muajsh Charles Manson dhe të ashtuquajturën “Familja”. Bëhej fjalë për një kult të frikshëm që kontrollonte mëndjen e anëtarëve dhe vriste këdo që i dukej si kërcënim. Krimet e shekullit, të përpiluara nga unë shtrihen në pjesën më të dobët e më të papërcaktuar të shpirtit; prek pjesën e pandërgjegjshme, ku gjithë llojet e emocioneve shkrihen me njëri-tjetrin. Mëshira dhe zilia, dëshira dhe frika janë të përfshira në këto krime. Këto përçarje të jetës së zakonshme duhet të jenë në gjëndje të funksionojnë si një mënyrë për të vënë rregull në mendimet tona të trembura, të bëhen mësim për të ardhmen.


1. Rrëmbimi “Lindbergh”, 1932
Në vitin 1932 rrëmbimi i një fëmije tronditi Nju Xhersin. Nuk bëhej fjalë për një fëmijë dosido, por për djalin 20 muajsh të aviatorit Charles Lindbergh, heroi i madh amerikan, i cili pesë vite më përpara kishte fluturuar vetëm mbi oqeanin Atlantik. Trupi i fëmijës u gjet pas disa muajsh anash rrugës. Gjygji i autorit, Bruno Richard Hauptmann, një ish-i dënuar, zgjati për më shumë se katër vite.

2. Grabitja e “Mona Lizës”, 1911
Më 20 gusht 1911, hapësira që kryevepra botërore zinte në muret e Luvrit u gjet e zbrazët. Vjedhja tronditi gjithë Francën. Kufijtë e vendit u mbyllën, administratorët e muzeut u pezulluan të gjithë nga puna dhe “armiqtë” e artit tradicional dyshoheshin të gjithë për qëllime të liga. Pas katër vitesh, piktura iu kthye sërish muzeut dhe grabitësi i saj, italiani Vincenzo Periugia, u arrestua pasi ishte përpjekur ta shiste atë në Itali.

3. Njeriu majmun, 1912
Antropologu Charles Dawson gjeti në Angli eshtrat e një krijese që dukej se kishte cilësi njeriu dhe majmuni. Sipas të dhënave të para, kjo krijesë datonte 375 mijë vite para. Por kur këto kocka u analizuan në vitin 1953, rezultoi se bëhej fjalë për një orangutang 10-vjeçar dhe se në kockat e tij ishte aplikuar një lloj lënde kimike që ta bënte të dukej si i vjetër.

4. Skandali “Fatty Arbuckle”, 1920
Gjatë një feste në vitin 1920 në San Francisko, një aktor komik, “Fatty Arbuckle”, vret një aktore të re, ndërsa e përdhunoi me forcë. Autori ishte Roscoe “Fatty” Arbuckle, aktori i parë i filmit që është paguar me shifrën 1 milionë dollarë. Filmat e tij u ndaluan që të shfaqeshin në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe në Britaninë e Madhe. Disa njerëz madje, kërkuan që ai të ekzekutohej.

5. “Black Dahlia”, 1947
Vrasja e Elizabeth Short, e cila është bërë subjekt i shumë romaneve dhe filmave, ka ndodhur në periudhën pas luftës në Los Anxhelos dhe është një shenjë paralajmërimi për rrezikun në qytetet e mëdha. Autori i vrasjes së aktores së re 22-vjeçare, e cila ishte vendosur në Kaliforni për t’u bërë e famshme, nuk u zbulua kurrë. “Black Dahlia” ka shërbyer si frymëzim për shumë romane dhe filma.

6. “The brinks job”, 1950
Një bandë prej 11 personash vendosën të grabisnin firmën legjendare të sigurimeve private “Brinks”. Ata arritën të vidhnin rreth 1.2 milionë dollarë në kesh dhe 1.5 milionë në çeqe. Policia kreu hetime dhe nuk arriti t’i gjente deri sa anëtarët e bandës rrëfyen vetë krimin për shkak të kontradiktave me njëri tjetrin. Në vitin 1957 pjesa më e madhe e bandës gjendeshin pas hekurave të burgut, por paratë nuk u gjetën asnjëherë.

7. Çështja “Lana Turner”, 1958
E cilësuar si “mbretëresha” e Hollivudit për dy dekada, Lana Turner u përfshi në një marrëdhënie shumë të zhurmshme me Johnny Stompanatto. Pas një zënke në shtëpi, ajo njoftoi policinë se vajza e saj 14- vjeçare e tronditur e kishte qëlluar atë me thikë. Por pak vetë besuan se s’kishte qenë ajo që i kishte ngulur thikën partnerit të saj të dhunshëm.

8. Grabitja e trenit, 1963
15 hajdutë, të cilët grabitën mallra me një vleftë prej 7 milionë dollarësh në trenin ndërmjet Glasgout dhe Londrës, u cilësuan si heronj nga populli. Ky rast ka mbetur në mendjen e njerëzve për shkak të aventurave të mëtejshme të njërit prej anëtarëve të bandës, Ronnie Biggs. Arratisja e tij prej burgu dhe shmangia që arriti t’i bënte drejtësisë për shumë vite ishin objekt i vazhdueshëm i gazetave britanike.

9. Richard Speck, 1966
Një i armatosur hyn në një konvikt vajzash në Çikago dhe i vret të gjitha një e nga një. Keqbërësi, Richard Speck kishte një tatuazh në krah, ku shkruhej “I lindur për të ngjallur ferrin”. E gjithë kjo masakër ndodhi në Çikago, natën e 14 korrikut, 1966. I dënuar me njëqind vite heqje lirie, Speck vdiq në vitin 1991. Askush nuk e tërhoqi trupin e tij, i cili u dogj dhe hiri u shpërnda nga era.

10. Vrasjet “Tate-Labianca”, 1969
Një bandë prej katër vetash vranë në mënyrë brutale aktoren Sharon Tate, e martuar me Roman Polanskin, katër miq të saj dhe djalin e kopshtarit. Një ditë më pas në të njëjtën mënyrë kjo bandë vrau dhe menaxherin e supermarketëve “Leno LeBianaca” dhe gruan e tij. Autoritet arrestuan pas pesë muajsh Charles Manson dhe të ashtuquajturën “Familja”. Bëhej fjalë për një kult të frikshëm që kontrollonte mëndjen e anëtarëve dhe vriste këdo që i dukej si kërcënim.

11. Rrëmbimi i Patty Hearst, 1974
Patricia Hearst ishtembesa e manjatit të gazetave, William Randolph Hearst, frymëzimi për filmin therës të Orson Well, “Citizen Kane”. Trashëgimtarja 19-vjeçare u rrëmbye nga një grup revolucionarësh, por një muaj më vonë ajo u shfaq në kamera teksa u ndihmonte atyre në vjedhjen e një banke. Ajo kreu vetëm 22 muaj burgim me urdhër të presidentit të atëhershëm Jimmy Carter.

12. Djali i Semit, 1977
Vrasësi “Djali i Semit” sulmoi një çift, duke vrarë fillimisht vajzën, e më pas duke verbuar partnerin e saj. Policia zbuloi se bëhej fjalë për një 24-vjeçar, i cili kishte vrarë gjashtë persona të tjerë e plagosur shtatë. Vrasësi e quante veten “Djali i Semit” në letrat e tij, të cilat flisnin për “Babain Sam” si një njeri që pinte gjak. “Djali i Semit” u shpreh se ekzekutonte urdhrat e djallit, kur ra në duart e policisë.

13. John Wayane Gacy, 1978
Policia në dhjetor të vitit 1978 zbuloi poshtë garazhit të John Wayane Gacy, i cili vishej si kloun për të zbavitur fëmijët, 28 kufoma djemsh e vajzash të reja. Gacy tha se ishin dhe katër fëmijë të tjerë, të cilët i kishte hedhur në lumë. Në fund të vitit policia e kishte kthyer përmbys shtëpinë e tij duke kryer kërkime. Jurisë nuk iu desh më shumë se një orë për të arritur në një vendim të përbashkët, që ishte ai me vdekje.

14. Ted Bundy, 1978
I pashëm, me kulturë dhe tërheqës, Ted Bundy i mbyste viktimat e tij, u priste kokën dhe flinte me kufomat deri sa ato fillonin e mbanin erë. Ai u dënua në vitin 1989 me vdekje, në Florida, pasi kishte rrëfyer se kishte kryer 30 vrasje. Një teori ishte se ai e kishte kryer vrasjen e parë në moshën 14-vjeçare, por Bundy, i cili ishte diplomuar për drejtësi, nuk e pohoi kurrë një fakt të tillë.

15. Grabitja më e madhe e artit, 1990
Në vitin 1990 dy burra të veshur si policë hynë në muzeun e Bostonit, ku vodhën vepra arti me vleftë 300 milionë dollarë. Ajo konsiderohet si vjedhja më e madhe e veprave të artit në SHBA dhe asnjë prej tyre nuk është gjetur akoma. Në 17 vitet që kanë kaluar që nga nata e vjedhjes së madhe pikturat zor se janë parë gjëkundi, duke qenë se ato nuk mund të shiten në treg të hapur dhe as nuk mund të ekspozohen gjëkundi.

16. Jeffery Dahmer, 1991
Mbiemri i tij është sinonim i “përbindëshit”. Kishte mani të burgoste të rinj në shtëpi. Edhe pse shumë prej pengjeve janë përpjekur të largohen, pa rezultat. Ai ruante pjesë të trupave të viktimave në vaskë dhe më pas i hante ato. Krimet e tij ngjallën frikë dhe dyshime në lidhje me kanibalizmin, seksualitetin, klasën shoqërore dhe racën. Ai u dënua 100 vite burg, por u vra nga shoku i qelisë në vitin ‘94.

17. Çështja O.J. Simpson, 1994
I dyshuar për vrasjen e Nicole Brown dhe Ron Goldman më 12 qershor, 1994. Në gjygjin e parë është shfajësuar, në gjygjin e dytë çështja është pezulluar. Askush nuk është shpallur fajtor për vrasjen e tmerrshme hollivudiane. Çështja kthehet në vëmendjen e mediave sa herë O.J.Simpson vendos se është momenti që ai të jetë sërish në qendër të vëmendjes duke publikuar libra kujtimesh.

18. Kolapsi i bandës “Baring”, 1995
“Baring ishte banka më e vjetër e investimeve në Britani, dhe mes klientëve kishte dhe vetë mbretëreshën. Ajo punësoi të rinj, mes tyre ishte dhe Nick Leeson, i cili investoi në tregun japonez, duke humbur 1 miliardë dollarë. Sigurisht që banka falimentoi në mars të atij viti dhe u ble nga kompania financiare holandeze “ING” për një pound britanik. Leeson u arratis, por u ekstradua më vonë nga Singapori ku qëndroi gjashtë vite e gjysëm në burg për mashtrim.

19. Vrasja me bomba nga posta, 1996
Tek Kazynski vrau tre njerëz dhe plagosi 22 me bombat që dërgonte me postë. Ai arriti të fusë një bombë në linjën ajrore amerikane “American Airlines Flight” në fluturimin nga Çikago në Uashington D.C. Bomba shpërtheu, por nuk shkaktoi dëme të mëdha sepse në të kundërt avioni “Boeing 747” mund të ishte përballur me një tragjedi. Historia e krijuesit të bombave mori fund, kur vëllai i tij e dorëzoi tek autoritetet.

20. Vrasja e Jonbenet Ramsey, 1996
Jonbenet, 6-vjeçarja konkurrente në konkursin e bukurisë u vra ditën e Krishtlindjeve dhe deri më sot asnjë i dyshuar nuk është arrestuar, me gjithë rrëfimin e mësuesit John Mark Karr. Për vite me radhë, vëzhgues të segmenteve të gjera në publik, kanë pohuar dyshimet se familja e pasur JonBenet kishte lidhje në një mënyrë a tjetër me vdekjen e vogëlushes, veçanërisht nëna e saj Patsy. Këto dyshime s’janë vërtetuar asnjëherë.

21. Vrasja e Giani Versace-s, 1997
Andrew Cunanan kishte planifikuar të vriste pesë persona në tre muaj. Dy të parët ishin dy ish-të dashurit e tij. Më pas ai vrau stilistin e famshëm Giani Versace në Majami. Nga ato që dihen, Cunanan-it i pëlqente të shpenzonte para që nuk ishin të tijat dhe të drogohej. Pas vrasjeve, 27-vjeçari homoseksual me AIDS vrau veten në një barkë të braktisur dy milje nga vendngjarja e krimit të fundit.

22. Dashuria e ndaluar e Mary Kay Letourneau, 1998
Çfarë i ndodh një gruaje kur gjen dashurinë e jetës dhe zbulon se është vetëm një fëmijë? Por kur gruaja është mësuesja e tij? Mësuesja amerikane Mary Kay Letourneau njohu Vili Fualaau, kur ishte mësuesja e tij e klasës së dytë. Sidoqoftë, ajo nuk iu afrua atij deri sa Fualaau arriti në klasë të gjashtë. Nënë e katër fëmijëve, ajo mbeti shtatzënë dhe me nxënësin e saj minoren e gjithashtu përfundoi në burg për përdhunim.

23. Masakra e gjimnazit “Columbine”, 1999
Sulmet në shkolla ishin problem para 20 prillit 1999, por Dylan Klebold dhe Eric Harris duhet të kryenin sulmin e tyre në gjimnazin, ku ishin dhe nxënës. Ata vranë 12 nxënës dhe plagosën 24. Më në fund vranë veten në një dramë që u transmetua drejtpërsëdrejti në televizor. Numri i të vrarëve nuk ishte 250, aq sa ata kishin shpresuar, por ishte i mjaftueshëm për ta bërë këtë një prej incidenteve më të tmerrshëm në histori.

24. Saga e trishtuar e Andrea Yates, 2001
Andrea Yates është akuzuar se ka mbytur katër djemtë dhe vajzën foshnjë në vaskën e shtëpisë, në shenjë hakmarrje për zbrazëtinë e jetës së saj me babanë e tyre, Randy. Yates i ka pranuar vrasjet dhe për të janë zhvilluar dy gjygje. I pari e hodhi poshtë gjendjen e ç’rregulltë mendore si justifikim dhe e dënoi me burg të përjetshëm. Por në gjygjin e dytë ajo nuk u shpall fajtore për shkak të gjendjes së saj mendore. Tani ajo ndodhet në psikiatri.

25.Grabitja e “The scream”, 2004
Piktura “The scream” e Eduard Munch është grabitur nga muzeu që mban emrin e tij në Oslo, Norvegji më 22 gusht të vitit 2004. Burra të armatosur hynë në muze dhe grabitën “Madonën”. Në pak kohë, të dy hajdutët u arrestuan dhe u burgosën. Një teori është se vjedhja ishte planifikuar për të shmangur vëmendjen e policisë nga hetimi i një grabitjeje banke, në të cilën mbeti i vdekur roja i bankës. Sidoqoftë, pikturat u kthyen në vendin e tyre.

 

Njëzetekatër organizatat mafioze më të rrezikshme !

 

Vrasje, trafiqe droge, armësh, pastrim parash, me këto veprimtari mund të përkufizohet secila prej organizatave më të mëdha dhe më të frikshme që funksionojnë sot në të gjithë rruzullin. Ndonëse secila prej 24 grupeve më të fuqishme mafioze ka mënyrën e veçantë të veprimit, ka edhe nga ato që bashkëpunojnë me njëra-tjetrën. Padyshim organizata më e madhe është “Cosa Nostra” italiane dhe ajo amerikane. Për të mos lënë më pas “Camorra”-n, mafien ruse dhe atë aziatike.
Secila ka të veçantat e veta, por të gjitha kanë të përbashkëtën e madhe, veprimtarinë e kundraligjshme.
Ç’do të thotë “Mafia”?
Mafia është një term shumë i përhapur në botë për të përkufizuar organizata kriminale. Analizat moderne të këtij fenomeni e cilësojnë mafien si “organizatë pushteti”, duke vënë në dukje se ekzistenca e saj nuk varet nga të ardhurat e shumta nga veprimtaritë e saj ilegale, por nga bashkëpunëtorët që kanë pozita në institucione të ndryshme shtetërore, sidomos politikanë.
Prejardhja e fjalës “Mafia” !
Termi “Mafia” u përdor fillimisht në Siçili për të përkufizuar organizatën “Cosa Nostra”. Mendohet se fjala “Mafia” mund të ketë disa origjina etimologjike. Ndoshta vjen nga fjala arabe “Ma-Hias”, që do të thotë “fortësi”, duke e lidhur me fuqinë e anëtarëve të kësaj organizate. Një hipotezë tjetër është prejardhja nga fjala arabe “Mu’afak”, (mbrojtje ndaj të dobëtit). Ndërsa prejardhja më e mundshme e kësaj fjale mendohet të jetë nga dialekti toskan, ku fjala “Maffia” do të thotë “mjerim”. Sipas Xhuzepe Pitre, një prej historianëve më të shquar italianë të traditës popullore, termi “Mafia” ka qenë shumë i përhapur në zhargonin e një pjese të Palermos dhe ishte sinonim i bukurisë dhe trimërisë. Për herë të parë fjala “Mafia” ka hyrë zyrtarisht në fjalorin italian në vitin 1863, kur regjisorët Giuseppe Rizzotto e Gaetano Mosca vunë në skenë “Mafiusi di la Vikaria”, një dramë që u përkthye në italisht, në gjuhën napoletane, duke mundësuar kështu përhapjen e këtij termi në të gjithë territorin italian.

“COSA NOSTRA” italiane
Është themeluar në fillim të shekullit XVI në Sicili, megjithatë lindja e kësaj organizate i atribuohet viteve të Luftës së Dytë Botërore, kur amerikanët ndihmuan ringritjen e mafies në Siçili. Shumë bosë italo-amerikanë, të burgosur në ShBA (si Lucky Luciano e Vito Genovese,), u kontaktuan nga CIA dhe u lanë të lirë në mënyrë që t’i siguronin mbështetje në Itali aleatëve. Shefat historikë të “Cosa Nostra”-s siçiliane kanë qenë Vito Kashio Ferro, Kaloxhero Vicini, Mikele Navarra, Luciano Lixhio, Mikele Greko, Gaetano Badalamenti, Stefano Bontade, Salvatore Rina, Bendeto Santapaola, Bernardo Provenzano.

“CAMORRA”
Kjo organizatë është themeluar nga mesi shekullit XVI në Napoli. Fjala “Camorra” dikur kishte kuptimin e një takse që paguhej nga pronarët e lokaleve për të siguruar mbrojte. Këto të dhëna i përkasin Mbretërisë së Napolit dhe datojnë më 1735. “La Camorra” aktualisht vepron në 111 vende (përfshirë këtu qytete dhe provinca). Struktura e saj është e ngjashme me atë të “Cosa Nostra”-s, ku çdo familje zotëron një zonë të caktuar. Fusha kryesore e veprimtarisë së saj është trafiku i drogës, falsifikimet, vënia e gjobave, trafiku i armëve, prostitucioni, rrëmbimet, etj. Shefat historikë të “Camorra”-s kanë qenë Karmine Alfieri dhe Rafaele Kutolo.

“NDRANGETA”
Kjo organizatë e ka selinë në Kalabri. Përbëhet nga 144 organizma me 5.600 anëtarë. Ajo e realizon kontrollin e saj në territorin kalabrez falë lidhjeve mafioze të quajtura “Ndrine”. Ka një strukturë të dukshme horizontale, ekzistojnë lidhje të ngushta midis grupeve të ndryshme, por nuk ka një qendër drejtuese rajonale apo provinciale. “Ndrangeta” ka kryer dy vrasje të ashtuquajtura të mëdha, në gusht të vitit 1991 vrau prokurorin Skopeliti dhe më pas ish-presidentin e hekurudhave të Italisë, Ludoviko Ligato, si dhe cilësohet me karakter të dukshëm antishtet. Shefi historik i “Ndrageta”-s është konsideruar De Stefano.

“SACRA CORONA UNITA”
Nuk është e vetmja organizatë mafioze në Pulia të Italisë, por pa asnjë dyshim është më e rëndësishmja dhe më e madhja. Selinë qendrore e ka në Pulia. Fillimet e saj i ka në vitet ‘80 dhe sot është organizimi më i fuqishëm. Përbëhet nga 7 organizata dhe 47 familje dhe me rreth 1.755 anëtarë, kryesisht në provincën e Brindizit, Leçes dhe Torontos. Është një organizim i ri në krahasim me organizimet e mëparshme të mafies, për sa i përket territorit dhe aferave, por aktualisht paraqitet dhe vepron me vendosmëri dhe egërsi të dukshme. E veçanta e kësaj mafieje është përdorimi i të miturve dhe lidhja e ngushtë me segmente shqiptarësh.

“STIDDA”
Organizata “Stidda” është themeluar në Siçili, por nuk ka asgjë të përbashkët me “Cosa Nostra”-n siçiliane. Ngjason më shumë me “Sacra Corona Unita” me qendër në Pulia. Anëtarët e saj nuk janë vetëm italianë, por edhe shqiptarë, afrikanë dhe aziatikë. Madje janë të anëtarësuar edhe rusë. Merret kryesisht me trafik droge, shfrytëzim prostitucioni, trafik armësh dhe deri diku me pastrim parash. Anëtarët e kësaj organizate kanë kryer disa vrasje, të cilat nuk kanë pasur bujën e vrasjeve të organizuara nga “Cosa Nostra”, “Camorra” apo “Sacra Corona Unita”. Është një organizim mjaft i ri dhe i veçantë i mafies italiane, për të mos thënë organizimi më i ri.

“ORGANIZATSYA”
Kjo organizatë, e cila vepron edhe sot, i ka fillimet që në kohën e ish-Bashkimit Sovjetik dhe ndahet në 3 nivele: Grupe të vogla të përbëra nga 10 deri në 15 persona, të pavarur në mënyrë direkte nga krerët e mafies, brigadat e mëdha që përbëhen nga 200 deri në 300 persona, të cilët drejtojnë grupet e vogla dhe të ashtuquajturit “vjedhësit e ligjit”, që janë rreth 150 veta. Ata kanë pushtet ekonomik dhe politik. Duke qenë se shumica janë avokatë, mjekë, inxhinierë dhe politikanë, ata janë të aftë të realizojnë projekte dhe operacione financiare me shifra stratosferike. Mafia ruse merret më shumë me trafik droge dhe armësh.

“NEOMENKLATURNAJA”
Interpretimi i fenomeneve mafioze në Rusi do të duhej vendosur në një kontekst më të gjerë analizash mbi të ashtuquajturën “Nomenklaturnaja privatizacija” (kjo do të thotë privatizim në shërbim të nomenklaturës), falë së cilës, eksponentë të nomenklaturës së lartë dhe të mesme të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik kanë arritur, në pjesën më të madhe, që gjatë viteve të tatëpjetës dhe rrëzimit të regjimit komunist (1986-1992) të shndërrohen në kapitalistë dhe pronarë të rinj, nëpërmjet një veprimtarie bashkëpunimi për përvetësimin e burimeve financiare, shpesh në bashkëpunim me mafien e organizuar edhe jashtë Rusisë.

“YAKUTSA”
Çdo bandë mafioze në Japoni quhet “Yakutsa”, por drejtohet nga krerë të ndryshëm. Në traditën e saj spikasin rituale shumë të vjetra si shumë kohë para viteve ’90. Riti i Sakazukishiki-t, është ceremonia e pranimit të çdo anëtari të ri, i cili betohet për besnikëri dhe devotshmëri duke pirë sakë nga gota e kryetarit. Riti i Irezumi-t ose tatuazhi, i cili duke qenë se është i ndryshëm për çdo bandë, dëshmon përkatësinë e anëtarëve të bandave. Riti tjetër i organizatës mafioze japonezë “Yakutsa” është Yubitsume, e cila ka të bëjë me prerjen e gjymtyrëve të ndryshme të trupit. Në të tre këto ceremoni protagonistët janë oyabun, (kapo), kobun, (vartësit).

“COSA NOSTRA” amerikane
U themelua në fillim të shekullit të kaluar dhe u pasurua në dy dekadat e parë. Ajo lindi për dy arsye: Emigrimi në SHBA i një numri të madh italianësh midis të cilëve kishte dhe nga ata që ishin marrë me krime, dhe për shkak se shumë mafiozë nga Sicilia për t’i shpëtuar ligjit në Itali u detyruan të shkonin në SHBA. Një rol të madh në largimin e tyre e pati Mori, prefekti i Palermos gjatë periudhës fashiste, i cili i persekutoi për një kohë të gjatë. Janë 5 familje në Amerikë që mbanin kontakte të ngushta me krerët në Itali: Familja Bonano, Lukese, Kolombo, Xhenovese dhe Gambino, ku dy të fundit marrin pjesën me të madhe të fitimeve.

“SOLMCEVO”
Është një organizatë mafioze ruso-aziatike, e cila funksionon kryesisht në Hungari, Republikën Çeke, Gjermani, Austri, Belgjikë, Itali, SHBA, Kosta Rika, Izrael, por edhe në shumë vende të tjera të Azisë së Jugut. Është një organizatë që për nga ashpërsia konkurron me “Cosa Nostra”-n dhe “Camorra”-n. Merret kryesisht me trafik armësh, qeniesh njerëzore dhe droge. Kriminaliteti ruso-aziatik është tashmë i specializuar në trafikun e heroinës që vjen nga “Trekëndëshi i Artë” (Birmani-Laos-Kamboxhia) dhe nga “Gjysmëhëna e Artë” (Pakistan-Afganistan-Iran) dhe për shpërndarjen vijuese në vendet e ish-BS-së, Evropës dhe SHBA-së.

“MOGILEVIC”
Organizata “Mogilevic” është grupimi më i fortë i mafies në Hungari, Budapesti është baza operative e kësaj organizate. Rrjeti i saj është i shtrirë në Ukrainë, Republikën Çeke, Izrael, SHBA, Karaibe, etj. Kjo organizatë mafioze, e cila ka ndikim ruso-aziatik ka perfeksionuar metodat për riciklimin e kapitaleve të paligjshme dhe është në avangardë në përdorimin e transportit të naftës, metaleve joferrikë dhe materialeve strategjike, në operacionet për pastrimin e parave “të pista”, jo vetëm të tyre, por edhe të organizatave të mëdha kriminale ndërkombëtare.

“IVAN KOV”
Është një organizatë tipike mafioze ruse, por që funksionon më tepër jashtë kufijve të Rusisë, madje shumë larg. Organizata “Ivan Kov” e ka shtrirë rrjetin e saj kryesisht në SHBA dhe Karaibe. Kjo organizatë ka instaluar baza operative për trafikimin e heroinës nga Hong Kongu, Singapori dhe Bangkoku, ku bashkëpunon me “Triadë”-n kineze. Heroina transportohet nëpërmjet ajrit nëpër Lindjen e Largët, në Azinë Qendrore dhe kështu, me tokë, përmes Pakistanit, Uzbekistanit, Taxhikistanit dhe, vijon në Moskë, San Peterburg, nga ku malli niset me maune për në Evropën Perëndimore dhe me avion në SHBA.

“XXI SECOLO”
Është një organizatë mafioze ruso-aziatiko-italiane dhe ka lidhje të forta me mafien gjermane, amerikane, izraelite dhe qipriote. Kjo organizatë vazhdon të shtrijë praninë e saj ende jashtë kufijve të Federatës Ruse, madje edhe jashtë kufijve të vetë CSI-së, në tregun e ligjshëm dhe të zi të rajoneve të ndryshme të botës, Evropë Qendrore dhe Lindore (ku dominon bota e krimit), Evropë Perëndimore, SHBA, Afrikë, Amerikë Qendrore dhe Jugore, Lindje e Afërt dhe e Largët. Kriminaliteti i kësaj organizate është tashmë në gjendje të konkurrojë ose të bashkëpunojë në barazi të plotë me organizatat kriminale ndërkombëtare më të fuqishme.

“CERNOJ”
Është organizata mafioze ruse më e frikshme e gjithë Evropës. Ajo funksionon në Britaninë e Madhe, Zvicër, Izrael, Montekarlo e deri në SHBA. Trafiku i fëmijëve është specialiteti i kësaj organizate, por jo më pak janë edhe vrasjet dhe ekzekutimet makabre. Kjo mafie ruse merret me shitjen dhe blerjen e foshnjave dhe shërbimi i fshehtë gjerman thotë se ka të dhëna se organet e fëmijëve lypsarë të vrarë nga mafia ruse janë dërguar me
dokumente të falsifikuara në klinikat e vendeve perëndimore për t’u përdorur për transplant organesh. Ky është specialiteti, por jo më pak i rëndësishëm është trafiku i armëve dhe drogës.

“TRIAD”
Në shqip do të thotë treshe, është organizata më e fuqishme mafioze për trafikun e drogës. “Triad”-a kineze është marrë si shembull konkurrimi për mafien ruso-aziatike. Anëtarët e kësaj organizate kanë instaluar baza operative për trafikimin e heroinës në Hong Kong, Singapor dhe Bangkok. Fillesat e kësaj organizate mund të themi që janë më të lashtat në krahasim me të gjitha mafiet e tjera, ato datojnë që në vitin 1760. Por megjithëse kjo organizatë ka shekuj që është krijuar, veprimtaria e saj kriminale ka nisur në vitin 1911, kur është kryer edhe vrasja e parë nga anëtarët e saj. Është po aq e frikshme sa mafia perëndimore.

“CARTEL”
Është cilësuar si organizata më e fuqishme në trafikun e kokainës. Kjo organizatë mafioze është formuar në vitet 1970-1980 nga Madellin Cartell në Kololumbi. “Kartelet” kolumbiane janë rrjeti më i fuqishëm i transportit të kokainës jugamerikane, të destinuar për tregun evropian dhe atë të ish-Bashkimit Sovjetik, për të cilin SHBA shërben si pikë tranziti. Kohët e fundit është vënë re se me këtë organizatë të fuqishme mafioze ka lidhje edhe e ashtuquajtura mafie shqiptare. Por jo aq sa mafia ruso-aziatike. Ndërsa deri dje Kolumbia ishte prodhuesja numër një e substancave narkotike, tashmë po konkurrohet nga Rusia.

“IZMAJLOVO”
Në mafien ruse nuk mungojnë shembujt të lidhjes së ngushtë ndërmjet pushtetit politik dhe strukturave mafioze, të zbuluara nga hetimet ligjore. I tillë është rastin Aleksej Iljusenko, ish-Prokurorin e Përgjithshëm, i akuzuar se ka favorizuar shoqërinë e naftës “Balkan Trading”. Do të mund të përmendej edhe lidhjet ndërmjet ish-zv.kryeministri Oleg Soskovec dhe ish-ministri i Sportit Samil Tarpisev me grupin kriminal “Izmajlovo” dhe me vëllezërit Cernoj (me të cilët Aleksandr Lebev kishte lidhje), lidhjet e Aleksandr Korzakov, ish-shef i Shërbimit të Sigurimit Presidencial, tashmë të cituarin Fondacioni Kombëtar i Sportit.

“MAZUTKINO”
Është një organizatë ruso-aziatike që merret kryesisht me trafikun e armëve, drogës, gurëve të çmuar dhe qenieve njerëzore. Rrjeti i saj është i shtrirë në Poloni, Austri, Gjermani, Lihtenshtein, Zvicër, Montekarlo, Itali, SHBA, etj. Nga faktorët konkurrues dhe frenues të mafies ruso-aziatike, si një nga protagonistët kryesor në tregun e heroinës është ekspansioni galopant i kultivimit të bimës së hashashit në vendet ish-sovjetike të Azisë Qendrore (vlerësohet se në këtë zonë, kryesisht në Uzbekistan, Taxhikistan dhe Kirgistan ka tre milionë hektarë të mbjella me hashash, që kontrollohet nga organizatat mafioze lokale).

"RUDAJ"
Aleks Rudaj është kreu i një bande shqiptare që jeto në Bronx të New Yorkut. Banda e tij njihej sidomos në fushën e manipulimit të basteve. Banda u krijua rreth vitit 1993 dhe fuqia e saj arrin kulmin në fillimin e viteve 2000. Sipas hetuesve amerikanë, veprimtaria e tyre ka filluar në distriktin e Bronxit dhe më pas është zgjeruar edhe në të tjerët. Një nga karakteristikat e kësaj organizate, ishte fakti që ajo ishte e dhunshme. Sipas hetuesve, ajo arriti të pushtonte disa zona dhe t´i vinte ato nën kontroll, vetëm në saj të dhunës që ushtronte ndaj personave që ngrinin kokë kundër saj.

FAMILJA E “MAFIES SË ZEZË”, SHBA
U krijua nga Demetrius Flenory dhe vëllai i tij, Terry. Kjo bandë e filloi aktivitetin e saj kriminal duke shitur doza të vogla kokaine në rrugët e Detroitit gjatë viteve ’80 dhe përfundimisht u zhvillua brenda gjithë vendit dhe jashtë SHBA-së. Investigimi dyvjeçar i federalëve konkluduan se anëtarësimi i saj është gjithëpërfshirës. Banda ka marr goditjen e saj më të madhe në vitin 2005, ku gjatë një aksioni të DEA (strukturë policore amerikane) u arrestuan 30 persona që dyshohej të ishin pjesë e “Familjes së Mafias së Zezë”, si dhe një sasi prej 9.5 kilogramë heroinë, dhe 10 milionë dollarë.

“MAFIA E ZEZË”, FILADELFIA
Në vitet 1980 disa të rinj të afërm me njëri-tjetrin krijojnë grupin “Mafia e të rinjve zezakë”. Ajo kontrollonte gangsterët xhamajkanë, të cilët kishin kontrollin e trafikut të kokainës në Filadelfia të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Njësoj si më të vjetrit, ata ishin tmerrësisht të dhunshëm dhe të mësuar me frikësimin e dëshmitarëve dhe vrasjeve. Lideri i saj, Aaron Jones ka vdekur në Pensilvani. Pjesa tjetër që ngeli e “Mafias së zezë” shpesh bashkëpunonte me mafian italiane të Filadelfias. Kryesisht mafiat amerikane kanë qenë të dhunshme dhe fusha kryesore ku vepronin ishte pikërisht trafiku i drogës.

MAFIA TURKE
Është quajtur si një organizatë kriminale shumë e fuqishme. Mafia turke ka pasur në kontroll një pjesë të madhe të trafikut të heroinës në të gjithë botën. Mafia turke disa herë ka qenë bashkëpunëtore me mafian ruse, dhe pak me mafian italian. Ashtu si organizatat simotra edhe mafia turke operonte më tepër në trafikimin e lëndëve narkotike, por edhe të “mishit të bardhë”, siç njihet në gjuhën e mafias. Madje sipas disa raporteve, vetëm tetë vjet më parë në Stamboll operonin nga organizata e mafies turke 200 gangsterë. Kontrolli i mafias turke arrinte deri në lindjen e mesme, dhe disa herë edhe deri në vendet aziatike.

“HARLEM”
Shumë pak dihet për bandën e famshme të Harlemit, që operonte në New York. Pothuajse e gjithë organizata kriminale e Harlemti gjatë kohës së depresionit të madh, kontrollohej nga italianët, çifutët dhe gangsterët irlandezë. Ata patën lirinë për shkak të gjendjes ekonomike të krijuar në ato vite. Aktiviteti i saj ishte në kumar, prostitucion dhe drogë. Harlemi ishte një lagje e New Yourkut, dhe në atë periudhë ka qenë ndoshta më aktivja, kudo në rrugë gjeje gangstera, të cilët kishin vendosur ngado rregullat e tyre. Harlemi pati rëndësinë e vetë në kohën kur u krijua, dhe kumari ka qenë aktiviteti i saj më i shpeshtë.

“MAFIA IRLANDEZE”
Banda irlandeze është një nga organizatat më të vjetra kriminale në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, dhe ka ekzistuar që nga fillimi i shekullit të 19 deri në ditët e sotme. Origjina e saj ishte në lagjen amerikanë të irlandezëve, dhe më pas banda irlandeze u përhap në të gjitha qytetet kryesore të Amerikës, duke përfshirë Boston, New Yorl, Çikago, New Orleans, Filadelfia dhe Atlantik Siti. Gjithashtu aktiviteti i saj ishte shtrirë edhe në Kanada e quajtur si banda e vdekjes së Montrealtit. Ajo ishte bota e krimit. Historia e mafies irlandeze përfshin edhe qytetet e Irlandës, Anglisë dhe Skocisë.

 

Njëqind datat më të rëndësishme të shekullit XX !

 

Lajmet nuk janë “ushqim i përditshëm” i njeriut vetëm në kohët moderne. Të dinë se ç’ndodh përreth, apo më larg tyre është për disa njerëz kuriozitet, e për të tjerë nevojë. Në kohë lufte kapeshin fort pas një radioje të vjetër duke pritur lajme të reja. Por cilat kanë qenë lajmet që kanë tronditur shekullin e kaluar? Duhet thënë se pjesa më e madhe e atyre që kanë bërë bujë janë aspak lajme të mira. Por në listë bëjnë pjesë dhe ngjarje të shënuara për njerëzimin, të cilat kanë shërbyer për të përmirësuar jetën, si mbërritja e njeriut të parë në hënë, shpikja e penicilinës, zbulimi i strukturës së ADN-së etj. Shpikja e internetit dhe “Microsoft” janë gjithashtu dy lajme jo pak të rëndësishme për njerëzimin. Me anë të internetit njerëzit nga e gjithë bota tashmë mund të lidhen me njëri tjetrin në kohë reale, njerëzit mund të gjejnë lajmet më të freskëta pak minuta pasi ato ndodhin në gjithë botën. Por në listë bëjnë pjesë edhe disa prej tragjedive më të mëdha njerëzore, siç është shpërthimi i bombës atomike në Hiroshima, mbytja e anijes së njohur “Titanic”, vrasja e presidentit amerikan John F. Kennedy e më pas e vëllait të tij Robert Kennedy.

1912: Mbytet anija “Titanic”

Anija transoqeanike “Titanic” u bë e famshme si më e madhja e ndërtuar ndonjëherë dhe gjithashtu për arsyen se u mbyt në udhëtimin e saj të parë në vitin 1912 duke shkaktuar humbjen e shumë jetëve. E dyta e një trioje tragetesh gjigandë, Titaniku u ndërtua për të krijuar një shërbim ekspres tre-javor në oqean. “Titanic” dhe “Olympic” u prezantuan për botën mbarë në një artikull të “New York Times” më 23 prill 1908, pothuajse katër vite para se të mbytej. “Titanic” u përplas me një ajsberg më 14 prill 1912 dhe u mbyt dy orë e dyzet minuta më pas, duke u ndarë në dy pjesë.

1928: Zbulohet penicilina

Zbulimi i penicilinës i atribuohet shkencëtarit skocez, Alexander Fleming në vitin 1928 pavarësisht se edhe të tjerë më parë kishin vënë re efektet antibakteriale të penicilinës. Fleming, në laboratorin e tij në “St. Mary Hospital” në Londër vuri re një rritje bakteriale përreth kallëpit të mykut “Staphylococcus”. Fleming arriti në përfundimin se “Staphylococcus” po çlironte një substancë që pengonte rritjen bakteriale. Ai zhvilloi një kulturë të pastër të mykut dhe zbuloi si ishte myk “Penicillium”. Ai shprehu optimizmin se penicilina do të ishte një dezinfektues i dobishëm.

1945: Formohet organizata e Kombeve të Bashkuara

OKB-ja u themelua në vitin 1945 për të zëvendësuar Ligën e Kombeve me shpresën se do të mund të ndërhynte në konfliktet ndërmjet kombeve dhe si pasojë, të shmangte luftën. Organizata fillimisht përbëhej nga 50 vende, të cilat nënshkruan Kartën e Kombeve të Bashkuara. Struktura e organizatës reflekton akoma në disa mënyra rrethanat e themelimit duke qenë se pesë anëtarët e përhershëm të Këshillit të Sigurimit janë fituesit kryesorë të Luftës së Dytë Botërore.

1945: SHBA-ja hedh bombën atomike në Hiroshima

Hiroshima ishte shënjestra fillestare e misionit të bombardimit bërthamor më gjashtë gusht, ndërkohë që Kokura dhe Nagasaki ishin shënjestra alternative. Sipas statistikave, bomba atomike në Hiroshima vrau rreth 70 mijë njerëz si pasojë e efekteve të menjëhershme të shpërthimit. Vdekjet totale deri në fund të vitit 1945 variojnë nga 90 mijë deri në 140 mijë për shkak të djegieve, rrezatimit dhe sëmundjeve të shkaktuara. Deri në fund të vitit 1945 mendohet se numri i të vdekurve mund të ketë arritur në 200 mijë për shkak të kancerit dhe efekteve të tjera afatgjata të shpërthimit bërthamor.

1953: Zbulohet struktura e ADN-së

Në vitin 1953, duke u bazuar në imazhet e zbërthyera me rreze X, James Watson dhe Francis Crick zbuluan atë që tashmë konsiderohet si modeli i saktë i strukturë së ADN-së. Ato e publikuan atë në revistën “Nature”. Të dhënat e mëtejshme eksperimentale të Watson dhe Crick u botuan në një seri prej pesë artikujsh në të njëjtën revistë. Nga këto të dhëna, informacionet e para ishin të ato të të dhënave të zbërthyera me rreze X nga Franklin dhe Gosling.

1963: John Kennedy vritet në Dallas

Presidenti i 38-të amerikan,John F. Kennedy u vra në Dallas të Teksasit më 22 nëntor 1963 teksa po zhvillonte një udhëtim politik. Për vrasjen e tij u arrestua Lee Harvey Oswald. Ai u arrestua në një teatër rreth 80 minuta pas vrasjes dhe u dënua nga policia e Dallasit për vrasjen e një polici përpara se të akuzohej për vrasjen e Kennedy-t. Ai nuk pranoi t’i kishte qëlluar njeriu. Përgjatë viteve janë bërë të njohura më shumë fakte për publikun. Pavarësisht të gjitha informacioneve dhe deklaratave, ngjarja vazhdon të jetë e rrethuar me nga teori të ndryshme konspirative.


1969: Armstrong njeriu i parë në hënë

Neil Alden Armstrong është njeriu i parë që ka shkelur në hënë. Misioni i tij i parë në një anije kozmike ishte në bordin e “Gemini 8” në vitin 1966, ku ai ishte pilot komandues. Fluturimi i dytë dhe i fundit hapësinor i Armstrong ishte si komandant misioni i “Apollo 11” që mbërriti në hënë më 20 korrik 1969. Në këtë “hap gjigand për njerëzimin” Armstrong dhe Buzz Aldrin zbritën në sipërfaqen e hënës, ku qëndruan dy orë e gjysmë duke eksploruar. Para se të bëhej një pilot Armstrong ishte aviator i flotës ushtarake detare amerikane dhe mori pjesë në luftën e Koresë.

1989: Rënia e murit të Berlinit

Muri i Berlinit, një simbol i Luftës së Ftohtë, ndau Berlinin lindor dhe atë perëndimor për 28 vite. Ndërtimi i tij filloi më 13 gusht 1961 dhe u shemb në vitin 1989. Gjatë kësaj kohe, 125 njerëz janë vrarë teksa përpiqeshin të arratiseshin në perëndim, sipas statistikave zyrtare. Sipas dokumenteve të zbuluar më vonë mendohet se regjimit komunist kishte dhënë urdhra të qarta që të qëllohej dhe vritej kushdo që synonte të kalonte murin, qofshin ata edhe fëmijë. Njoftimi se hyrja në Berlinin perëndimor tashmë do të lejohej bëri që mijëra vetë të kapërcenin murin që u shemb nga mjetet e rënda.

1991: Bashkimi Sovjetik shpërbëhet

Bashkimi Sovjetik u krijua fillimisht si një bashkim i katër Republikave Sovjetike Socialiste për t’u zgjeruar më pas në 15 republika të tilla. Ai u krijua në vitin 1945 dhe u shpërbë vetëm në vitin 1991, në një periudhë të njohur si “Lufta e Ftohtë”. Kufijtë gjeografikë të Bashkimit Sovjetik varionin sipas kohës, por aneksimeve dhe pushtimeve të shteteve balltike dhe territoreve të tjera gjatë Luftës së Dytë Botërore korrespondonin me ato Rusisë së Madhe.

1997: Shkencëtarët klonojnë delen

Dolly, është delja e cila u klonua në vitin 1997. Ajo u klonua në institutin “Roslin Institute” në Edinburg të Skocisë dhe jetoi aty deri sa u nda nga jeta në moshën gjashtë vjeçe. Lindja e saj u njoftua në shkurt të vitit 1997. Në shkurt të vitit 2003 ekipi i shkencëtarëve njoftoi se Dolly-t i ishte injektuar një dozë vdekjeprurëse për shkak se prej kohësh ajo mundohej nga një sëmundje e rëndë e mushkërive dhe ishte gjymtuar nga artriti. Shkencëtarët u shprehën se sëmundja e Dolly-t nuk kishte lidhje me faktin se ajo ishte një dele e klonuar, pasi mjaft dele të tjera në fermë vuanin nga të njëjtat sëmundje.

100 lajmet sipas rendësisë:

1945: SHBA-ja hedh bombën atomike
1941: Japonia bombardon Pearl Harbor
1969: Njeriu i parë shkel në hënë
1903: Wrights fluturon aeroplanin e parë
1963: Vritet J.F. Kennedy në Dallas
1928: Zbulohet antibiotiku penicilinë
1920: Femrat amerikane kanë të drejtën e votës
1929: Falimenton tregu i fondeve në SHBA
1953: Ka efekt vaksina e re e poliomielitit
1953: Zbulohet struktura e ADN-së
1945: Ekspozohet holokausti nazist
1905: Ajnshtajni koncepton relativitetin
1912: Mbytet Titaniku “i pafundosshëm”
1913: “Ford” krijon linjën e montimit
1914: Fillon Lufta e Parë Botërore
1989: Bie muri i Berlinit
1959: Patentohet çipi i kompjuterit të parë
1981: Identifikohet sëmundja vdekjeprurëse e AIDS-it
1927: “Lindbergh” fluturon mbi Atlantik
1901: Sinjali i radios kalon përtej Atlantikut
1991: Shpërbëhet Bashkimi Sovjetik
1989: Shpiket “World Wide Web”
1944: Aleatët pushtojnë Francën
1945: SHBA feston fitoren në Evropë
1946: “ENIAC” përshpejton informatikën
1973: Legalizohet aborti pas diskutimit Roe kundër Wade
1939: Debutimi zyrtar i televizorit të SHBA-së
1909: Plastika revolucionarizon produktet
1960: Del në treg pilula e kontrollit të lindjeve nga “FDA”
1954: Gjykata i jep fund vendimit “të ndarë por të barabartë”
1998: Akuzohet Presidenti Clinton
1948: Shkencëtarët shpikin tranzitorin
1968: Vritet M.L. King Jr.
1964: Kongresi miraton Ligjin e të Drejtave Civile
1917: SHBA hyn në Luftën e Parë Botërore
1917: Komunistët marrin pushtetin e Rusisë
1909: Fillojnë transmetimet radiofonike të SHBA-së
1963: King mban fjalimin “Unë kam një ëndërr”
1974: Jep dorëheqjen presidenti Nixon
1914: Hapen kanali i Panamasë
1939: Gjermania pushton Poloninë
1933: Hyn në fuqi marrëveshja e re e “FDR”-së
1986: Shpërthen “Shuttle Challenger”
1961: Shepard është amerikani i parë në hapësirë
1962: Libri “Silent Spring” paralajmëron rrezikun në ekosistem
1945: Kombet e botës formojnë OKB-në
1997: Shkencëtarët klonojnë delen
1957: Sovjetikët nxjerrin në hapësirë satelitin e parë
1918: Përfundon Lufta e Parë Botërore
1961: Gagarin është njeriu i parë në hapësirë
1948: Izraeli bëhet shtet
1941: Fillon televizioni i licencuar amerikan
1945: SHBA teston bombën atomike
1968: Vritet Robert F. Kennedy
1933: Hitleri emërohet kancelar
1918: Epidemia e gripit vret 20 milionë njerëz
1962: John Glenn amerikani i parë në orbitë
1975: Bill Gates dhe Paul Allen lançojnë “Microsoft”
1947: Jack Robinson njëson bejsbollin
1973: Trupat amerikane largohen nga Vietnami
1900: Propozohet mekanika kuantike
1942: Projekte sekrete për ndërtimin e një bombe atomike-A
1956: Aprovohen autostradat ndërmjet shteteve
1945: Forcohet Karta e të Drejtave
1965: SHBA-ja përshpejton luftën e Vietnamit
1920: Gandhi fillon reformat paqësore
1978: Lind “bebja e parë
në epruvetë”
1962: Bota në krizë për shkak të reaktivëve të Kubës
1906: Tërmeti dhe zjarri shkatërron San Franciskon
1993: Përfundon aparteidi në Afrikën e Jugut
1977: “Apple II” prodhon kompjuterin e parë për masat
1964: “Beatles” bëjnë turne në SHBA
1955: Fillon bojkoti i autobusëve në Alabama
1925: “Scopes”: Evolucioni kundër krijimit
1939: Ngrihet avioni i parë me motor reaktiv
1938: Hitleri nis “Kristallnacht”
1932: “FDR” mposht presidentin Hoover
1947: Zbulohet prani Marshall
1997: “Pathfinder” dërgon fotografi të Marsit
1963: Friedan ndez shkëndijën e të drejtave të grave
1927: Babe Ruth shënon 60 pikë në bejsboll
1964: SHBA paralajmëron për rreziqet e duhanit
1940: Churchill drejton Britaninë e Madhe
1949: Themelohet NATO
1986: Shpërthen fabrika bërthamore në Çernobil
1961: Ngrihet muri i Berlinit
1949: Mao formon Kinën komuniste
1973: Watergate “gllabëron” Nixon-in
1985: Gorbaçov fillon politikën “glasnost”
1900: Frojdi interpreton ëndrrat
1948: “Airlift” shpëton Berlinin Perëndimor
1950: SHBA mbron Korenë e Jugut
1928: Uria sovjetike vret 25 milionë njerëz
1920: SHBA refuzon Ligën e Kombeve
1911: Dështon trusti i “Standard Oil”
1965: Kongresi miraton ligjin e votimit
1958: Uria në Kinë vret 20 milionë njerëz
1968: Kryengritjet e konventës demokratike
1975: Vietnami verior pushton Saigon
1964: Miratohet rezoluta e Gjirit të Tonkin

Njëzetepesë zbulimet më të mëdha shkencore në histori !

 

Cili është zbulimi dhe progresi shkencor më i madh i të gjitha kohërave? Më poshtë do t’ju propozoj 25 prej tyre, të cilat rastësisht kanë ndodhur në 25 vitet e fundit. Seleksionimi është arbitrar, i kryer nga unë personalisht. Shkencëtarë të ndryshëm kanë mendime të ndryshme, megjithatë, këto mbeten zbulimet dhe arritjet që kanë modeluar teoritë moderne dhe kanë hapur rrugë të reja për mjekësinë dhe shkencën.

1. Universi zgjerohet me shpejtësi gjithnjë e më të madhe (1998)

Galaktikat largohen gjithnjë e më shpejt nga njëra-tjetra. Në të njëjtën kohë edhe universi zgjerohet në mënyrë përshpejtuese, ndryshe nga ajo që besohej më parë. Kjo shpikje i mahnit shkencëtarët, të cilët ende kërkojnë një shpjegim.

2. Genomi njerëzor (2000)

Dy konkurse të shkencëtarëve të famshëm, një i publikuar dhe një privat, deklarojnë se kanë hartuar një genom njerëzor. Hapet një epokë e re për kërkimet mjekësore dhe biologjike.

3. Marrëveshja për klimën (2001-2007)

Paneli Ndërqeveritar për Klimën modifikon pozicionin e çdo vendi në lidhje me ngrohjen globale, i cili nga “shumë i mundshëm” bëhet “i pakontrollueshëm”.

4. “Hubble” (1990)

Del në treg “Hubble”, teleskopi i parë hapësinor, i destinuar për t’u kthyer në “syrin” më produktiv në univers dhe një simbol i progresit shkencor.

5. Gjurma e Big Bengut (1992)

Sonda e “NASA Cosmic Background Explorer (COBE)” gjen gjurmët e lëna nga radioaktiviteti kozmik prej të cilit janë lindur galaktikat.

6. ADN “e ligjshme” (1985)

Sër Alec Jeffreys, i Universitetit “Leicester”, në Angli, njofton një metodë për identifikimin e personave në bazë të ADN-së, një metodë që më vonë kthehet në një prej instrumenteve kryesore të mjekësisë së ligjshme dhe një ndihmë e jashtëzakonshme për hetimet e policisë.

7. Delja e parë e klonuar, Dolly (1996)

Ian Wilmut, nga instituti “Roslin” në Skoci, njofton lindjen e Dolly-it, delja e parë e klonuar. Dolly shumë shpejt do të ndiqet nga klone të shumë kafshëve të tjera.

8. Interneti, “WORLD

WIDE WEB” (1989)

Fizikani Tim Berners-Lee, në “CERN” të Gjenevës, krijon një metodë për të lidhur faqet përmes internetit, qëllimi i së cilës është të transmetojë të dhënat e kërkimeve. Ky ishte një zhvillim i rëndësishëm për përparimin e rrjetit informativ.

9. Vrima e ozonit (1987)

Shkencëtarët e NASA-s zbulojnë që në Antarktidë po shkrihet ozoni i stratosferës, një pengesë mbrojtëse e rëndësishme ndaj rrezeve ultravjollcë.

10. Planetë jashtëdiellorë (1995)

Astronomët zviceranë, Michel Mayor dhe Didier Queloz, zbulojnë një planet orbita e të cilit ndodhet brenda yllit 51 Pegasi B, e ngjashme me diellin. Që nga ajo ditë janë identifikuar rreth 200 planetë jashtë sistemit diellor, mes të cilëve njëri konsiderohet “i banueshëm”.

11. Interferenca me “RNA”-në (1998)

Biologët Andrew Fire dhe Craig Mello zbulojnë se si “Rna”-ja mund të interferojë në mënyrë selektive me gjenet. Një zbulim që mund të ketë zhvillime të jashtëzakonshme në fushën mjekësore.

12. Top Quark (1995)

Shkencëtarë nga “Fermilab”, në Shtetet e Bashkuara, zbulojnë “top quark”, një pjesëz nën-atomike e cila kërkohej prej kohësh. Konfirmimi për ekzistencën e saj siguron baza solide për teoritë më moderne të strukturës së materies.

13. Zbulohet dinozauri primat (1992)

Kërkues kinezë dhe amerikanë zbulojnë fosilet e mbetura të një dinozauri primat. Një konfirmim për teorinë që thotë se zogjtë janë pasardhës të dinozaurëve.

14. Plutoni “ulet në pozitë” (2006)

Bashkimi Astronomik Ndërkombëtar dekreton se Plutoni nuk klasifikohet më si një planet klasik, por si një planet “nano”, një kategori e re së cilës, përveç Plutonit, i përkasin dhe të gjitha trupat me një dimension të përcaktuar që rrotullohen, ashtu si Neptuni.

15. Qeliza të qëndrueshme embrionale (1997)

Një skuadër shkencëtarët i Universitetit “Wisconsin” izolon për herë të parë qeliza të qëndrueshme embrionale njerëzore. Kështu hapet një erë e re për mundësitë terapeutike, po kështu edhe për debatet bio-etike.

16. Ujë në Mars (2000-2004)

Sonda e “NASA Opportunity” gjen në Mars gjurmë të cilat në epokat e hershme duhet të kenë qenë ato të kënetave të kripura, me siguri të ngjashme me jetën.

17. Hominoidi më antik (1994)

Një fosil etiopian i mbetur prej 4,4 miliona vitesh më parë, “Ardipithecus ramidus”, zbulohet nga një skuadër e Universitetit të Kalifornisë në Berkeley, duke u kthyer në përfaqësuesin më të lashtë të njohur nga specia njerëzore.

18. Jo “krijimit” në shkolla (2005)

Gjykatësi federal, Jones ndalon një shkollë amerikane të mësojë se një mendje inteligjente ka krijuar dhe projektuar jetën.

19. Zbulohet masa e neutrinit (1998)

Kërkues japonezë dhe amerikanë tregojnë se neutrini, një pjesëz elementare me rënie të radioaktivitetit, përmban një masë, duke ofruar elementë të rinj për një teori të materies së universit.

20. Ndryshime dramatike klimatike (1982-85)

Gjeologë dhe paleoklimatologë zbulojnë se gjatë 600 milionë vitet e fundit, janë verifikuar ndryshime edhe më shumë dramatike në temperaturë, me pasoja të thella në shirat e disa zonave të planetit. Një teori tjetër thotë se modifikime të ngjashme mund të jenë provokuar nga aktivitete njerëzore.

21. Shpërtimi i neuroshkencave (1990-deri më sot)

“Dekada e trurit”, e filluar në vitet ’90, nuk ka përfunduar në vitin 2000, por vazhdon me përparime progresive në eksplorimin e sistemit nervor qendror, falë mjeteve hetuese gjithnjë e më të sofistikuara.

22. Teletransporti (1998)

Kërkuesit austriakë të universitetit të Vjenës, arritën të transferojnë në një distancë të largët një foton, e cila është një pjesëz e dritës.

23. Biologjia Evolutive e Zhvillimit “Evo Devo” (1999)

Lind një degë e re e biologjisë: “Evo-Devo”, shkurtimi i “Biologjia Evolutive e Zhvillimit”, që studion raportet mes zhvillimit embrional dhe evolucionin të specieve. Nga njëra anë, strukturat e jetës riformohen me çdo lindje të re organizmi me besnikëri të lartë, por disa mutacione kanë modifikuar këto plane të zhvillimit trupor, duke prekur thellësisht disa përparime të rëndësishme të evolucionit.

24. Mosha e epokës së astronomisë diellore (1996)

Fillon aktiviteti i “International Solar and Heliospheric Observatory (SOHO)”. Satelitët vëzhgojnë yllin tonë, duke hapur erën e sizmologjisë diellore dhe parashikimeve të kohës hapësinore.

25. Zbulimi i “Hobbit” (2004)

Një skuadër shkencëtarësh indonezianë dhe australianë i habit paleontologët, duke pohuar se kanë zbuluar mbetjet e të ashtuquajturit “Homo floresiensis”, një njeri i vogël primitiv i 18 mijë viteve më parë, me trurin e reduktuar, por i aftë të përdorë mjetet për të gjuajtur. Edhe sot, zbulimi mbetet më i diskutuari.

 

Çmenduritë e vërteta të jetës !

 

Hajdutë që hyjnë në bankë duke menduar se janë të padukshëm, piktorë që përdorin si penel organin e tyre . . . Të gjitha këto nuk janë fantazi, por janë histori të vërteta që shpesh zënë vendin e nderit në kronikat televizive si ndodhi të pazakonta. Personalisht kam  përmbledhur të gjitha këto ndodhi të çuditshme në këtë libër.

 

Kënaqësia e Ellit...

Londër.Pjesa më e madhe e sëmundjeve shkaktojnë dhimbje. Por ky rast bën përjashtim për 28-vjeçaren londineze, Ellie Allen, e cila ka një sëmundje që ka të bëjë me të ndjerit kënaqësi. Quhet "sindroma e eksitimit seksual të vazhdueshëm"(në anglisht e njohur si PSAS). Sindroma e saj konsiston në një sekuencë shumë të gjatë orgazmash. Për t‘u pasur zili? Në fakt jo dhe aq shumë: gjatë 250 orgazmave që kalon në ditë(një çdo 6 minuta) Ellie mund të kalojë kënaqësi teksa ecën në rrugë, në autobus apo kur është në makinë. Një sëmundje shumë e sikletshme, sepse për fat të keq për PSAS-in nuk ka asnjë shërim.

 

E sapolindura peng

Jeruzalem.Nuk paguan llogarinë në spital, si përfundim nuk i japin vajzën. Ngjarja ka ndodhur në një spital në Jerusalem, ku një nënë arabo-izraelite kishte lindur tre fëmijë në lindje të parakohshme. Në kohën kur i kërkuan paratë, nëna e re nuk ishte në gjendje që të paguante 2,150 dollarët që i kërkoi spitali. Si kundërpërgjigje, spitali i mbajti një nga tre binjaket, e cila shërbeu si garanci për pagesën e faturës në të ardhmen. Aktualisht, ministri i Drejtësisë izraelite duhet të vendosë nëse gjykimi i bërë nga spitali ka qenë i drejtë.

 

Hajduti i pakapshëm

Teheran.Mendonte se ishte bërë i padukshëm. Me këtë ide ka tentuar të vjedhë një bankë. Hajduti qesharak u bllokua dhe iu dorëzua policisë. Në gjyq ishte akoma i surprizuar që ishte zbuluar, ai tregoi që për t‘u bërë i padukshëm i kishte paguar një "magjistari" 625 euro.

 

Mashkulli me dy organe gjenitale

Nju Delhi.Biznesmeni indian 24-vjeçar duke dëshiruar një jetë seksuale normale me gruan e tij të ardhshme, kërkoi që t‘i hiqej një nga organet e tij. Rasti i tij është shumë i rrallë dhe quhet diphallus, një deformim i organit gjenital jo shumë i përhapur(në të gjithë botën numërohen 100 raste). Zakonisht, një nga dy organet nuk është tërësisht i zhvilluar dhe nuk funksionon ashtu siç duhet, por për të riun indian nuk ishte kështu: atij i funksiononin të dy organet normalisht.

 

Nga i arratisur në polic

Vietnam.Ishte arratisur nga burgu në 1986 teksa vuante dënimin për shkak të vjedhjes që kishte kryer. Arratisja e tij përfundoi pas 20 vjetësh në mënyrë të çuditshme: hajduti, i cili mbante emër tjetër u bë shef policie i zonës në të cilën jetonte.

 

 "Robin Hudi" i benzinës

St. Luis.Nofka e tij ishte "Robin Hudi" i pompave të benzinës: një 23-vjeçar i diplomuar për kontabilitet, riprogramonte makinat automatike duke u lejuar shoferëve të merrnin benzinë falas në St. Luis(Misuri). I riu u kap nga një telekamera.

 

Një penel seksi

Sidnei.Teknika e tij piktoreske ndoshta është më origjinalja në historinë e artit: artisti australian 54-vjeçar, Tim Patch, përdor organin e tij gjenital në vend të penelit. Me stilin e tij të veçantë ai u bë i famshëm në të gjithë Australinë. Fansa dhe klientë të tij kanë qenë edhe shumë politikanë të njohur australianë, ndër ta ka qenë edhe Kryeministri John Howard dhe drejtuesi i Partisë Laburiste, Kim Beazley. Ideja e të pikturuarit me ndihmën e organit gjenital lindi para disa vitesh fare rastësisht gjatë një feste me miqtë. Sot, veprat e tij qëndrojnë të ekspozuara në Sexpo të Sidneit, panairi më i rëndësishëm i seksit australian. Kostoja e një pikture? Nga 150 euro dhe lart...

 

Prindër të hutuar

Florida.Fillimisht i organizuan festën e ditëlindjes dhe më pas e harruan në fast-food. Ka ndodhur në Boca Raton në Florida dhe protagonist i kësaj ngjarjeje është një djalosh 6-vjeçar, Michael Emmanuel. Prindërit, të cilët u ndanë në drejtime të ndryshme, e gjetën ditën tjetër falë telefonatës të bërë nga punëtorët e fast food-it ku ishte organizuar festa. Arsyeja e harrimit? Një keqkuptim: babai kujtonte se fëmija ishte me të ëmën dhe e ëma mendonte të njëjtën gjë.

 

Topless për të qenë të sigurt

Danimarkë.Autoritetet daneze, pakësimin e shpejtësinë rrugore ua besuan femrave seksi. Do thoni ju, në ç‘mënyrë? Fare kollaj. Duke u dhënë bukurosheve nga një tabelë e cila tregonte shpejtësinë e lejuar. Ato e mbanin këtë pankartë në dorë teksa ekspozonin pjesën e tyre të bustit pa asgjë në trup. Gjetja funksionoi: shoferët tani i japin më mirë dhe më ngadalë makinës.

 

Një gjobë në ditë

Bolzano.Rekord gjobash për një student nga Tiroli i Jugut, i cili ndiqte Universitetin e Innsbruckut (Austri): nga shtatori i vitit 2006 deri në qershor të 2006-ës, ai ka mbledhur 300 gjoba(1 ose 2 në ditë). Arsyeja? Parkonte makinën e tij në pjesët e rezervuara të universitetit dhe shtynte tabelat. Por rekordi i vërtetë është se djaloshi nuk ka paguar asnjë nga këto gjoba. Duke qenë se nuk e kanë kapur asnjëherë në flagrancë dhe se makina është me targa italiane, ai nuk ka ndërmend që t‘i paguajë ndonjëherë këto gjoba. Rasti është përsëritur dhe protagonistë kanë qenë sërish 2 studentë nga Tiroli i Jugut.

 

Hoteli që të "peshon"

Berlin.Punonjësi i një hoteli në Berlin është akuzuar për diskriminim ndaj obezëve: pagesën e caktonte në sajë të peshës së klientëve të dhomës. Klientëve para se të hynin në hotel, u kërkohej që të hipnin në një peshore. Çdo kilogramë e peshës së tyre korrespondonte me 50 cent. Atyre që kundërshtonin, çmimi u bëhej i plotë. Pas protestave të shumta që vinin nëpërmjet letrave, i erdhi një denoncim për diskriminim ndaj obezëve. Punonjësi gjerman u mbrojt duke thënë se gjetja e tij ishte një farë reklame, e cila shërbente për të rritur konkurrencën me hotelet fqinje. Ideja e tij, ndër të tjera, shërbente për t‘u dobësuar, sepse me anë të këtij sistemi, një nga klientët e tij besnikë, kishte humbur fiks 35 kilogramë.

 

Katërkëmbëshi në timon, rrezik i vazhdueshëm

Hohhot."Giudë qensh", vetëm kështu mund të cilësohet eksperienca që përjetoi një vajzë kineze nga Hohhot në Momgoli. Vajza ia besoi timonin e makinës së saj, qenit besnik. Eksperienca e çuditshme përfundoi shpejt, sepse në kthesën e rrugës, makinës ia ndërpreu rrugën një makinë që vinte në sensin e kundërt. Policisë ajo i shpjegoi se qeni i saj e shikonte me kujdes të madh teksa ajo i jepte makinës. E vërteta u zbulua menjëherë: ajo i jepte gaz dhe mbante frenat, ndërsa qeni i saj mbante thjesht timonin...

 

Gjarpri "turist"

Nurenberg.Nga Filipine në Gjermani rrezikoi të ngordhte fillimisht në avion dhe me pas në lavatriçe: kjo i ka ndodhur një gjarpri, i cili është futur rastësisht në valixhen e një gjermaneje, e cila kishte shkuar për pushime në Filipine. Pas kthimit të saj nga pushimet, gruaja shikon të dalë nga lavatriçja e saj një gjarpër që qëndronte i mbledhur te rrobat e saj të lara. Reptili kishte qëndruar për ditë të tëra në valixhe ku ishin rrobat e palara, më pas u mbijetoi 20 orëve udhëtimi me avion dhe një lavazhi me lavatriçe rreth 40 gradë.

 

Njeriu që jetonte mes mijëra minjsh

Petaluma.Nga apartamenti i tij në Petaluma të Kalifornisë gjithmonë dilte një aromë e pakëndshme. Pas ankesave të bëra nga fqinjët e tij, 67-vjeçarit, Roger Dier iu gjetën mijëra minj. Prej kohësh, këta të fundit ishin miqtë e tij më të mirë. Minjtë bashkëjetonin edhe me shtatë mace. Në të njëjtën dhomë të qelbur, zoti Dier kishte vendosur krevatin e tij.

 

Gjoksi si airbag

Sofje.Jo vetëm se duket bukur, por ndonjëherë gjoksi i bërë mund të shërbejë për të të shpëtuar kokën. 24 vjeçarja Elena Marinova ka shpëtuar nga një aksident i tmerrshëm falë protezës së saj "ekstra large"(shumë të madhe). Vajza e re, kishte bërë një ndërhyrje kirurgjikale para pak kohësh për të rritur masën e gjoksit të saj. Nuk e kishte imagjinuar ndonjëherë se ai operacion do t‘i kishte shpëtuar kokën. Kanë qenë protezat e saj "gjigante", të cilat i kanë mbrojtur organet e saj. Silikoni në gjoksin e saj shërbeu si airbag.

 

Tridhjetë vdekjet më të çuditshme në historinë e njerëzimit !

 

Edhe pse askush nuk do të flasë për vdekjen, ajo është e pashmangshme. Nëse dëgjoni psikologët, ata do t'ju sugjeronin të flisnit sa më shumë për të, në mënyrë që të largonit çdo lloj fobie të krijuar më kot. Të tjerët e trajtojnë vdekjen nga një këndvështrim tjetër, duke bërë shaka me të. E vërteta është se kur ajo vjen, ne nuk do të jemi të vetëdijshëm për të, kështu që nuk ka arsye pse të trembemi nga diçka për të cilën nuk mund të bëjmë asgjë. Përgjegjësia jonë është të tregohemi të kujdesshëm dhe të bëjmë pjesën tonë. Dhe një herë kam përzgjedhur 30 vdekjet më të çuditshme në histori. Me siguri ju keni dëgjuar për raste të shumta edhe më qesharake dhe të pakujdesshme, por këto janë disi më të veçanta. Ndoshta pasi t'i keni lexuar do të mendoni ndryshe për jetën. Me siguri do të qeshni dhe vdekja nuk do t'ju duket më dhe aq e frikshme, por qesharake. Atëherë do ta vlerësoni edhe më shumë jetën duke treguar kujdes, që të mos merrni shembullin e personazheve të përmendur këtu. Poeti kinez Li Po donte të përqafonte pasqyrimin e hënës në lumë. Askush prej njerëzve të arsyeshëm nuk do ta provonte, por natyrisht që ai ishte i dehur. E dinit se legjenda e Rusit Rasputin është se kanë tentuar ta vrasin në shumë raste, dhe gati në të gjitha prej tyre ka mbijetuar? Avokatët që përpiqen t'ia demonstrojnë situatën e vrasjes jurisë, duhet të tregojnë kujdes me armët, pasi Clement Vallandigham përdori një armë të mbushur, ndërsa shfajësonte të pandehurin e tij. Në disa prej tyre pakujdesia ka ndodhur nga vetë viktimat, si në rastin e goditjes së kasafortë me këmbë apo hedhjes nga kulla "Eiffel" me pallto-parashutë, por në raste të tjera njerëzit kanë vdekur edhe nga ironi të fatit. Për shembull, Bobby Leach ka rrëshqitur në një lëkurë portokalli. Me siguri ju tregoheni të kujdesshëm kur shihni një lëkurë bananeje në rrugë, që këtej e tutje tregoni kujdes edhe nga lëkura e portokallit.

1. Li Po
Vdekje duke përqafuar reflektimin e hënës

Poeti kinez Po (701-746) konsiderohet si një nga dy poetët më të mëdhenj të letërsisë kineze. Ishte i njohur edhe për dashurinë që ndjente ndaj alkoolit dhe poemat më të mira i ka shkruar ndërsa ishte i dehur. Një natë Li Po ra nga varka dhe u mbyt në lumin Yangtze, ndërsa përpiqej të përqafonte reflektimin e hënës në lumë.

2. Hans Steininger
Vdekje nga mjekra e gjatë

Austriaku Hans Steininger ishte i famshëm se kishte mjekrën më të gjatë në botë, gati 1.4 metra e gjatë. Më vonë u bë edhe më i famshëm se vdiq për shkak të saj. Një ditë në vitin 1527 ra zjarri në qytetin e tij dhe nga nxitimi, Hans harroi ta mblidhte mjekrën. Pa dashje e shkeli, humbi ekuilibrin dhe ra.

3. Tycho Brahe
Vdekje se nuk shkon në banjë

Fisniku dhe astronomi danez, Tycho Brahe, vdiq nga një infeksion në veshka për shkak se nuk shkoi në banjë gjatë një banketi në vitin 1601. Atëherë ishte turp të ngriheshe nga tavolina dhe të shkoje në banjë. Ai mbante një këllëf të artë për hundën për shkak se e kishte humbur të tijën në duel.

4. Jean-Baptiste Lully
Vdekje nga shkopi i dirigjentit

Ndërsa drejtonte himnin “Te Deum” për mbretin francez Louis XIV në 1687, Jean-Baptiste Lully ishte kaq i përqendruar në ruajtjen e ritmit duke përplasur një shkop në dysheme (kështu bëhej para se të përdorej shkopi i dirigjentit), sa goditi me të gishtin e madh. Më vonë plaga u bë gangrenë dhe ai refuzoi ta presë.

5. Mbreti Adolf Frederik
Vdekje nga të ngrënit e tepërt

Mbreti Adolf Frederick i Suedisë ishte shumë i dhënë ndaj të ngrënit dhe më vonë vdiq për këtë arsye. “Mbreti që e hëngri veten për vdekje” vdiq në vitin 1771 në moshën 61-vjeçare nga një problem në tretje, pasi hëngri një vakt të bollshëm me karkaleca, kaviar, sardele të tymosura, shampanjë dhe 14 ëmbëlsira.

6. Clement Vallandigham
Vdekje nga demonstrimi për jurinë

Pas Luftës Civile, politikani nga Ohio, Clement Vallandighma, u bë avokat i suksesshëm që rrallë herë humbte. Në vitin 1871, mbrojti Thomas McGehan, që akuzohej se kishte qëlluar Tom Myers gjatë një grindjeje. Mbrojtja e tij ishte se Myers kishte goditur veten ndërsa nxirrte pistoletën. Për ta bindur jurinë, ai e demonstroi teorinë, por harroi se arma ishte e mbushur.

7. Allan Pinkerton
Vdekje nga kafshimi i gjuhës

Allan Pinkerton (1819-1884) ishte i famshëm për hapjen e agjencisë detektive “Pinkerton” dhe për krijimin e teknikave investigative, si vëzhgimin e të dyshuarit dhe kryerjes së punës nën maskim. Ai vetë vdiq nga një infeksion në gjuhë, gjë që iu krijua për shkak se e kafshoi kur u pengua në një trotuar.

8. Jack Daniel
Vdekje nga shkelja e gishtit të madh

I famshmi Jack Daniel vendosi të shkojë herët në distileri një mëngjes në vitin 1911. Donte të hapte kasafortën e tij, por nuk i kujtohej kombinimi. Në zemërim e sipër, Daniel goditi kasafortën me këmbë dhe lëndoi gishtin, i cili më vonë iu infektua. Ky lëndim i solli dhe vdekjen. Morali i historisë? Mos shkoni në punë herët.

9. Bobby Leach
Vdekje nga lëkura e portokallit

Bobby Leach nuk kishte frikë nga vdekja. Në vitin 1911, ai ishte personi i dytë në botë që kaloi poshtë Ujëvarës së Niagarës mbi një fuçi. Guximtari organizoi edhe shfaqje të tjera ku sfidonte vdekjen, prandaj vdekja e tij është ironike. Ndërsa shëtiste në Zelandën e Re, Leach rrëshqiti në një lëkurë portokalli.

10. Franz Reichelt
Vdekje nga mos-hapja e palltos parashutë

Në vitin 1911, rrobaqepësi francez Franz Reichelt vendosi ta provojë shpikjen e tij, një kombinim i parashutës dhe palltos, duke u hedhur nga kulla “Eiffel”. Autoriteteve u tha se do të përdorte një kukull, por në momentin e fundit vendosi ta provojë vetë. Askush nuk u habit për vdekjen e tij.

11. Grigori Rasputin
Vdekje nga helmimi, goditja me armë, rrahja dhe mbytja njëkohësisht

Mistiku rus Grigori Rasputin (1869-1916) në fillim u helmua me aq helm sa mund të vriteshin 10 burra, por nuk pësoi gjë. Më vonë vrasësit e goditën me një revolver në shpinë. Rasputin ra, por e mori veten. Atëherë e goditën edhe tri herë të tjera, por Rasputin prapë jetoi. Më pas e rrahën dhe për siguri e hodhën në lumin e akullt Neva.

12. Ray Chapman
Vdekje nga bejsbolli

Ray Chapman nga Kleveland është njeriu i vetëm që është vrarë nga një top bejsbolli. Në atë kohë, lojtarët e bejsbollit e bënin pis një top para se ta hidhnin që ai që e qëllonte të mos e shihte. Në 6 gusht 1920, gjatë një loje kundër “New York Yankees”, Carl Mays, i hodhi një top të tillë Chapman, që i ra në kokë.

13. Isadora Duncan
Vdekje nga shalli

“Mamaja e kërcimit modern”, Isadora Duncan, vdiq në vitin 1927 për shkak të shallit të firmosur që e vishte gjithmonë. Gazeta “New York Times” shkruan në 15 shtator 1927 “Automobili po ecte me shpejtësi kur shalli me mëndafsh të fortë u rrotullua tek rrota e makinës. Ajo uli kokën dhe u përplas me një shkëmb”.

14. Homer dhe Langley Collyer
Vdekje nga plehrat

Homer dhe Langley Collyer ishin grumbullues të fiksuar. Dy vëllezërit kishin frikë t’i hidhnin gjërat dhe mblidhnin me fanatizëm gazeta dhe plehra të tjera në shtëpi. Ata madje vunë dhe çarqe në korridore që të mbroheshin nga hajdutët. Njëri prej tyre ishte zvarritur poshtë gazetave për të kaluar dhe ishte zënë në çarkun e ngritur vetë. Tjetri ishte i paralizuar dhe vdiq nga uria.

15. Jerome Irving Rodale
Vdekje gjatë një bisede në një shfaqje

Jerome Irving Rodale ishte një ithtar i ngrënies së shëndetshme. Ai ishte përkrahës i ushqimeve organike dhe themeloi revistën “Ferma dhe kopshtaria organike”. Pasi u mburr se do të bëhej 100 vjeç, nëse nuk shtypej nga ndonjë taksixhi i inatosur, Rodale vdiq nga një infarkt ndërsa intervistohej nga Dick Cavett në 1971.

16. Christine Chubbuck
Vdekje nga vetëvrasje drejtpërsëdrejti në televizor

Christine Chubbuck ishte reporterja e parë dhe e vetme që kreu vetëvrasje gjatë një transmetimi drejtpërsëdrejti në televizor. Në 15 qershor 1974, tetë minuta në transmetim, reporterja që vuante nga depresioni tha: “Do të ruaj politikën e “Channel 40” dhe do t’ju sjell lajmet më të fundit”. Më pas nxori pistoletën dhe e goditi veten në kokë.

17. Elvis Presley
Vdekje në banjë

Ekzistojnë raste të ndryshme të vdekjeve në banjë, por ajo e Elvis Presley (1935-1977) është më e famshmja. Mbreti i rokut është gjetur i shtrirë në banjën e shtëpisë së madhe pasi kishte vjellë në WC. Doktorët thanë se kishte pësuar një infarkt nga shtimi në peshë dhe marrja e ilaçeve të tepërta.

18. Robert Williams
Vdekje nga roboti

Robert Williams është njeriu i parë që është vrarë nga një robot. Më 25 janar 1979 ngjitet në një dollap të depos tek “Ford Motor’s Flat Rock” për të marrë një pjesë për robotin që s’po funksiononte. Çuditërisht në ato momente roboti aktivizohet dhe e përplas krahun në kokën e William duke e vrarë atë në çast.

19. Vic Morrow
Helika e helikopterit i pret kokën

Aktori Vic Morrow ndërroi jetë gjatë xhirimeve të filmit “Twilight Zone: The Movie”, kur një helikopter doli jashtë kontrollit për shkak të shpërthimeve të efekteve speciale dhe i preu kokën me helikë. Dhe dy fëmijë të tjerë aktorë vdiqën në vendngjarje në atë kohë.

20. David Grundman
Vdekje nga kaktusi

Në vitin 1982, 27 vjeçari David Grundman dhe një shoku i tij i dhomës vendosën të bëjnë qitje duke përdorur si shënjestër lulen e shkretëtirës. Kaktusi i parë, i cili ishte i një madhësie të vogël u bë copash menjëherë. Por kur Grundman provoi të qëllonte me armë një kaktus të madh, një pjesë e tij i ra përsipër duke e vrarë.

21. Tennesee Williams
Vdekje nga tapa e shishes

Dramaturgu Tennesee Williams, i njohur si një nga më të mëdhenjtë në historinë e Amerikës, gjithashtu njihet dhe për dashurinë e tij për pijen. Dhe pikërisht nga ajo i erdhi dhe vdekja jo e zakonshme. Ai ishte në dhomën e tij të hotelit në vitin 1983 pasi i ngeci në fyt tapa e shishes.

22. Jerome Moody
Mbytje ironike në pishinë

Në vitin 1985 rojtarët e jetës, siç quhen ata që shpëtojnë njerëzit që rrezikojnë të mbyten në det, në Nju Orlins, vendosën të festojnë sezonin e parë pa asnjë mbytje. Kur mbaroi festa, një i ftuar 31-vjeçar, Jerome Moody u gjet i vdekur në fund të pishinës së zyrave të rojtarëve të bregut.

23. Dick Shawn
Vdekje në skenë

Komediani i njohur Dick Shawn u nda nga jeta në vitin 1987, vdiq nga një atak në zemër në skenë ndërsa po bënte humor. Ai po tallej me politikanët duke përmendur klishetë e fushatave elektorale si për shembull “Unë nuk do ta lë pas dore punën”. Më pas ai u shtri në tokë dhe njerëzit menduan se ishte pjesë e shfaqjes.

24. Mal Kirk
Vdes nga goditje barku

Mundësi britanik Mal “King Kong” Kirk vdiq nga një goditje barku e Shirley “Big Daddy” Cratbree. Në gusht 1987, në momentet finale të ndeshjes, Crabtree kreu lëvizjen dalluese të tij (duke u hedhur poshtë e lartë dhe duke përplasur barkun tek kundërshtari) Kirk,pësoi një infarkt në zemër dhe vdiq.

25. Lori Rae Keevil-mathews
Vdekje nga çadrat gjigande

Në vitin 1991 artistët Christo dhe Jeanne-Claude krijuan një instilacion ambientalist prej mijëra çadrash gjigante të verdha dhe blu në Kalifroni dhe Japoni. Dy muaj më vonë Lori Rae Keevil-Mathews, një 33-vjeçare, shkoi të shihte instilacionin kur era e fortë e shkuli një nga çadrat e cila e shtyu gruan të përplasej pas një guri.

26. Yooket Paen
Vdekje e dyfishtë

Në vitin 1991, një grua tajlandeze 57-vjeçare, Yooket Paen, ishte duke ecur në fermën e saj kur aksidentalisht i rrëshqiti këmba në një bajgë lope. Kur u rrëzua ajo u mbajt pa dashje në një tel korrenti të zhveshur dhe vdiq. Gjatë funeralit, motra e të ndjerës po u tregonte fqinjëve vendin ku kishte rënë në korrent Yooket, kur dhe ajo vetë rrëshqiti, kapi telin e korrentit dhe vdiq.

27. Betty Stobbs
Vdekje nga delja

Në vitin 1999, Betty Stobbs, 67-vjeçare nga Anglia, mori një deng me barë të thatë që e ngarkoi në pjesën e pasme të motorit për të ushqyer tufën e deleve. Mesa duket, delet ishin shumë të uritura. Rreth 40 prej tyre iu vërsulen barit duke e shtyrë atë të binte nga një shkëmb i lartë. Stobbs i mbijetoi rënies, por vdiq kur motori ra pas saj poshtë dhe pikërisht mbi të.

28. Brian Wells
Vdekje nga varësja

Më 28 gusht 2003, shpërndarësi i picave Brian Wells u përpoq të grabiste një bankë me një armë artizanale në formë kallami. Kur e kapi policia ai tha se atë e kishin detyruar ta bënte një gjë të tillë dhe se në qafë kishte një varëse bombë. Bomba plasi përpara se policia të mund ta çaktivizonte atë.

29. Steve Irwin
Vdekje nga peshku

Në vitin 2006, eksperti i jetës së egër dhe personaliteti televiziv Steve Irwin apo siç quhej ndryshe “Crocodile Hunter”, vdiq kur një thumb i një peshku iu ngul në zemër, ndërsa ai po filmonte dokumentaritn “Krijesat më të rrezikshme të Oqeanit”.

30. Mariesa Weber
Vdekje nga rafti i librave

Familja e Mariesa Weber kishte denoncuar për humbjen e saj rreth dy javë përpara se ta gjenin në dhomën e gjumit të saj, vënë përfund nga rafti i librave. “Unë kam fjetur në të njëjtën shtëpi me të prej 11 ditësh dhe ku s’e kam kërkuar, dhe e gjej këtu në dhomën e gjumit të vdekur”, tha më pas nëna e saj.

 

Njëzetmijë mistere nën det !

 

Balena dhe orka, krijesa që zakonisht janë paqësore me njerëzit, sulmojnë pa asnjë arsye shumë varka dhe anije. Kandila deti dhe gaforre helmuese mbipopullojnë tokën. Krimba të panjohur gërryejnë bazën e skarpateve kontinentale, duke provokuar tsuname katastrofikë. "Regjia" e këtij shkatërrimi, që nga deti shtrihet drejt tokës dhe njerëzve, duke përfshirë gjithçka, "orkestrohet" nga disa organizma detare shumë inteligjente njëqelizore, të cilat për miliona vjet kanë jetuar në humnera pa dhënë shënja jete, por që kanë "vendosur" të rebelohen nga revolucionet njerëzore. E bukura e librit që titullohet "Dita e pestë", shkruar nga gjermani Frank Schatzing (libri më i shitur për vitin 2005), është sepse linte dyshime se ku përfundonte realiteti i studimeve shkencore e ku fillonte fantazia. Këtë fakt e saktësonte vetë autori në fund të librit të tij, ku organizmat njëqelizore janë fryt i fantazisë, por shënimet mbi gjeologjinë detare, gazrat hidrikë dhe zhvendosjet nënujore përfaqësojnë rezultatet e arritura nga kërkimet në laboratorët më të avancuar të botës. E njëjta gjë vlen edhe për përshkrimet e programeve stërvitore të delfinëve, tingujve sonorë, mikrofonave ujorë, sistemeve satelitore, batiskafëve dhe robotëve nënujorë.
Schatzing ka qenë shumë i lidhur me kërkimet oqeanografike, për romanin e tij, ku kishte arritur të përdorte vetëm një pjesë të vogël. Për këtë arsye, ashtu siç e shpjegon edhe ai vetë, ka dashur të kthehet sërish mbi këtë temë me një libër të ri, "Bota e ujit", i cili nuk është thjesht një roman, por një sagë e mrekullueshme shkencore popullore mbi origjinën e jetës detare dhe lidhjes sonë me këtë "botë ujore", e cila mbulon rreth 7% të të gjithë planetit.
Gjithçka filloi 13 miliardë e 700 mijë vjet më parë, kur hapësira-kohë dhe lënda, pa asnjë arsye, u zgjeruan në mënyrë të papritur nga asgjëja. Tre miliardë vjet kaluan pa ndodhur ndonjë gjë e jashtëzakonshme, vetëm se hapësira dhe koha vazhdojnë të zmadhohen, ndërsa universi ftohet. Lënda fillon të rrokulliset në formën e një topi në një strukturë shumë të qëndrueshme, oksigjeni dhe hidrogjeni bashkohen me njëri-tjetrin, duke formuar në këtë mënyrë ujin. Kalojnë edhe 9 miliardë vjet të tjerë. Formohen yjet, galaktikat, rruga e qumështit, planetët dhe Toka.
Dhe mbi Tokë, një oqean i tërë, i nxehtë e pa jetë, i mbushur nga një shi shumë i rrëmbyeshëm. Është pikërisht kjo panoramë ku ndërtohet edhe vepra "Miss Evolucioni": "Ka shumë ide gjeniale" shkruan ndër të tjera Schatzing, "është si të gjitha gratë e tjera, që marrin me vete gjithnjë valixhe elegante". Valixhja në të vërtetë ngjan me një çantë të rehatshme, e cila është e mbushur me shumë informacione gjenetike, është qeliza mbi të cilën do të ushtrohen truket e evolucionit.
Në fillim, të gjitha lojërat zhvillohen në det. Edhe sot e kësaj dite, në oqeane zgjidhen çështjet kyçe për mbijetesën e qenies sonë, nga ndryshimet klimaterike tek tsunamet shkatërrues.
Por ka një fakt që vazhdon të na habisë.Ne njohim më mirë Marsin se atë që ndodhet nën sipërfaqen e ujit. Sipas studimeve të vazhdueshme, rreth 95% e oqeaneve vazhdon të jetë e pa eksploruar. E gjithë pjesa nënujore e eksploruar nga robotët nënujorë apo njerëzit është 5 kilometër katrorë dhe zbulimet e kujtojnë këtë fakt vazhdimisht.
Hidratet e metanit, një përzierje mes gazit dhe akujve ujorë, që në librin "Dita e pestë" fillonin të gërryheshin nga krimba të çuditshëm deri sa shkatërronin skarpatin kontinental në bregdetin skandinav, janë parë nga shkencëtarët si një potencial i burimit të energjisë. Kjo ka ndodhur vitet e fundit, pasi më parë nuk dihej sesa të pasur kanë qenë. Problemi është se shpesh herë ato gjenden në thellësi aq të mëdha, sa e bëjnë të pamundur shfrytëzimin nga ana ekonomike. Ndërkohë pak muaj më parë, në brigjet lindore të Kanadasë, shkencëtarët kanë zbuluar hidrate metani në një thellësi të arritshme.Dhe ndoshta, ashtu siç ndodhte edhe në librin e Schatzing, priten çështje shokuese: pasi janë nxjerrë nga thellësitë e detit, ku gjenden nën presion dhe temperaturë të ulët, hidratet fillojnë të degradohen, duke lëshuar metanin. Një plasje e metanit në atmosferë, një gaz i fortë serrë, do të ishte katastrofik për klimën e planetit. Ka shumë të ngjarë që në të kaluarën të ketë ndodhur një gjë e tillë.
Është menduar gjatë edhe mbi dallgët anormale, se ndoshta ato janë vetëm fryt i fantazisë detare. Në të vërtetë, ashtu siç tregon edhe Schatzing, në det formohen dallgë të larta 30 metra, madje shumë shpesh edhe më të mëdha nga ç‘mund të mendohen: të paktën 2 herë në ditë, sipas të dhënave të radarit satelitor "Envisat"

Nuk është e vështirë të bësh zbulime në det. Sa herë që nën dete apo oqeane zhyten robotë dhe telekamera, gjithçka është ndryshe dhe duket një botë e mrekullueshme. Deri në mes të viteve ‘60 mendohej se humnerat ishin një kënetë vdekjeprurëse. Por kjo nuk ishte aspak e vërtetë. Ekspeditat me nëndetëse, mes tyre edhe ato të të famshmit Alvin, kanë treguar që bota nënujore është plot jetë. Sot presupozohet se rreth 30% e biomasës absolute të planetit tonë jeton në thellësinë e detit në disa kilometra thellësi.
Brenda vitit 2010 "Census of marine life" (regjistrimi i përgjithshëm i jetës detare), program i cili ka filluar që në vitin 2000, duhet të regjistrojë organizmat detarë, ose më saktë të hartojë një listë të specieve të cilat jetojnë nën ujë. Pak javë më parë, ndodhi një tjetër ngjarje dramatike e radhës. Thellësitë e Antarktidës, të cilat janë quajtur humnera monotone të pabanuara, janë mbushur plot me specie të ndryshme. Më shumë se 700, janë ato të zbuluara në tri ekspedita në bordin e anijes së kërkimit gjerman "Polarstern".
Bota nënujore, e cila është më shumë se 6 mijë metra e thellë, e që Schatzing e përcakton si "bodrumin e krijimit", është ende mbretëria e misterit. Në vitin 1960 eksploruesi Xhakues Pikard, dhe gjenerali i marinës amerikane Don Ualsh, u zhytën nën ujë me batiskafin "Trieste" në Gropën e Marianeve. Përveç mrekullisë pa kufij, ata zbuluan poshtë edhe një peshk të ngjashëm me një shtojzë deti. Pas pak kohësh, këtë itinerar do ta përshkojë edhe kompania "Hrov", me një robot nënujor të telekomanduar dhe kushedi se çfarë "fati" i ka rezervuar e çfarë do të shohë.
Inxhinierët po studiojnë mjete dhe robotë të rinj për të eksploruar këto humnera. Xhakues Rouzher, një arkitekt francez i cili frymëzohet nga Zhyl Vern dhe që ka projektuar mjete nënujore për Nasan, ka ndërtuar prototipin e "Sea Orbiter" (Orbitës së Detit). Mes një katedrale dhe një anije kozmike, mund të zhytesh ose të lundrosh mbi oqeane, duke lëvizur nga korrentet oqeanike. Është një arritje shumë e madhe për të eksploruar planetin e panjohur që gjendet nën "lëkurën" e detit.

 

A ka ekzistuar përbindëshi i LOCH NESS ?

 

Përbindëshi Loch Ness është një kafshë e panjohur,ashtu si dhe nuk dihet se kujt specie i përket,por mendohet se ka jetuar në liqenin e madh të Loch Ness në Skoci.Përbindëshi Loch Ness është një nga kafshët më të studiuara nga kriptozoologët.Besimi dhe interesi i popullit te ajo kafshë u shtua në vitin 1937.Ekzistenca e tij më tepër është anekdotiale,me materiale fotografike,lexime etj.Nuk ka pasur asnjëherë një evedencë fizike (mbetje skeleti,kapje etj) të zbuluar si në 2008.Njerëzit e vendit,e më pas njerëz nga e gjithë Bota e kanë quajtur në mënyrë afektive kafshën me emrin Nessie deri më 1950.

 

Origjina.

 

Termi “Përbindësh” ishte reportuar më 2 maj 1933 nga Alex Campbell,sherifi i zonës (Loch Ness) dhe një gazetar me reporteren e korrierit Inverness.

Më 4 gusht 1933 korrieri publikoi si lajm të plotë çështjen e pohuar nga një burrë Londinez,George Spicer,ku disa javë më parë duke ecur me varkë mbi liqen ai dhe gruaja e tij panë një dragua,apo një kafshë prehistorike të cilën ai se kishte parë ndonjëherë në jetën e tij.

Disa muaj më vonë erdhi një letër nga një student veterinerie,ku raportohej e njejta gjë.

Këto histori u bënë kombëtare dhe ndërkombëtare ku flitej për një peshk përbindësh i Loch Nessit.

Më 6 dhjetor 1933 fotografia e parë (e bërë nga Hugh Gray) u publikua dhe krijesa u njoh zyrtarisht nga shteti Skocez dhe iu dha urdhër policisë të marrë masa nga ndonjë sulm i mundëshëm i tij.

Letra të tjera filluan të vinin në korier në rrugë anonime që vërtetonin sinjalizime mbi shikime dhe tregime të njerëzve.

Më 1934 u publikua një libër nga R.T Gould,një nga të parët që jepte investigimet e para të bëra nga vetë autori dhe të dhëna të tij para 1933.

Investigime të mëtëjshmë nga agjentë të tjerë,mblodhën materiale që i përkisnin dekadave të mëparshme si dhe sinjalizime që datonin në shekullin e VI-të pas krishtit deri në ditët e sotme,që treguan për ekzistencën e një kafshe të panjohur dhe të paidentifikuar që jetonte në Loch Ness.

 

Histori mbi sinjalizimet e Reportuara.

 

Saint Columbia (565). Një ndër të dhënat e para mbi këtë kafshë është gjetur në jetën e Shën Columbias nga Adamnan,e shkruajtur rreth shekullit të VI-të.Atje përshkruhet se si në 565,Columba shpëtoi jetën e një Picti (emër i një njeriu antik i Britanisë së Madhe) i cili u sulmua nga përbindëshi.Adamnan e përshkruajti në këtë mënyrë ngjarjen:- Ai ngriti dorën e shenjtë dhe me një fëtyrë të terrorizuar tha thëniet e zotit duke formuar kryqin në ajër dhe i dha urdhër përbindëshit duke i thënë :- Shko sa më larg të jetë e mundur pa e prekur burrin.

Kafsha e dëgjëoi zërin e të shenjtit e i tmerruar u largua duke bërë që njeriu ti afrohet barkës e të shpëtojë duke lavdëruar zotin.

Kjo nuk tregon me fakte atë që ndodhi ndërmjet Shën Columbas dhe përbindëshit të Loch Ness sepse lidhur me Shën Columbas ka dhe shumë tregime të tjera të mbinatyrshme që nuk japin të dhëna për ditët e sotme.

Mbi të shenjtin nuk ka të dhëna të tjera rreth sulmeve të këtij përbindëshi.

Të gjitha ç’ka shkruhej mbi këtë përbindësh lidhej me mrekullitë e shënjtorit dhe emri Loch Ness ka të bëjë me vendin ku ka jetuar shënjtori afër këtij liqeni.

 

1871. Një tjetër sinjalizim është ai i tetorit 1871 nga D.Mackenzie i cili kishte përshkruar se kishte parë diçka që levizte ngadalë e më pas me shpejtësi të madhe e shtyrëse,që kish ndaluar në vende të ndryshme.Mbas 1871 nuk pati më paralajmërime dhe mendohet se ka qënë një shpifje.

1933. Pavarësisht sinjalizimeve të ekzistencës së kësaj kafshe para shek XVI,më 22 korrik 1933 kemi sinjalizimin më të afërt nga një çift anglez.George Spicer dhe gruaja e tij e kishin parë këtë kafshë të jashtëzakonshme të prejë rrugën para makinës së tyre.Ata e përshkruajtën krijesën me një trup shumë të madh ( 2m gjërësi dhe 8m gjatësi).Kishte qafë të ngushtë e të hollë si hunda e elefantit dhe e gjatë mund të ishte afërsisht 3.0-3.7m dhe gjithashtu kishte shumë vija të valëzuara.Ato nuk panë gjymtyrë për shkak të errësirës ku portreti i kafshës nuk shihej mire.

Ai kaloi rrugën nga liqeni 200 m larg duke lënë vetëm një gjurmë rrënjësh të thyera në sipërfaqe.

Në gusht të 1933 një motoçiklist i quajtur Arthur Grant pohoi se ka qënë afër krijesës ndërkohë që po bënte “Abriachan” në verilindje të liqenit rreth orës 1 të mesnatës.

Ai pa një kokë të vogël mbi një qafë të gjatë,krijesa e pa dhe kaloi rrugën drejt liqenit.

Grant e ndoqi atë por nuk arriti ta shihte nga afër,por ndoqi vetëm gjurmët e lëna prej saj.Megjithatë disa besojnë se kjo mund të ishte një shaka e Grant.

Një sinjalizim tjetër i 1933-it është ai i një shërbëtoreje të quajtur Margaret Munro.Ajo pohoi se e ka parë krijesën prej 20 minutash rreth orës 6:30 të mëngjesit të 5 qershorit,ku e ka parë rreth 200m nga bregu.Ajo e përshkruajti se kish lëkurë si të elefantit,me qafë të gjatë,kokë të vogël dhe dy gjymtyrë si ato të një delfini.

Tregimet e saj mbarojnë kur krijesa zhytet në uje.

Sinjalizime sparodike vazhduan deri më 1963 me një filmim jo shumë të mirë të kafshës e marrë nga një largësi e madhe.

1943. Në maj të 1943 C.B Farrel i Royal Observe Corps merrej me çështjen e Nessit.Ai ishte 230m larg që të mund ta dallonte me sy krijesën që ishte sipas tij e gjatë 6-9m dhe me një qafë 1.2-1.5m jashtë ujit.

 

1950. Në dhjetor të 1950 është konstatuar një zhurmë e çuditshme e marrë nga një anije peshkatare Rival 3.Gjithashtu u dëgjua dhe një zë i largët nga një krijesë 146m larg varkës.Varka ka humbur kontaktet për një gjysmë milje por më pas u rikthye përsëri.

Shumë rrëfime dhe teori janë dhënë për përbindëshin e Loch Ness por akoma deri më sot nuk është vërtetuar asnjëra prej tyre.Filmimet dhe fotografitë janë shumë të hershme dhë të padalluara mirë,por liqeni i Loch Ness pas krijimit kaq të bukur të kësaj historie ka marrë një famë të jashtëzakonshme në mbarë Botën.

Por pyetja vazhdon e mbetet:- A ka ekzistuar përbindëshi i Loch Ness ? Pas shumë vitesh vjen përgjigja:- JO.

 

Kurrë mos thuaj “ABRAKADABRA” !

 

Duke thënë këtë fjalë,thonë specialistët në fushën e shkencave të kultit,ju pa dashur ,mund ti hapni derën forcave të ferrit dhe të ndodheni nën pushtetin e demonëve të frikshëm të cilët mund të prishin në mënyrë të pakthyeshme jetën tuaj.

Ndryshe nga mendimi i përhapur gjërësisht,”Abrakadabra” nuk është një fjalë pa të keq që nënkupton gjëpura pa vlerë.”Kjo fjalë është një mallkim i lashtë magjik,me anën e të cilit thërriteshin forcat e fuqishme të botës së përtejme”-thotë eksperti anglez në fushën e studimeve paranormale Roger Nedfield.Në gojën e një okulisti me përvojë,kjo fjalë mund të jetë një mjet drejtimi mjeshtëror të këtyre forcave për të kryer punë të mira dhe të liga.Kurse për njeriun e panjohur me të fshehurat e ezoterikës dhe që e thotë këtë fjalë ashtu kot,pa e menduar gjatë,ajo mund të ndjellë një ogur të keq.

Prejardhja e saktë e fjalës “Abrakadabra” nuk dihet.Ajo përmëndet për herë të parë në shkrim në poemat e autorit latin të shekullit II,Kuint Sever Saminok,megjithëse linguistët thonë se ajo është shumë më e vjetër.

Kjo fjalë është gjysëm polindromë,që do të thotë se lexohet njëlloj si nga e majta në të djathtë,ashtu dhe nga e djathta në të majtë.Kuptimi i saj ështtë...pafundësia.

Mjekët në Romën e lashtë e përdornin këtë fjalë për të kuruar ethet dhe dhimbjen e dhëmbëve.Në një pergamenë në formë trekëndëshi fillimisht shkruan të gjithë fjalën e plotë,pastaj në çdo rradhë hiqnin nga një gërmë nga fundi,derisa mbetej gërma “a”.Pergamenin më pas e mbanin si hajmali.

Kaluan shekuj: Njerëzit e harruan përdorimin me vend të kësaj fjale.Madje ndodhte që njerëzit ta përdornin atë për t’u tallur,teksa rezultatet qëllonin të ishin tragjike.Po ju përmend disa prej tyre:

Në vitin 1975 në Angli,daja i një vogëlusheje 7 vjeçare po i tregonte të mbesës ditën e lindjes,disa numra shpejtësie.Ai nxorri nga kapelja e vet një lepur,tha fjalën e ndaluar dhe ... papritur u zhduk në ajër.Ai u shfaq sërish vetëm pas 4 vitesh,larg shtëpisë,në një kontë tjetër me emrin Devonshire.

Flokët e burrit 36 vjeçar ishin bërë borë të bardha dhe vazhdimisht mërmëristë dicka për “botën e demonëve”.

Në vitin 1981 Pronari i një firme në Demojna shteti i Ajoua në ShBA, i cili tregtonte materiale hidrosanitare,rastësisht nxorri si padashur nga goja këtë fjalë enigmatike,tek lëvdonte juristin e vet i cili i bënte bisht me ustallëk pagesave të tatimeve dhe fjala e mallkuar solli një sulm të tillë të demonëve mbi fabrikë sa ajo u boshatis e tëra dhe si përfundim pronarit iu desh ta mbyllte.

Në vitin 1998,në Australi një djalë 5 vjeçar po luante me një lodër fëmijësh që quhej “thesi magjik” të cilin ia kishin dhuruar për Krishtlindje.Djalit se si i doli pa dashur nga goja fjala “Abrakadabra” dhe papritur shtëpia u mbush me krijesa të mëdha dhe të frikshme,të cilat e rrëmbyen nënën e tij dhe u zhdukën së bashku një herë e përgjithmonë.

Mendohet se të ligën e ndjell jo vetëm shprehja e kësaj fjale por dhe ndërthurja e saj me faktorë të tjerë magjikë.Nëse ju e thoni rastësisht fjalën “Abrakadabra” njëherësh,me katër njerëz të tjerë të qytetit tuaj,duke formuar kështu një pentagram,prisni fatkeqësi të mëdha.

Unë nuk e njoh mekanizmin e veprimit të mallkimeve të lashta prandaj ju këshilloj të mos e thoni dhe të mos e shkruani kurrë këtë fjalë.

 

 

Qyteti i misterit !

 

Bridgend, qyteti me 40 mijë banorë, nuk ndryshon shumë nga vendet e tjera të Uellsit. Pak diell, shumë shi, duket sikur koha nuk kalon kurrë. Emri i tij nuk përmendej edhe aq deri

ditën e tmerrshme të 27 janarit 2007. Që nga ajo kohë, kur në këtë qytet vdiq djali i parë, emri Bridgend simbolizon një të keqe të madhe, madje dikush e pagëzoi me emrin "Death Town", qyteti i të vdekurve.Në 18 muaj, 22 djem e vajza, me moshë përkatësisht nga 15 deri në 27 vjeç, kanë vdekur njëri pas tjetrit të varur me një litar të zi, çështje kjo e prekur vetëm nga mediat dhe jo nga familjarët e viktimave. Sipas hetimeve të bëra, autoritetet vendase

kanë zbuluar se shumë prej viktimave njiheshin me njëritjetrin.Ata kishin në kontakt

përmes internetit, si Bebo apo Facebook.Ndaj, në momentin e parë,shumë persona, përfshi edhe policinë,besuan se pas gjithë kësaj fshihet diçka."Thuhet se të gjithë ata që kanë vdekur kishin lënë takim me njëritjetrin.Të gjithë së bashku kishin bërë një pakt sekret përmes internetit",ndoshta në kërkim të një masakre të famshme. Por kur u bënë krahasimet, njerëzit filluan t'u drejtoheshin gazetave, pasi mund të ishte sajuar gjithçka dhe

të kishin krijuar një fenomen emulacioni.Ngjarja shokuese, titulluar "vrasjet e Bridgend", është publikuar edhe në internet. Sot, autoritetet vendase dhe familjet e viktimave

kërkojnë që të mos flitet më për këtë histori. "Nuk fshihet asgjë pas kësaj. Na lini të qetë në dhimbjen dhe komunitetin tonë".

Numri i djemve dhe vajzave që kanë vdekur është aq i madh, saqë edhe gazetat nuk dinë më ta përcaktojnë.Disa thonë 21, disa të tjerë 22. Shifrat janë falsifikuar nga rindërtimi i fenomenit. Për shembull,shumë njerëz nuk e kanë llogaritur djaloshin Anthony Martin, 19

vjeç, i vetmi që nuk ishte as shok e as i afërm me viktimat e tjera. Anthony vdiq duke u vetëvarur në dhomën e tij të gjumit, në prill të 2007-ës. Totali mund të nxirret duke llogaritur gjithë banorët e komunës.Një tjetër viktimë që i është shtuar listës së gjatë është edhe Carwyn Jones, baristi 28-vjeçar, i cili jetonte në Bettws. 28-vjeçarin e gjetën të varur në një pemë, të hënën e kaluar. E njëjta gjë i kishte ndodhur edhe shokut të tij, Neil Owen, 26 vjeç, i cili kishte pasur të njëjtin fund para pak ditësh.

Djemtë ishin rritur së bashku në të njëjtën lagje me Sean Rees, 19 vjeç,i cili vdiq tetë javë më parë.Për çështjen në fjalë u ngrit edhe një komision, i cili u përpoq të vërtetonte nëse mediat kishin abuzuar,por përfundimi ishte negativ,madje shokues. Kërkohej patjetër

të mësohej se duke ndjekur një lajm që nuk ekzistonte, mos ndoshta ishte krijuar një fenomen, që deri në fund të shekullit XIX është njohur si "Efect Werther", duke iu referuar

romanit të Gëtes, që është shoqëruar me një numër shumë të madh vetëvrasjesh të të rinjve në Evropë.

Më 1844-ën, Amariah Brigham,themeluesi i rivistës "American Journal of Insanity", shkruante:"Që vetëvrasjet po e rrisin numrin e viktimave çdo ditë, kjo është evidente.

Si masë parandalimi, u sugjerojmë mediave të mos i publikojnë detajet e këtyre ndodhive.

Është vërtetuar edhe shkencërisht,që shpesh vetëvrasja kryhet edhe për efekt imitimi. Një paragraf i shkurtër në gazetë mund t'ua sugjerojë gjestin në fjalë miliona personave".

Duket se gjithë gazetarëve që u ka rastisur të kalojnë nga ato anë u bëhet e njëjta pyetje: Ç'kërkoni ende këtu? Dihet se në qytetet e vogla njerëzit e njohin njëri-tjetrin. Të paktën pjesa më e madhe e të rinjve frekuenton internetin. Përqindja e vrasjeve të të rinjve të

Uellsit është shumë më e lartë se mesatarja e Mbretërisë së Bashkuar.Ndërsa në Bridgend, një komunë e vogël, që si gjithë të tjerat e përjetoi mbylljen e minierave në vitet '80 si një dramë kolektive, numri vdekjeve është edhe më i lartë se mesatarja e Uellsit: 43 në 100

mijë çdo vit.

Gjithsesi, përgjigjja e kësaj tragjedie është e frikshme. Ja ç'pëshpërit një 17-vjeçare, e cila

nuk duket shumë e trazuar nga fjalët e saj: "Sipas meje, të gjithë djemtë e vajzat që kanë vrarë veten,kanë bërë mirë, sepse në këtë vend nuk ke çfarë të bësh".Ç’ngjet vallë në këtë vënd ???

 

Supernova – Sekretet e Galaktikës sonë !

 

Prej kohësh astronomët bëjnë pyetjen se pse disa yje e përfundojnë ekzistencën e tyre me

një shpërthim supernove? Këto shpërthime janë një nga fenomenet astrofizike më komplekse që njihen deri më sot,gjë e cila e bën të vështirë përshkrimin me një model të thjeshtë. Pak nga pak shkencëtarët i kanë perfeksionuar modelet e tyre teorike dhe kohët e fundit kanë arritur

të simulojnë shpërthimet e dy llojeve supernovash. Çelësi ishte të koordinoje të tria dimensionet e hapësirës me një detaj të mjaftueshëm për të përshkruar dinamikën e flukseve me një shpejtësi të

madhe. U zbulua se shpërthimet, të cilat mund të jenë tepër asimetrike, shkaktojnë një ripërzierje të fuqishme të materies së prodhuar, duke llogaritur këtu edhe elementet e reja kimike të sintetizuara

përgjatë këtij fenomeni. Përveç tyre,shpërthimi gjeneron një yll neutronesh,të cilit i shkaktohet një kundërgoditje aq e dhunshme, saqë mund ta hedhë përtej hapësirës me një shpejtësi të madhe.

A ekzistojnë supernovat me formë josferike?

Në kërkime të ndryshme janë marrë në konsideratë spektrat relativë të hapave të fundit në shpërthimet e 18 supernovave dhe kështu është mundur të përcaktohet se si asimetria është një

karakteristikë mbi të gjitha e supernovave të privuara nga hidrogjeni dhe më shumë

në veçanti e atyre të cilat shfaqin fenomenet “brust” të rrezeve gama. Një gjeometri asimetrike është një “firmë” për disa lloje supernovash. Sipas modeleve aktuale të evolucionit yjor, yjet e dendura, pra ato me një masë më të madhe se 8-10 masash diellore, e përfundojnë ekzistencën e tyre kur karburanti nuklear në rajonet më tëbrendshme ka mbaruar plotësisht dhe në këtë mënyrë presioni nuk mund më të kundërbalancojë shtytjen e gravitetit.Bërthama e tyre shkatërrohet duke i lënë vend një ylli neutronesh, ose një vrime të zezë. Energjia gravitacionale e shkatërrimit prodhon një shpërthim, i cili përhap në hapësirë atë çfarë ka mbetur nga ylli, një fenomen ky që konsiderohet, të paktën deri më tani, si një supernovë. Të ashtuquajturat supernova, me shkatërrim të bërthamës klasifikohen në bazë të sasisë së hidrogjenit që ndodhet në momentin e shpërthimit: yjet që prodhojnë supernova në një spektër të pasur me hidrogjen klasifikohen si supernova të tipit II. Kështu me radhë ekzistojnë yje të cilat humbasin pjesën më të madhe të sasisë së hidrogjenit. Këto përbëjnë disa kategori: supernovat e tipit IIb (të pasura me helium, por akoma tregojnë shenja

hidrogjeni), ato të tipit Ib (të pasura me helium, por të privuara nga hidrogjeni) dhe në fund ato të tipit Ic (nuk përmbajnëas helium e as hidrogjen). Një problem i rëndësishëm, por akoma i pazgjidhur,

i përket mënyrës në të cilën energjia gravitacionale e kolapsit konvertohet në shtresën e jashtme gjatë shpërthimit të supernovës: në disa raste të kohëve të fundit mendohet se ndoshta bëhet fjalë

për shpërthime jo sferike. Të arrish të përcaktosh gjeometrinë e shpërthimit dhe mbi të gjitha kur duhet të përcaktosh edhe tipin e supernovës është diçka e vështirë, por gjithsesi duhet të përcaktohet medoemos nëse gjeometria është e përbashkët me të gjitha “CC-SNe”, apo varet kundrejt tipologjisë së tyre.Supernova më e re e galaktikës sonë.Kërkuesit e Universitetit të Karolinës

së Veriut kanë zbuluar supernovën më të re në moshë në të gjithë galaktikën tonë. Me një moshë jo më shumë se 140 vjeçe dhe rreth 200 vjet më e re se supernova që pretendohej se ishte më e

reja përpara zbulimit të kësaj të fundit.Merita e zbulimit, që mund të hapë një rrugë më të mirë në studimin e shpërthimeve yjore, i përket Stephen Reinolds,një astrofizikan, i cili ka drejtuar një grup

studiuesish në studimet e një hipoteze kërkimore, që aludonte se një objekt yjor i njohur me siglën G1.9+0.3 mund të jetë ajo çfarë ka mbetur nga një supernovë e re. Duke ekzaminuar imazhet e objektit të marra në vitin 2007, falë “Chandra X-Ray Observatory” i NASA-s dhe duke i krahasuar

me ato relative të të njëjtit objekt të marra në vitin 1985, falë “National Radio Astronomy Observatory”, u bë e mundur jo vetëm të konfirmohet hipoteza rreth natyrës së objektit, por edhe të verifikohej se si dimensionet e saj janë rritur rreth 16 për qind në këto 22 vitet e fundit, gjë

e cila sugjeron se shpërthimi fillestar ka ndodhur vetëm 140 vjet më parë.Supernovat janë fryt i shpërthimeve yjore, të cilat mendohet se vënë në lëvizje “ciklet e jetës” në galaktika. Një shpërthim i një supernove, në fakt,shpërndan në hapësirë metale të rënda,rreze kozmike dhe pjesëza me një energji të lartë, duke kontribuuar në krijimin e yjeve të reja. Drita e këtyre objekteve mund t’u fshihet kollaj teleskopëve modernë të astronomëve nga sasia e madhe e pluhurit dhe gazrave ndëryjorë.Teleskopët me rreze X, gjithsesi janë në gjendje të tregojnë valët radio dhe radioaktivitetin me energji të lartë të çliruar nga supernovat, duke lejuar të vëzhgohen edhe shpërthimet më të

fshehura. Sipas Reinolds, supernova G1.9+0.3 është ajo më e fshehura nga të gjitha supernovat e tjera të galaktikës sonë. Nëse nuk do të ishte për të gjithë këtë materie ndëryjore, e cila ndërvepron

mes nesh dhe objekteve yjore, supernova do të ishte vëzhguar si një yll i ri në rrjetin yjor të Shigjetarit që në vitet ndërmjet 1870 dhe 1900. Sigurisht që kemi të bëjmë me mbetje shumë më

të hershme dhe duhet kohë e punë për të vëzhguar ndryshimet më të vogla. Supernova më e shndritshme.Me një dritë të paktën njëqind herë më të madhe se një supernovë e zakonshme,

ajo e vëzhguar vitin e kaluar, SN2006gy, ka vënë në provë modelin aktual të formimit të këtyre ngjarjeve kozmike spektakolare. Tashmë Stan Sozlei, astrofizikan në Universitetin e Kalifornisë në

Santa Kruz, ka zhvilluar një ide, e cila mund të shpjegojë formimin e asaj që deri më tani është supernova më e fuqishme.Siç edhe shpjegon në artikullin e publikuar kohët e fundit në revistën

“Nature”, do të bëhej fjalë për një yll tepër të dendur, i cili do të shkaktonte jo një, por shumë shpërthime të mëdha.“Thjesht mendojmë për një supernovë si në vdekjen e një ylli, por në këtë rast

vetë ylli mund të shpërthejë rreth dyzet herë”, shpjegon Uozlei. Shpërthimi i parë do të shpërbënte shtresat e jashtme të yllit, duke prodhuar një fluks radioaktiviteti të shndritshëm, jo më të madh

se ajo e një supernove me përmasa mesatare. Por, një shpërthim i dytë do të shkatërronte një shtresë më të thellë se ajo sipërfaqësore e yllit, e cila, duke u përplasur me shtresën sipërfaqësore,

do të përhapej me një shpejtësi më të madhe, duke prodhuar një dritë akoma më të fortë. Dy shtresat janë përplasur me njëra-tjetrën në një distancë e cila lejon konvertimin në dritë të të gjithë

energjisë kinetike, duke e bërë fenomenin njëqind herë më të shndritshëm se një supernovë e zakonshme. Në fakt,një supernovë normalisht konverton në dritë vetëm një për qind të energjisë

kinetike, e cila shpërndahet shumë shpejt, duke bërë që drita të mos humbasë shpejt. Ky mekanizëm kërkon një yll tepër të dendur, nga 90 deri në 130 herë më shumë se masa e Diellit. Kur një yll i afrohet vërtet fundit të jetës së tij, temperatura e bërthamës ngrihet aq shumë, saqë një pjesë e energjisë konvertohet në kopje elektronesh. Ky rezultat është një fenomen i quajtur “jostabilitet

çifti”, në të cilin konvertimi i radioaktivitetit energjetik në kopje elektronesh përcakton një rënie të presionit të radioaktivitetit. Kur bërthama tkurret,stabiliteti përkeqësohet, derisa ylli bie në

kolaps, duke djegur lëndët e tij në mënyrë të dhunshme e duke krijuar shpërthime të njëpasnjëshme. Në fund, ylli shpërbëhet me një presion të lartë, por jo në masën sa të vetëshkatërrohet totalisht.Në rastin e yjeve, prej 90 deri në 130 herë më të dendur se masa diellore, fenomene të tilla janë të zakonshme. Në galaktikën tonë, yjet e dendura janë shumë të rralla, por mendohet se miliona vite më parë ato kanë qenë mjaft të shpeshta. Falë informacioneve të

mbledhura nga një seri teleskopësh në Tokë, një grup kërkimor i vëzhguesit hapësinor me rreze X “Suzaku” i Agjencisë Hapësinore Japoneze (JAXA) dhe asaj të NASA-s, kanë hedhur dritë mbi disa nga

objektet më energjike të galaktikës sonë, të ashtuquajturit “gjeneratorë të energjisë komike”,

në gjendje të përshpejtojnë pjesëza elementare deri në shpejtësinë e dritës. Studimi i këtyre objekteve është një nga sfi dat më të forta të astrofizikës aktuale. Këto objekte misterioze janë zbuluar vetëm disa vite më parë nga një rrjet i përbërë prej katër teleskopësh evropianë të vendosur në Namibia,i njohur me emrin “High Energy Stereoscopic System (HESS). Falë këtyre teleskopëve

janë zbuluar gjithashtu rreze gama tepër energjike, të cilat vijnë nga hapësira të largëta.Rrezet gama thithen nga gazra që ndodhen në shtresën më të lartë të atmosferës tokësore.Kur ndërveprojnë me molekulat që ndodhen në atë shtresë,formojnë pjesëza subatomike,të cilat prodhojnë radioaktivitetin  karakteristik “Chernekov”.Gjithashtu, është e mundur vetëm prej këtyre teleskopëve të përcaktohet jo vetëm ky radioaksion blu, por edhe drejtimi i tij, dendësia e sigurisht vendndodhja e burimit. Edhe pse ky kërkim kishte një sukses të plotë, imazhet e HESS nuk ishin mjaft të qarta, në mënyrë që të përcaktonin me saktësi vendin ku përshpejtoheshin pjesëzat dhe as mekanizmin e atij lloji përshpejtimi. Për të arritur një gjë të tillë janë vënë në punë instrumente

të vëzhguesit “Suzaku”.Ideja fi llestare ishte se cilido objekt në gjendje të prodhojë radioaksion gama me një energji të lartë, mund të prodhojë edhe rreze X dhe “Suzaku” është veçanërisht i ndjeshëm ndaj rrezeve X me energji tepër të lartë. Kur teleskopët e “Suzakut” u drejtuan drejtë burimit

HESS J1837-069, u zbulua se si spektrii tij X ishte mjaft i ngjashëm me spektre plerionesh analogë, të

pushtuar nga gazi i magnetizuar dhe me një temperaturë të lartë,që i kanë origjinat kur era e një pulsari ndërvepron me atë çfarë mbetet nga një supernovë që ka shperthyer.

 

A vdiq me të vërtetë Elvis Presley ?

 

Elvis Aaron Presley (8 janar 1935-16 gusht 1977).Ndonjëherë shkruhej Aaron,ishte këngëtar,muzikant dhe aktor amerikan.Ai është një ikonë e kulturës.Shumica e cilësonin si mbreti i Rock and Rollit ose thjesht “Mbreti”.Presley e filloi karrierën e tij me një performancë të Rockbillyt me një përzierje të County dhe RnB.Përzierja e muzikës black and white e bëri atë shumë të famshëm dhe polemizues.Gjë që i bëri performancat e tij të pandaluara në skena e televizione.Ai bëri këngë Rock and Roll si : “Hand Dod” dhe “Failhouse Rock” ku më pas realizoi stilin e tij.Presley kishte një zë të shumëanshëm dhe një sukses të pazakonshëm që konpensonte zhanret e tij,përfshirë këtu zhanrin fetar,bluz,baladat dhe popin.Nga të dhënat ai është i vetmi performues që ka stimuluar 4 lloj muzikash të famshme.Më 1960 Presley bëri pjesën më të madhe të 33 filmave të tij si dhe pjesën më të madhe të përmbledhjeve jo të mira muzikore.Më 1968 ai iu kthye muzikës live në ekranet e televizorit si dhe performancave në ShBA sidomos në Las Vegas.Gjatë gjithë karrierës së tij ai i bëri njerëzit që ta adhuronin, mori qortime televizive dhe shiti shumë disqe.Ai ishte një ndër shitësit më të mëdha të disqeve dhe artisti më me influencë në historinë e muzikës.Problemet shëndetësore,fatkeqësisht në moshë të re, shumë turne muzikore,recetat mjekësore të pafund bënë që ai të vdesi në moshën 42 vjeçare.Por a vdiq me të vërtetë mbreti i Rock and Rollit? Rënia!Keqësimi i Presleyt vazhdoi.Një gazetar deklaroi: Elvis Presley u bë një karikaturë groteske e performancave energjitike të tij,ai ishte i aftë ta shtynte shumë veten e tij në koncerte të pakta.Në Aleksandri të Luizianës këngëtari ndenji në skenë më pak se një orë dhe ishte shumë e vështirë ta kuptoje atë.Në Boton Rouge,Presley nuk arriti që të dilte në skenë fare.Ai ishte i paaftë të çohej nga krevati i hotelit,si pasojë turnetë pasardhës u anulluan.Lidhur me Guralnick fansat u zhgënjyen shumë pasi gjithçka dukej sikur ndiqte Elvisin,bota e të cilit kufizohej vetëm në dhomën dhe librin e tij.Në Knoxville të Tennessee në 20 maj,nuk kishte shumë pretendime për tu dukur...ideja ishte ta mbaje Elvisin në skenë për aq sa ai të performonte.Pas kësaj Elvisi përpiqej shumë kur jepte spektakle.Pavarësisht problemeve të dukshme të tij,spektaklet në Ohaio,Nebraska dhe Rapid City qenë të shumta,si dhe regjistrimet e një albumi dhe një speciale në CBS-TV.Në Rapid City ai ishte aq nervoz në skenë sa fliste me shumë vështirësi,si dukej shumë i vuajtur dhe e dinte që në këtë gjëndje ai nuk mund të bënte asnjë lëvizje.Shkaku i kësaj ishte se Presley rrinte shumë kohë i mbyllur në dhomën e tij duke kujtuar gjëra që ai preferonte,si: skeçet e Monty Python,Obsession,Një paranojë rreth njerëzve,Ngjarje të së ardhmes të cilat kujtonin Smithin e Haward Hughes.

 

Graceland-vendi ku qëndroi për herë të fundit Elvis Presley.

 

U publikua një libër ku jepej për herë të parë në detaje marrja e drogës nga Presley.I shkruajtur nga tre pjestarë të mafjes së Memfis,libri ishte një hakmarrje e tyre duke qënë se ishin pushuar nga ai dhe një pretekst për ta kthyer Presleyn në realitet.Nxjerrja e këtij libri e shkatërroi Elvisin.Në libër kishin folur shokët më të ngushtë të tij,të cilët kishin dhënë informacione mjaft serioze rreth jetës së tij.Ai u tradhëtua nga ata.Performanca e fundit e Elvisit ishte në Indianapolis në skenën e Market Square më 26 korrik 1977.Një turne tjetër pritej të bëhej më 11 gusht të 1977,por një ditë më parë ai u gjet i vdekur mbi dyshemen e banjos nga e fejuara e tij Ginger Alden në Graceland.Lidhur me investigimet mjekësore,Presley ishte tërhequr zvarrë për disa sekonda para se të vdiste.Ai zyrtarisht u quajt i vdekur në orën 3:30 në spitalin Baptist Memorial.Në varrimin e tij morën pjesë me mijëra fansa,shtypi dhe yjet e televizionit.Shumë prej tyre shpresonin ta shihnin arkivolin e hapur në Graceland.Ata që mbajtën zi ishin Ann-Margaret (e afërt e Presleyt) dhe ish gruaja.Presidenti Amerikan i asaj kohe Jimmy Carter dha një deklaratë për shtyp.Ai u varros afër së ëmës në varrezat e Forest Hill në Memphis.

Për herë të parë mendohet se Elvisi ka marrë drogë kur ka qënë ushtar,për të ndenjur zgjuar (anfetamina) dhe këto pilula mendohet se ja ka dhënë Dj.Dewey Philips nga Memphis.

Në librin “Elvisi dhe unë” i shkruar nga gruaja e tij Prishila në 1962 thuhet se ai merrte placidyls në doza të mëdha për të mposhtur pagjumësinë dhe më vonë merrte Dexedrine për të kuruar pasojat e pilulave të para.Më vonë ajo kuptoi se kishte probleme në jetën e Elvisit me drogat që ai merrte.Psikoloku i tij Dr.George C.Nichopoulos ka thënë:- Elvisi “ra” për shkak se merrte pilula dhe ishte bërë si ata majmunët që nuk rrinë dot pa marrë diçka nga rruga.Ai mendonte se për sa kohë do të kishte ilaçe dhe drogë do të kishte diçka për çdo njeri.Lidhur me Guralnick: Përdorimi i drogës ishte implikuar rëndë ku u dha mundësia e një shoku anafilaktik i sjellë nga pilulat e kodeinës,nga të cilat dukej se ai kishte alergji.Në dy raportet që u bënë muaj më vonë u tha me bindje se shkaku primar i vdekjes së Elvisit ishte polifarmacia dhe në tjetrin u zbulua injektimi i drogave në organizmin e Elvisit,me dozë të madhe.Doktorët e ekzaminimeve u morën seriozisht në pyetje.Doctori i ekzaminimeve Jerry Francisco kish dhënë shkakun e vdekjes ndërkohë që autopsia po bëhej dhe para njohjes së rezultateve toksologjike.Dr.Francisco konstatoi se aritmia kardiake kishte qënë shkaku i vdekjes,gjëndje që shihej kur personi ishte ende gjallë.Shumë doktorë ishin lajkëtuar dhe kishin marrë dhurata nga Elvisi për ti dhënë pilulat e ndaluara të cilat rezultuan të dëmshme për të.Këngëtari harxhoi vetëm për një vit 1 milion dollarë për drogë dhe doktorë.Dr.Nichopaulos në 8 muajtë e parë të 1977 i kish dhënë me receta më shumë se 10.000 doza sedative,anfitaminë e narkotikë,të gjitha në emër të Elvisit.Më 20 janar të 1980 u gjet drogë afër tij,por u vendos që nuk ishte etike sepse ai kish pohuar se ishte përpjekur t’ia largonte drogën.Liçenca e tij u pezullua.Në qershor të 95-s u vërtetua kjo gjë pasi ai i kishte recetuar drogë dhe pacientëve të tjerë.Më 94 autopsia e Elvisit u rihap.Dr Joseph Davis deklaroi:- Asnjë nga këto të dhëna nuk jep vdekjen nga droga,çdo gjë orientohet tek vetvrasja,një akt violent.Megjithëse ka një dyshim të vogël se një përdorim i gjatë droge shkaktoi vdekjen e parakohshme të tij.

Misteri i vdekjes së Marilyn Monroe !

 

Marilyn Monroe u gjend e vdekur në dhomën e gjumit të shtëpisë së saj në Californi nga shërbëtorja e saj Eunice Murray më 5 gusht 1962.Ajo ishte vetëm 36 vjeçe.Vdekja e saj si zakonisht u deklarua si mbytje me helm nga doktori Thomas Noguchi i departamentit të Los Angelos Country dhe u shënua si vetvrasje për shkak të mungesës së fakteve,por në të vërtëtë nuk u klasifikua si e tillë.Sipas agjentit Jack Clemmons i zyrës policore të LAPD i cili qe i pari që erdhi në vend ngjarje besonte se ajo qe vrarë.

 

Funerali

Trupi i Marylin Monroe u varros në një arkivol që në atë kohë quhej “kuti kadillaku”,një kuti “Masterpiece” me argjend të vulosur hermetikisht dhe i lyer me ngjyrë shampanje dhe atllas.Arkivoli u bë nga kompania Belmond në Columbus,Ohio.Para ceremonisë së varrimit,gjysmën e pjesës së sipërme të arkivolit e kishin lënë të hapur,që ato që e mbanin të mund ti hidhnin një shikim të fundit Marylin Monroes.Whitney Snyder ishte marrë me rregullimin e fytyrës së saj,një premtim që ai i kishte bërë Monroes nëse ajo do të vdiste para tij.E veshur me fustanin e saj të preferuar jeshil të Emilio Pucci ajo mbante një buqetë me trëndafila rozë.Ceremonia u mbajt në Westwood Memorial Park Chapel në Hollywood dhe vetëm 25 njerëz mund të merrnin pjesë.Aty ishin: mësuesi i saj i aktrimit Lee Strasberg dhe Judy Garland që luajti në fund të ceremonisë këngën “Over the rainbaw”.Ajo u varros në varrezat e Corridor of Memories në West Village Memorial Park të Californisë në një dhomë nëntokësore.

 

Investigimet e fundit rreth Monroes

Lidhur me minibiografinë e bërë nga Rachael Bell ku thuhet se ajo mund të ketë vdekur nga marrja e një doze të madhe sedativësh,që Monroe i merrte të recetuara nga doktori i saj Ralph Greenson për të fjetur gjumë,si dhe për shkak të realizimit të projektit të tij për ti dhënë pacientëve një lloj ilaci (Nembutal) me përbërje acidi (sedativ+drogë) për të fjetur gjumë.Në biografinë,Donald Spato më 2001 punoi mbi teorinë se doktor Greenson nuk ishte në dijeni se kolegu i tij doktor Hyman Engelberg i kish recetuar Monroes një ditë më parë këtë lloj ilaçi,kështu që aktorja e kish pirë gjatë gjithë ditës këtë ilaç me doza të mëdha ku sëbashku me klorhidritin që iu dha asaj mund të ketë bërë një reaksion fatal.Bell shkruante rreth një versioni të vdekjes.Doktor Greenson kish punuar me doktor Engelbergun për ta mbushur Monroen me këtë sedativ që i pirë me klorhidrit e vinte atë në gjumë.Milton Rudi pohoi se Greenson tha diçka të rëndësishme natën kur vdiq Monroe:- Dreqi ta hajë.Nuk e kisha idenë për këtë;pasi ai ia kish recetuar ilacet Monroes.Bell doli në konkluzionin se vdekja e Monroes ishte një gabim tragjik mjekësor.

 

Deklaratat e John W.Minner

Më 5 gusht 2005 gazeta Los Angelos Times publikoi një të dhënë të prokurorit John W.Minner i cili kishte qënë prezent në autopsi.Ai pohoi se ajo nuk ishte vetvrarë dhe jepte prova audioie ç’ka i kish thënë Greenson atij rreth kësaj çështjeje.

 

Investigimet 48 orëshe të CBS

Në prill të 2006 Cbs 48 orë prezantoi një reportazh rreth investigimeve të vdekjes së Monroes nga biografia e gazetarit Anthony Summers.

Nëpërmjet Summerit,48 orë arriti të kishte akses mbi regjistrimet audio të bëra nga investigatorët,ku jepej si shkak i vdekjes,vrasja.Investigime këto të bëra në 82 nga detektivi Anthony i departamentit të Los Angelos.

Lidhur me të dhënat e Summerit,Monroe kishte marëdhënie dhe merrte pjesë në evente të ndryshme,si në shtëpinë e bardhë,në plazhin e santa monicas,në Californi tek aktori Peter Lawford,gjithashtu me presidentin amerikan John F.Kennedy dhe me gjeneralin Robert Kennedy.

48 orë reportoi mbi disa të dhëna të FBI se kishte një lidhje dashurie midis saj dhe presidentit.Megjithatë të pakonfirmuara.Lidhur me dokumentacionin e FBI Monroe konsiderohej e rrezikuar.

Në Mars të 62 ajo shkoi në Meksikë për pushime.Pas kësaj u hap një çështje për të nga FBI.

Sipas Summer,si kundër imazhit të saj si bjonde moskokëçarëse,Monroe ishte e pasionuar nga politika si dhe kish biseduar me presidentin Kennedy 3 muaj para se të vdiste rreth testeve atomike,para krizës Kubane.

Duke u mbështetur tek programet televizive,Lawford u tha policëve se ai kish folur në telefon me të,para se ajo të vdiste,sipas tij ajo dukej jokoshiente dhe e stresuar duke i thënë: “Thuaj lamtumirë Jackut”,”Thuaj lamtumirë vetes tënde”.Thuhej se telefonatat e saj të fundit ishin fshirë,gjë që ndjellte dyshime.Mike Carroll asistent i detektivit Anthony i cili ndoqi investigimet në 82 tha se nuk gjeti ndonjë fakt të një krimi zyrtar dhe pohoi se vetvrasja ishte i vetmi shkak i vdekjes.Ai shtoi se shishet ishin aty,ajo nuk ishte koshiente.Ajo kishte një histori overdoze mbrapa.Në fakt Monroe jo vetëm që kishte një histori overdoze,por gjithashtu qe rikthyer disa herë nga vdekja.

 

E vërteta mbi vdekjen e Adolf Hitlerit !

 

Të gjithë pranuan faktin se Adolf Hitler u vetvra të hënën e 30 prillit 1945 duke u vetgoditur e helmuar me Cianid.Këto dy metoda të vetvrasjes dhe rrethana të tjera bënë që të dyshohej e të flitej se Adolf Hitleri mund të ketë mbijetuar në fund të Luftës së dytë Botërore nëpërmjet spekulimeve rreth tij.KGB/FSB Ruse konfirmoi pranimin e gjërë të versionit të shkruar nga Hugh Trevor-Roper në librin e tij “The last days of Hitler” (Ditët e fundit të Hitlerit) publikuar më 1947.Arkivat Ruse sidoqoftë nxorrën në dritë ç’ka mund ti ketë ndodhur viktimës së tij.

 

Vetvrasje

Hitleri u vendos në rezidencën e Fuhrerbunker më 16 janar 1945 ku dhe kryesoi në shpërbërjen e shpejtë të Rajhut të tretë,ndërkohë që aleatët përparonin nga të dyja anët,si atë lindore dhe atë perëndimore.Jo më herët se prilli forcat sovjetike u futën në Berlin duke përparuar drejt qëndrës së qytetit ku dhe lokalizuan dhe Kancelarinë.Më 22 prill Hitleri pësoi atë që historianët më pas e quajtën krizë nervore,ndërkohë që po zhvillonte një nga konferencat ushtarake të tij duke e ditur se disfata ishte e pashmangshme dhe Gjermania po humbte luftën.Ai shprehu qëllimin për tu vetvrarë dhe më vonë i kërkoi doktorit Werner Haase ti rekomandonte një metodë të sigurtë vetvrasjeje.Haase i sugjeroi një kombinim midis një doze cianidi dhe një gjuajtje pistolete në kokë.

Hitleri arriti që të merrte disa kapsula cianidi nëpërmjet SS.

Ndërkohë më 28 prill Hitler mësoi se Heinrich Himmler kish qëllime negocimi në rrugë të pavarur për të bërë traktat paqeje.Hitleri i besoi vërtetësisë së këtij traktati dhe filloi të shfaqë shenja paranoje.Kështu ai nuk kishte më besim në ato kapsula.Për të verifikuar potencialin e tyre ai urdhëroi doktor Haasen ti provonte ato tek qeni i tij Blondi,i cili ngordhi duke treguar rezultatin.

Në mesnatën e 20 prillit Hitleri u martua me Eva Brawn me një ceremoni të vogël civile.Antony Beevor tregon se pas një gostie modeste me gruan e tij Hitleri thirri sekretaren Trandl Junge në një dhomë tjetër ku shprehu dëshirën e fundit si dhe nënshkroi testamentin.Ai e firmosi këtë dokument në orën 4:00 e u tërhoq në shtrat (disa besonin se ai e firmosi testamentin direkt pas martesës,por shumica bësojnë në versionin e parë).

Hitleri dhe Brawn jetuan bashkë si burrë e grua në bunker më pak se 400 orë.Vonë,në mëngjesin e 30 prillit kur sovjetikët ishin vendosur vetëm 500 metra larg bunkerit,Hitleri pati një takim me gjeneralin Helmuth Weidling,komandant i mbrojtjes,i cili informoi Hitlerin se garnizoni i Berlinit mund të thyhej atë natë.Në këto rrethana Weidling i kërkoi Hitlerit një kërkesë që të tërhiqej,një kërkesë kjo që kish rezultuar e pasuksesshme kohë më parë.Hitleri nuk i ktheu përgjigje në ato momente,kështu që Weidling u kthye në lagjen e tij në Bendlerblack kur rreth orës 13:00 ai mori lejen e Hitlerit për armëpushim.Hitleri bashkë me dy sekretaret dhe shefin e tij personal hëngrën drekë me bazë spaghetti,më pas ai dhe Eva i dhanë lamtumirën pjestarëve të Fuhrerbunker,shokëve të punës,përfshirë këtu familjen Goebbels,Barman,sekretarëve si dhe disa oficerëve të ushtrisë.Rreth orës 14:30 Adolfi dhe Eva shkuan në zyrën personale të tij.Më vonë u raportua se u dëgjuan disa të shtëna rreth orës 15:30 (djali i vogël i Goebbels kish deklaruar se ai dëgjoi një zhurmë që ngjante me atë të një bombe ose “Adircthit” - gjuajtje me një të shtënë).

Pas disa minutash shërbëtori Heiz Linge bashkë me Barman hapën derën e studios.Më pas Linge vuri re një erë në formën e cianidit.Bashkëshortët qëndronin të ulur në një divan të vogël.Eva ndodhej në të majtë kurse Hitleri në të djathtë.Hitleri dukej qartë se i kish gjuajtur vetes në të djathtë të kokës me një pistoletë të tipit Walther PPK 7.65mm,e cila qëndronte në këmbët e tij.Nga koka e Adolfit rridhte gjak prej të cilit ishte krijuar një pellg i madh në të djathtë të divanit si dhe në dysheme.Eva nuk kishte asnjë shenjë gjuajtjeje,kështuqë Linge dyshoi se ajo kishte helmuar veten.

Disa dëshmitarë treguan se trupat e tyre u nxorrën në sipërfaqe nëpërmjet disa tuneleve sekrete të bunkerit dhe në kopshtin pranë Kancelarisë ata u lyen me benzinë dhe u dogjën nga Linge dhe pjestarë të tjerë të personelit të SS.Më vonë Linge dhe rojet e SS vunë re se trupat e tyre nuk u dogjën plotësisht si pasojë e predhave sovjetike që po qëllonin mbi bunker.Dhe pse ato u përpoqën që ti kremonin trupat e tyre nuk arritën plotësisht.Më vonë ajo që mbeti nga to u mbulua nga një shpërthim i madh bombe mbas orës 18:00.

 

Braktisja e hirit në lumin Elba

Më 1969 një gazetar sovjetik,Lev Bezinsky,arriti të publikojë një reportazh mbi autopsinë e trupave,por për shkak të një mosinformimi të mirë historianët e quajtën të mosbesueshëm.Megjithatë në 1993 KGB/FSB regjistruan të dhënat e autopsisë.Duke u mbështetur mbi këtë historianët arritën në konsesus rreth ç’ka ndodhi me trupat e Hitlerit dhe Braunit.

Trupat e ushtrisë së kuqe sulmuan kancelarinë afërsisht rreth orës 23:00,rreth 7 orë e 30 minuta pas vdekjes së Hitlerit.Më 2 maj mbetjet e Hitlerit,Evës dhe qenve të tyre u gjetën në një rrënojë gërmadhash nga Ivan Churakov,pjestar i korpusit të 19 Rifle ose ndryshe SMERSH.

Pas autopsisë (e cila nuk lejohej që të publikohej nga Stalini) tregoi se të dy gjuajtjet kishin dëmtuar kafkën dhe copëza xhami u gjetën në nofullën e Hitlerit.Mbetjet e tij u varrosën.Me to u mor SMERSH,ku dhe ndryshoi lokalitetin,nga Berlini në Madersburg (bashkë me mbetjet e ministrit Joseph Goebbels të gruas dhe gjashtë fëmijëve të tij),mbetje të cilat u groposën poshtë një sektori të shtruar në një oborr të rrethuar me ndërtesa,vend i cili u mbajt rreptësisht sekret.Nga 1970 SMERSH iu dorëzua në kohë qeverisë së Gjermanisë Lindore.Nga frika e mundshme se vendi i varrit të Hitlerit mund të kthehej në një lëvizje Neo-Naziste.Drejtori i KGB Yuti Andropov autorizoi një operacion special për të shkatërruar mbetjet e Hitlerit.Më 4 prill 1970 një skuadër e KGB sovjetike (e cila kish dhënë detaje mbi varrimin) në rrugë sekrete nxorrën mbetjet dhe i dogjën ato deri në copën e fundit para se të braktisnin hirin e tij në lumin Elba.

 

Një teori spektakolare mbi krijimin e Adamit dhe Evës !!!

 

Njeriu skllav

Sumerët e ditur dhe Akadët,trashëgimtarët e tyre na kanë lënë pllaka prej balte plot informacione për perënditë.Një teks i tillë i njohur si Atra Hasis,përshkruan si bazë të krijimit të njeriut,kur vetë perënditë filluan të merren me nxjerrjen e mineraleve nga toka.Mirëpo kur perënditë njerëzore e panë që kjo punë ishte e lodhshme,kërkonte mund dhe sakrifica dhe kushtet ishin shumë të vështira,këto perëndi-njerëz,ngitën krye kundër udhëheqësit të tyre:perëndisë Enlil.Atëhere u mblodh këshilli i perëndive në të cilën perëndia Enki dha zgjidhjen: Meqënëse është e pranishme perëndesha e gjenezës (lindjes) ,lëreni të krijojë një punëtor primitiv,le të sjellë ai zgjidhjen,le të marrë ai përsipër mundin dhe vuajtjet e perëndive!

Paragrafet e tjera të Atra Hasis përshkruajnë atë që tek lexuesi i sotëm do të dukej si një proçes klonimi,sipas të cilit perëndesha Nin-ti (Zonja e jetës)  bëri 14 copë prej balte dhe fekondoi 12 “Perëndesha të lindjes”.Tek skllevërit e parë përfshiheshin 7 meshkuj dhe 7 femra që quheshin LuLu.Kjo sipas ithtarëve ishte një ndërhyrje midis homo Erektus dhe perëndisë.Sipas kësaj teorie kjo ndodhi para 200.000 vjetësh dhe justifikoi shfaqen e befasishme të homosapiensit me një madhështi të pa justifikueshmë të trurit.

 

Adami dhe Eva

Sipas dhiatës së vjetër Adami jetoi 930 vjet por kjo moshë kaq e madhe në dukje nuk është asgjë para disa mijëvjevarëve të jetuar nga mbretërit Sumerë,që dalin nga gërmimet arkeologjike.Këto periudha kaq të gjata dikur dukeshin të pabesueshme,por janë mjaft shkencore,sipas supozimit se njeriu u krijua si një kopje e ngjashme e perëndive.Koha mesatare e jetës sot është një rezultat i pashmangshëm i një shkallëzimi riprodhues dhe të mutacioneve që pasuan ngjarjen e Edenit.Tani le të kthehemi në pyetjen kritike që ka lidhje me faktin se,përse perëndia Enki riprogramoi rracën njerëzore?Motivi i Enkit nuk duket të ketë ndonjë problem përveç nënshtrimit të krenarisë së trashëgimisë njerëzore,sepse dhurata e njohjes së seksualitetit të tij ishte thjesht një lojë,një artificë e mundshme kundër vëllait të tij Enlil.Pas invadimit në kampet e skllevërve mund të supozojmë pa frikë se Enki ishte shumë i zemëruar me vëllanë e tij dhe priste rastin më të përshtatshëm për hakmarrje.

Si u shfaq Enki,perëndia-gjarpër në kopshtin e Edenit?Përgjigja e saktë për ithtarët e ndërhyrjes është invadimi i Enlilit në Afrikë përfundoi me kapjen e një sasie të vogël skllevërish.Pa teknologjinë e klonimit edhe femrat që u krijuan për të vepruar si zëvendësuese nënash,Enlili ishte i paaftë që të shtonte fuqinë e tij puntore.Pra ishte e pashmangshme që kishte nevojën e Enkit për organizimin e një qëndre mjekësore apo laboratori gjenetik.

Çfarë ndodhi më pas?Skenari më i mundshëm është se Enki pruri dy LuLu femra në Edenin lindor dhe pranoi ti tregonte Enlilit proçeset e klonimit.Le të supozojmë se u transplantua një embrion femëror dhe një mashkullor tek të dy femrat,të cilat ishin modifikuar gjenetikisht nga Enki.Lindja e Adamit dhe e Evës do të dukej e rregulltë dhe do të kishin kaluar ditët e moshës fëminore pranë një laboratori gjenetik.Pastaj një ditë genet e gjinisë ngritën krye dhe adoleshentët u ndërgjegjësuan se ishin nudo.Kur Enlili i pa duke u fshehur instiktivisht, u ndërgjegjësua për foshnjën seksuale.Të tjerat janë histori biblike,gjarpëri u anutenua nga Perëndia dhe të pafajshmit Adami dhe Eva u internuan nga kopshti.Shkenca e sotme gjenetike revolucionoi mënyrën me të cilën kuptojmë Biblën e Gjenezes dhe tekste të tjera të lashta.Ndërhyrja e supozuar nga të ashtuquajturit Perëndi,duket se mbrohet nga një skenar logjik shkencor që përfshin dy Eden të ndryshëm dhe dy krijime të dallueshëm.Është interesant fakti se shkruajtësit e Biblës kishin informacione të cilat u shfrytëzuan direkt nga ata që mbështetnin teorinë e Ndërhyrjes.Kështu që nga njëra anë ithtarët e Darvinit vazhduan të kërkojnë “hallkat e humbura”të zhvillimit të njerëzimit,ndërsa nga ana tjetër pasuesit e teorisë së Ndërhyrjes me një studim të veçantë kërkojnë “perënditë e humbur”të njerëzimit.E ardhmja do të tregojë se kush ka të drejtë.

 

Misteri i “Trekëndëshit të Bermudeve”  !

 

Termi trekëndësh ka lindur nga forma që ka hapësira ku ndodhin fenomene të pashpjegueshme.Në një linjë të drejtë nga Miami (Florida) në Porto Rico dhe përsëri një tjetër linjë nga Porto Rico në ishujt Bermude,linjë që më pas rikthehet nga Bermudet në Miami, të treja me një gjatësi prej 1.000 Miljesh,secila formon atë që është quajtur prej shumë vitesh Trekëndëshi i Bermudeve.
I ashtuquajturi trekëndësh,është bërë objekt i një sërë shkrimesh sensacionale dhe i zhdukjeve të mistershme si dhe disa anomalive që është pothuajse e pamundur të shpjegohen shkencërisht apo brënda koncepteve tona për fizikën,kiminë dhe vetë kohën apo materien në të.Rasti zyrtar që e shndërroi trekëndëshin në një nga fenomenet më të mistershme dhe të frikshme të globit është ai i vitit 1945 me të famshmen Skuadriljen e 19.Në datën 5 dhjetor të vitit 1945, 5 bombardues të rëndë të tipit Avenger rreth mesditës nisën nga baza ushtarake e Fort Lauderdale, Florida, për një fluturim stërvitor. Koha paraqitej mëse e përshtatshme për një fluturim të tillë dhe ekuipazhi përveç një piloti të ri, ishte me eksperiencë të mjaftueshme duke patur secili të paktën 400 orë fluturimi. Mbas pothuajse 2 orësh nga nisja e tyre, u kap një mesazh që mendohet se ka qënë midis komandantit të skuadriljes dhe njërit prej pilotëve i cili i thoshte që kishte humbur orientimin. Instrumentat nuk funksiononin ndërsa edhe vetë komunikimi midis tyre kishte ndërhyrje të forta në frekuencë. Mesazhe të shkëputura u kapen nga kulla e kontrollit ne Fort Lauderdale, Florida, dhe po ashtu nga disa drejtues anijesh të vogla private të ndodhura në afërsi. Nga përmbajtja e tyre kuptohet që të gjithë kishin humbur orientimin, instrumentat keqfunksionin nga një lloj ndërhyrje e forte magnetike dhe vizibiliteti ishte pothuajse zero. Më pas sinjalet u ndërprenë dhe vetëm heshtje. Nga Fort Lauderdale u ngrit një avion kërkimi dhe fill mbas tij një tjetër në një distancë kohore të shkurtër. Kur avioni i parë ju afrua trekëndëshit dhe ai zhduk në një re te bardhë (nga e cila nuk doli më kurrë) në kullën e kontrollit u kap një mesazh që thoshte Mos hajde mbas meje, o zot kjo nuk është tokësore....
Mbas këtij mesazhi avioni i dytë i kërkimit u kthye ndërsa i pari u zhduk si të tjerët për të mos u gjetur më kurrë. Çdo përpjekje për të gjetur ndonjë gjurmë nga skuadrilja e avionëve rezultoi e kotë por fakti më tronditës për kërkuesit ishte ai që nuk u gjet asnjë gjurmë e vetme vaji motorash,gjë që ndodh rendom në raste rrëzimesh në det, ose ndonjë nga objektet e vetë avionëve,ndonjë xhaketë shpëtimi ose gjera të tjera të kësaj natyre. Çdo gjë dukej sikur ishte përpirë nga uji.
Arsyeja pse u zgjata me këtë "aksident" ka të bëjë me faktin se që prej asaj dite fama e trekëndëshit mori përpjestime të mëdha dhe njohu një lloj zyrtarizimi, ndonëse nga organizma të caktuara të qeverisë amerikane, ku fenomeni kishte disa kohë që po studiohej.
Që prej asaj dite numri i raporteve për zhdukje anijesh dhe aeroplanësh si dhe varkash të vogla apo anijesh të mëdha është rritur ndjeshem. Nisur dhe nga kurajo e njerëzve për të folur dhe më në fund thyerja e heshtjes prej disa nga dëshmitarët që kanë përjetuar situata të ndryshme brënda trekëndëshit.Lista e zhdukjeve fatkeqësisht është pasuruar ndjeshëm. Studiues të ndryshëm të të gjitha fushave, fizikantë, kimistë, oqeanologë, gjeologë, arkeologë etj,i kanë kushtuar jetën dhe pasionin e tyre studimit të këtij fenomeni,ku dhe sot e kësaj dite ndonëse kanë dalë shumë teori për atë që mund të ndodhi në trekëndësh, asnjëra prej tyre nuk mund të quhet e provuar tërësisht. Një prej tyre nga më prestigjiozet Carls Berlitz i cili është autor i shumë librave për këtë fenomen (njëri prej tyre i përkthyer edhe në shqip “Pa Lënë Gjurmë”) ka mbledhur informacionin më të madh që ekziston për trekëndëshin duke e koordinuar punën e tij dhe me të famshmin ufolog Dr Carl Sagan apo Stanton Friedman dhe Allen Hynek si dhe me studiues të tjerë të fushave të materies dhe fenomeneve natyrale.
Në një pamje të përgjithshme për atë që ndodh në trekëndësh ata kanë dalë me një teori që deri tani është nga më të qëndrueshmet. Ana më pozitive e këtij studiuesi, në ndryshim me shumë të tjerë është që ai merr në konsideratë çdo lloj teorie të paraqitur nga shkenctarë të ndryshëm,madje i përfshin ato në referimet e tij në të gjithë auditorët e botës.
Me pak fjale gjëja më e zakonshme që vërehet në Trekëndësh nga anijet dhe sidomos nga avionët është ndryshimi i papritur i kohës. Nga një pamje e qartë dhe një qiell blu, papritur çdo gjë shndërrohet në një mjegull të dendur,në një të ashtuquajtur White Out që nga pilotët shpjegohet si bashkimi i qiellit me ujin në kuptimin e orientimit, pra mjegulla është kaq e dendur sa nuk arrin të shquash ku mbaron ajri dhe fillon uji. Kësaj i shtohet edhe mosfunksionimi i plotë i instrumentave magnetikë si rezultat i ndërhyrjeve shumë të forta që shmangin çdo lloj orientimi si dhe humbja pothuajse e plotë e komunikimit si rezultat i daljes jashtë përdorimit të aparaturave. Një gjë tjetër që dëshmohet random,është dalja papritur e disa reve në forme konike dhe në momentin kur pilotet janë futur brenda tyre, është dëshmuar që për disa çaste kanë provuar një lloj ndjesie sikur kanë humbur gravitetin. Nga disa pilotë të forcave ajrore amerikane gjatë një stërvitje në kohen e krizës së raketave ose siç njihet nga të gjithë si konflikti kuban, është dëshmuar që janë "kapur" nga një re e tillë dhe ajo që kanë përjetuar është sa e mrekullueshme aq dhe misterioze dhe e frikshme. Në momentin që grupi i avionëve futet në re, humbasin komunikimin me kullën e kontrollit, instrumentat fillojnë të keqfunksionojnë dhe ajo që i shtangu më shumë ishte humbja e gravitetit si dhe pamja që kishin para syve. Në momentin që u futën në re e cila nga larg dukej e një permase të vogël, qielli ishte i pastër dhe shumë i qartë. Ndërsa në momentin që futen brenda resë ajo nuk kishte të mbaruar dhe çuditërisht ndryshonte formë duke u rrotulluar brënda vetes me shpejtësi. Nga të gjithë pilotët pamja e brendëshme e resë përshkruhet si në ngjyrën e aluminit dhe që zgjatohej në formën e tunelit. Në fund të tunelit shikohej tokë, po një pamje shumë e veçantë për pilotët që e njihnin mirë atë zonë të bregdetit. Në momentin që skuadrilja del nga reja, rifitohet komunikimi me radio, busulla fillon funksionimin por ajo që ishte më shokuesja ishte se të gjithë avionët kishin përshkuar një distancë prej më shumë se 1.500 miljesh në një hark kohor prej 15 minutash. Gjë e pamundur për teknologjinë tonë,pa harruar që edhe sasia e karburantit të harxhuar ishte ajo që zakonisht përdoret për një fluturim rreth 100 milje. Për të mos harruar që grupi i pilotëve e pa veten e tyre shumë shumë larg destinacionit dhe për këtë arsye ata nuk mund të njihnin bregdetin që panë gjatë kohës që ishin brenda resë. Natyrisht kjo dëshmi është e atyre “fatlumëve” që i kanë përjetuar gjëra të tilla brënda Trekëndëshit dhe kanë dalë gjallë prej tij,por shumë të tjerë janë zhdukur pa lënë gjurmë.
Të kthehemi tek Berlitz dhe tek teoritë e tij. Ai mbështet fort teorinë që në zonën e trekëndëshit ka një shmangie të fortë magnetike që krijon një lloj deformimi kohor si dhe dimensional (sipas koncepteve tona për dimensionin dhe njohuritë që kemi për ekzistencën e vetëm 3 prej tyre). Një lloj force e pashpjegueshme ndodhet brënda trekëndëshit, forcë e cila shpesh herë shpërthen duke thithur anije, aeroplanë dhe njerëz për të mos i kthyer më kurrë. Nëse këta fatkeq në një mënyre ose tjetrën përfundojnë në një dimension tjetër apo në një botë më të mirë, atëhere le ti urojmë që të kthehen një ditë dhe të na tregojnë për ato që kanë parë. Është marrë shumë në konsideratë edhe teoria e ekzistencës në trekëndësh të një lloj StarGate, ose një lloj porte për të kontaktuar botë të tjera. Nga të gjithë njihet teoria e famshme e “kontiniumit” hapësirë-kohe,por brënda trekëndëshit kjo duket sikur nuk para përfillet. Me pak fjalë disa nga ligjet e fizikës që ne njohim aty, nuk përfillen. Shumë anije kanë humbje në kohe, disa prej tyre përshkojnë distanca që nuk i justifikon as koha e shpenzuar, as karburanti dhe as teknologjia tokësore. Shumë prej tyre dëshmojnë për një betejë të vërtetë magnetike brënda Trekëndëshit të Bermudeve që shoqerohet me shpërthime të forta elektrike, erën e squfurit që është e zakonshme gjatë shpërthimit të rrufeve,si dhe praninë e mjeteve të panjohura nga teknologjia jonë UFO dhe UFSO (Unidentifield Flying Sea Object). Për një stuhi të tillë magnetike ka dëshmi dhe nga kronikat e Kristofor Kolombit në një nga udhëtimet e tij brënda trekëndëshit,ku gjatë një stuhie magnetike ai humbi 6 nga anijet e tij të ngarkuara me ar dhe me sende të tjera të vyera. Shumë herë janë dëshmuar pamje të ufove në këtë zonë sidomos gjatë stuhive të tilla magnetike,po ashtu dhe pamje të ufove që zhyten me shpejtësi te paimagjinueshme nën sipërfaqen e oqeanit pa bërë pikën më të vogël të zhurmës dhe pa lënë asnjë gjurmë në ujë. Një fenomen i tillë është parë më shumë në Detin e Sargaseve, pjesa verilindore e trekëndëshit.Aty ku dhe aktiviteti magnetik është më i madh. Disa studiues e lidhin veprimtarinë e madhe magnetike në këtë zonë si rezultat i efektit që krijohet nga sistemi i propulsionit që perdoret nga UFO dhe duke qenë se pamja e tyre brënda trekëndëshit dëshmohet pothuajse nga të gjithë, kjo teori mbështetet si nga më të fortat për fenomenin. Shmangiet e pashpjegueshme në kohë, në distanca dhe ç’rregullimi tërësor i të gjitha aparaturave është gjithmonë i pranishëm.
Disa studiues mbështesin teorinë e ekzistencës së Atlantidës në zonën e trekëndëshit. Të gjithë kemi dëgjuar për kontinentin e humbur,por edhe kjo teori është e lidhur me një aktivitet jashtëtokësor,pasi mendohet që nëse kontinenti i fundosur është brënda trekëndëshit atëhere ai në një mënyrë ose tjetrën ka lidhje me një teknologji të panjohur nga shkenca jonë dhe që s’mund të shpjegohet tjetër veçse me një prani aliene.
Të shkruash për Trekëndëshin e Bermudes natyrisht do duheshin mijëra faqe për të thënë çdo gjë që dihet apo supozohet. Ajo që ka më shumë rëndësi është se çdo gjë deri më sot nuk mund të provohet shkencërisht. Fenomenet që ndodhin,akoma nuk mund të kuptohen nga shkenca jonë dhe sidomos nga botëkuptimi jonë për dimensionet dhe përkuljet e kohës. Teoria e fundit që po mbeshtetet nga një grup shumë brilant shkencëtarësh është ekzistenca e tuneleve në hapësirë që mundësojnë shkurtimin e distancave midis planetëve, sistemeve diellore dhe vetë galaksive. Trekëndëshi,me fenomenet që ndodhin është një provë për këtë teori.Bashkë me teorinë tjetër për ekzistencën e një dimensioni të katërt të cilin ne akoma nuk mund ta emërtojmë,sepse koncepti jonë është vetëm 3 dimensional. Pra lartësi, gjërësi dhe gjatësi. Çdo gjë tjetër jashtë këtij trinomi akoma nuk perceptohet nga të gjithë sepse është jashtë botëkuptimit tonë për ambjentin që na rrethon.
Siç e thashë më sipër qeveria amerikane (e shquar për fshehje informacioni apo për tendencë keqinformimi) e ka anashkaluar të paktën zyrtarisht atë që ndodh në trekëndësh,por nga ana tjetër ka filluar prej shumë kohësh të studiojë fenomenin, majde shumë më perpara seç mund të mendohet.
Rasti më tipik është ai i te ashtuquajturës: Eksperimenti i Filadelfias,i bërë në vitin 1943. Nëpërmjet krijimit të një rryme të fortë magnetike u arrit transportimi brënda çasteve i një shkatërruesi të marinës amerikane nga Philadelphia, Pennsylvania, në Norfolk, Virginia.
Anija USS Eldridge me një ekuipash prej disa dhjetra vetash u teletransportua brënda disa çasteve në një distancë që do ti duheshin orë të tëra navigimi. Fatkeqësisht eksperimenti pati pasoja shumë të rënda për ekuipazhin të cilët gjatë teletransportimit u kthyen në një gjëndje transparente dhe të tmerruar shikonin gjymtyrët dhe pjesët e tjera të trupit të bëheshin të padukshme. Shumë prej tyre patën probleme mendore, disa vdiqën nga shkaqe të panjohura dhe disa u mbyllën nëpër institucione speciale dhe kur dolën prej andej, askush nuk dëshironte më të fliste për atë që kishte ndodhur. Çdo gjë u mbulua nga heshtja e konspiracioni dhe duket sikur qeveria amerikane e ka ndërprerë këtë eksperiment.

Në të njëjtën formë dhe në të njëjtën zonë, vetëm se në anën tjetër të globit tokësor ekziston një tjetër trekëndësh në detin e Japonisë që quhet Trekëndëshi i Djallit. Çdo gjë këtu ndodh në të njëjtën mënyre si në trekëndëshin e Bermudeve dhe fenomeni duhet të jetë i njëjtë përfshi zhdukjet dhe anomalitë e tjera. Mbas një studimi të detajuar rezultoi se që të dy trekëndëshat përputhen plotësisht,vetem se në anë të kundërta të globit.

Më poshtë do keni mundësinë të lexoni listën e anijeve dhe avionëve të zhdukur në këtë Trekëndësh:

 

ANIJET E ZHDUKURA

1- Rosalia- u zhduk në 1840 në rrugën midis Havanës dhe Evropës. Ishte një anije franceze që u gjend e braktisur në brendësi të trekëndëshit duke lundruar normalsht, me velat e hapura me ngarkesën të paprekur , por ishte zhdukur çdo gjë e gjallë.
2- Mari Çeleste - u zhduk rreth muajit Nëntor 1872, pasi doli nga porti i New Yorkut u gjend në 4 dhjetor të po atij viti në trekëndësh pa asnjë në bord.Kishte pasur 10 persona në bord.
3- Atlanta- u zhduk në janar 1880. Ishte një fregate britanike që shkonte nga ishujt Bermude në Angli. U zhduk bashkë me 209 persona në bord shumë afër ishujve Bermude.
4- Freja- u zhduk në 4 tetor 1902. Ishte një anije e madhe gjermane me tre direkë që u gjend në po këtë muaj afër Manzanijes , në Kubë, nga ku kishte dalë në datën 3 të po atij muaji.Ishte zhdukur gjithë ekipi.
5-Ciklopi-u zhduk në 4 mars 1918.Ishte një anije e madhe e marinës amerikane, 150 m gjatësi .U zhduk me 309 pasagjerë pa lëshuar asnjë mesazh ndihme. Lundronte mes ishujve Barbados dhe Noorfolk kur u zhduk.
6-Raifuku Maru- u zhduk në 1924.Ishte një anije mallrash japoneze që lundronte midis ishujve Bahamas dhe Kubës kur u zhduk. Kërkoi ndihmë me radio.
7-Cotopaxi- u zhduk në 1925. Ishte një anije që udhëtonte midis Çarlestonit dhe Havanës. U zhduk afër Kubës.
8-Stavenger- u zhduk në 1931. Ishte anije tregtare që ndodhej afër ishullit Cat, në Bahama , kur u zhduk me 43 persona në bord.
9- John and Mary- U zhduk në prill 1932. Ishte një anije prej dy direkesh që u shfaq duke lundruar pa asnjë në bord dhe rreth 80 km në jug të ishujve Bermude.
10-Anglo-Australian- u zhduk në mars 1938. Ishte një anije që lëshoi mesazhin e fundit të saj nga ishujt Azore. U zhduk me 39 njerëz në bord.
11- Gloria Colite - u zhduk në shkurt të 1940. Ishte një jaht i San Vincent në ishujt Antillas angleze. U shfaq pa asnje në bord, por me të gjitha gjërat në rregull, duke qenë 320 km në jug të Mobile, Atlanta.
12-Rubicon- u zhduk në 22 tetor të 1944. ishte një anije kubane që u zhduk në qendër të Trekëndëshit. Më vone u gjend nga rojet detare amerikane përballë brigjeve të Floridas pa asnjë njeri në bord.Kishte shpëtuar vetëm një qen që ishte “dëshmimtari memec” i dramës.
13-Sandra-u zhduk në qershor 1950. Ishte anije prej 106 m gjatësi që lundronte nga Savanah, Giorgia, në portin Cabello , Venezuela. Ishte ngarkuar me 302 tonelata insekticidesh për plantacionet. Kaloi në portin e Agustinës në Florida dhe më vonë u zhduk me gjithe ngarkesën dhe ekuipazhin.
14-Connemara IV- u zhduk në shtator 1955.Ishte një jaht privat që u shfaq complet vetëm, pa asnjë gjurmë të asaj që mund të kishte ndodhur.U shfaq 640 km në lindje të Bermudeve.
15-Sulphur Queen- u zhduk në 4 shkurt të 1963. Ishte një anije tregtare prej 130 m që shkonte nga Beaumont, Texas, në Norflok, Virginia. U zhduk pa lëshuar asnjë mesazh ndihme, me gjithë ekuipazhin.
16-SNO'Boy- u zhduk në 1 korrik 1963. Ishte një peshkarexhë e vogël, vetëm 20 m dhe me 40 peshkatarë në bord. Shkonte nga Jamaica në Cayo në verilindje kur u zhduk me gjithë ekuipazh.
17-Witchcraft-u zhduk në 24 dhjetor 1967.Ishte një anije që bënte udhëtime turistike. Është një nga rastet më të çuditshëm te trekëndëshit. U zhduk papritur me pronarin dhe një pasagjer në bord, kur bënte shëtitje në det jo më larg se 1600 m nga Miami, në Florida.
18- Anita- u zhduk në mars të 1973. Ishte një anije tregtare me 20.000 tonelata ngarkesë dhe lundronte nga Newport News për në Gjermani. U zhduk në trekëndësh me 32 veta në bord.
19-Milton Latrides- u zhduk në prill 1973. Ishte një anije që udhëtonte nga New Orleans për në El Cabo.

AVIONËT E ZHDUKUR

 

1- Super Contellaton- u zhduk në 30 tetor 1945. Ishte një avion i flotës amerikane. U zhduk me 42 persona në veri të trekëndëshit.
2-Martin Mariner- u zhduk në 5 dhjetor 1945. Ishte një hidroavion bombardues PBM i armatës amerikane me 13 persona në bord.U zhdukën të gjithë pas 20 minutash udhëtim.
3- C-54- u zhduk në 1947. Ishte avion ushtarak i ushtirsë amerikane .U zhduk me të gjithë njerëzit në të,180 km nga ishujt Bermude.
4- Tudor IV-u zhduk në 29 janar të 1948.Ishte një avion tregtar katërmotorësh Star Tiger. U zhduk me 31 pasagjerë dhe tre personel,600 km në veri të ishujve Bermude.
5- DC-3- U zhduk në 28 dhjetor 1948.Ishte një avion privat në një udhëtim tregtar që u zhduk me 32 pasagjerë dhe ekipin e tij në një pikë të papërcaktuar midis San Juan (Puerto Rico) dhe Miami.
6-Tjetër Tudor IV- u zhduk në 17 janar 1949. Ishte një avion tregtar i quajtur Star Ariel (binjak i Star Tiger). U zhduk midis ishujve Bermude dhe Jamaica, 600 km nga Bermudet.
7- Globemaster-u zhduk në mars 1950.Ishte një avion tregtar amerikan që fluturonte për në Irlandë.
8-York- u zhduk në 2 shkurt 1952. ishte një avion tregtar britanik dhe fluturonte për Jamaica.U zhduk me 33 pasagjerë në bord në veri të trekëndëshit.
9-Martin P-5M- u zhduk në 9 nëntor 1956. Ishte një avion amfib nga patrullat e marinës amerikane. U zhduk me 10 veta në ekuipazh shumë afër Bermudeve.
10- Chase YC-122- u zhduk në 11 janar 1957.Ishte një avion tregtar me 4 pasagjerë. U zhduk mes Palm Beach dhe Gran Bahama.
11- KB-50- u zhduk në 8 janar 1962.Ishte një avion tank i Forcave Ajrore Amerikane. U zhduk duke kryqëzuar trekëndëshin nga Virgina për në Azore.
12-Stratotankers KC-135- u zhduk në 28 gusht 1963.Ishin 2 avionë katërmotorësh totalisht të rinj të Forcave Ajrore Amerikane.Shkonin në një mision sekret nga Bazen Homestead, në Florida, në një bazë tjetër sekrete në Atlantic, por nuk arritën kurrë, u zhdukën 480 km në verilindje të ishujve Bermude.
13-Cargomaster C-132-u zhduk në 22 dhjetor 1963 duke shkruar për në Azore.
14- Flyng Boxcar C-119-u zhduk në 5 qershor të 1965.Ishte një avion tregtar me 10 pasagjerë në bord.U zhduk në juglindje të ishujve Bahamas.

 

Nostradamus - “Parashikues apo Sharlatan” ?

 

Nostadamusi ka qënë një profet i të fshehtës,që ka jetuar nga 1503-1566.Michel de Nostredame lindi në qytezën e St.Remy në Francë,në një familje hebrenjsh e cila më pas u kthye në katolike.Edhe pse shumë publikime afirmojnë që ai ka ndjekur universitetin e Montpelies për mjekësi në 1529,Peter Lemesuer në librin e tij të nderuar “Nostradamusi i panjohur” jep dokumenta të shk